Από την πρώτη ματιά ήθελα να απαντήσω στο ερώτημα τι ή ποιος είναι το/ο Αριμάν αλλά δεν υπέκυψα στην παρόρμηση να τον αναζητήσω. Σκέφτηκα ότι θα ήταν πιο ενδιαφέρον να αφεθώ στη μυθοπλασία και να μάθω μέσω του βιβλίου, δηλαδή του αστυνομικού του Παναγιώτη Κωνστανόπουλου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Κατ' αρχάς, για να μη χαλάσω με εμβολές τα σχετικά του εν λόγω βιβλίου, αφήνω εδώ μερικά linkάκια καθώς αυτόν τον συγγραφέα τον διαβάζω χρόνια τώρα. Νομίζω πως τον γνώρισα σΤο μνημόσυνο όμως τον ξεχώρισα σε κάθε του πόνημα καθώς, έκτοτε, διάβασα τον Θάνατο του συλλέκτη, τον Θησαυρό όπως και τα Βραχέα ρήματα. Για το Αριμάν είχε γράψει ο ίδιος, οπότε όσα στοιχεία αναφέρει δεν τα επαναλαμβάνω και με αυτόν τον τελευταίο σύνδεσμο ας προχωρήσουμε στο προκείμενο.
Μέσα στο διάστημα των λίγων ημερών που διαρκεί η ιστόρηση, ο γνωστός μας (πια από τα προηγούμενα βιβλία) ιδιωτικός ερευνητής, ο Πάνος Κουτσόπουλος, αναλαμβάνει να βρει τον δολοφόνο ή τους δολοφόνους σε μία υπόθεση αυτοκτονιών που συνδέονται με μία εννιαμελής παρέα. Ο Κουτσόπουλος αναζητεί στοιχεία στον περίγυρο των νεκρών (ας τους αποκαλέσουμε έτσι, με τον μόνο βέβαιο χαρακτηρισμό) συλλέγοντας σκάνδαλα, διάφορες εταιρείες και μπόλικο παρελθόν.
Αυτό που κάνει ο συγγραφέας σε όλη την έκταση, ακόμα και υποδόρια, είναι να εξερευνά το κακό υπό μια πιο ευρεία έννοια, να το φωτίζει έτσι ώστε να αναδειχθούν όλες οι πλευρές του.
Η ιστορία είναι γραμμένη ημερολογιακά χωρίς ωστόσο να μιμείται ένα ημερολόγιο. Το πρώτο πρόσωπο που διακρίνεται προσφέρει αμεσότητα στον αναγνώστη ο οποίος δεν παρακολουθεί απλώς μια ιστορία αλλά γίνεται ο άμεσος αποδέκτης του βασικού χαρακτήρα, δηλαδή του ερευνητή, μαθαίνει από πρώτο χέρι τα τεκταινόμενα αλλά και τον ίδιο τον ήρωα (που εμφανίζεται και στα άλλα βιβλία του κυρίου Κωνσταντόπουλου αλλά μπορεί να μην τα έχει διαβάσει).
Το Αριμάν ξεκινά με μια ενδιαφέρουσα συνθήκη που εξάπτει το αναγνωστικό ενδιαφέρον ενώ πολύ γρήγορα δείχνει ότι –και αυτό– θα είναι ένα καλό αστυνομικό. Ένα μυθιστόρημα, βέβαια, δεν χρειάζεται απλώς έναν καλό αφηγητή ή μία δυνατή υπόθεση ή πλοκή... ένα άξιο μυθιστόρημα χρειάζεται και ευδιάκριτο ύφος που να του ταιριάζει και να αναδεικνύει τη δομή και τα πρόσωπα, χρειάζεται και την ανάλογη ατμόσφαιρα κ.ο.κ. Σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν όλα αυτά, αλλά υπάρχουν και άλλα ακόμα καλύτερα!
Το μυθιστόρημα έχει πνεύμα. Πνευματώδη διαλογικά μέρη και σκέψεις που βελτιώνουν τον αναγνωστικό αντίκτυπο, δημιουργούν έξτρα ενδιαφέρον και γοητεύουν τον φιλαναγνώστη που αισθάνεται ότι διαβάζει ένα αξιοπρόσεκτο βιβλίο. Επιπλέον, διαθέτει μια γοητευτική νουάρ ατμόσφαιρα να υποβόσκει παντού, είτε πιο διακριτικά είτε έντονα, η οποία ταιριάζει υπερβολικά με το είδος του και, στους λάτρεις του παλαιού κινηματογράφου, θυμίζει ασπρόμαυρες ταινίες περασμένων δεκαετιών που δεν είχαν τα σούπερ εφέ αλλά είχαν έμπνευση, έξυπνους διαλόγους, στιβαρή υπόθεση και σκιαγραφημένους χαρακτήρες.
Όλα αυτά μαζί αλλά και ο ωραίος αφηγητής, ο παλμός, η δομή, οι εξελίξεις που «βλέπεις» ότι θα «τρέξουν», η ψυχαγωγία που προσφέρει... στο εν κατακλείδι, μόνο ότι περνάς καλά μπορείς να πεις και πόσο σου άρεσε.
...ένα αντιφατικό, αυτοδιαφευδόμενο σύνθημα και μια καληνύχτα σαν κατευόδιο: «Εκεί που σ' αγαπάνε δεν είναι ποτέ νύχτα. Καληνύχτα!».
Κράτησα δύο σημειώσεις για το τέλος. Το πολιτικό σχόλιο που συναντάμε εμπλουτισμένο με πολιτική ανάλυση και στοχασμούς αλλά και ότι περίμενα –τελικά– ως το τέλος για να «συναντήσω» τον Αριμάν γιατί μόνο τότε ξέρουμε ποιος είναι, τι είναι και, εδώ είναι το καλύτερο, την «μπλόφα» του συγγραφέα που αφήνει τον αυτουργό να διαφύγει πανηγυρικά και κάνει τον ερευνητή του έναν νέο Αριμάν-τύπου ο οποίος ίσως και να επιδιώκει να οπλίσει/ωθήσει τον δολοφόνο ώστε να τελειώσει τον Αριμάν σε μία δική του, σκοτεινή και υπόγεια, απόδοση δικαιοσύνης. Σας μπέρδεψα;
Το βρήκα τόσο έξυπνο! Θεϊκό!
Καλή απόλαυση!
