Για το νέο cinematic dark alternative EP Necessary Scars και για τις πληγές που οδηγούν στην αλλαγή
Ο τίτλος Necessary Scars είναι ιδιαίτερα συμβολικός. Ποιες είναι οι απαραίτητες ή οι αναγκαίες –αν προτιμάτε– «πληγές» για εσάς;
Σταύρος: Ο καθένας κουβαλάει τις δικές του πληγές, υποθέτω. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μερίδιο στο επώδυνο κομμάτι της ζωής, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο (We don’t chose our pain / we all get our share λέει ένα παλιότερο τραγούδι μας, το Pain, από το προηγούμενό μας άλμπουμ). Ευτυχής αυτός που μαθαίνει από τα λάθη των άλλων. Οι περισσότεροι μαθαίνουμε μόνο από τα δικά μας λάθη. Κάποιοι πάλι, δεν μαθαίνουμε καθόλου... Το σφάλμα και η αποτυχία είναι μέρος της διαδικασίας εκμάθησης και, ως τέτοια, είναι καλοδεχούμενα. Ωστόσο, η ιδιότητα του να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων εξοικονομεί και χρόνο και ενέργεια.
Μεσολάβησαν δύο χρόνια από το Ripples in a Linear World. Τι άλλαξε στη μουσική και στη σκέψη σας μέσα σε αυτό το διάστημα;
Σταύρος: Ωριμάσαμε (ελπίζω) και αποκτήσαμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο να κάνουμε αυτό που μας αρέσει. Μεγάλο ρόλο έπαιξε σε αυτό και το γεγονός ότι «κλείδωσε» το line up της μπάντας.
Αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω στην εποχή που γράφατε το πρώτο σας άλμπουμ, ποια συμβουλή θα δίνατε στους τότε Amnesia Pills;
Σταύρος: Δεν θα μας έδινα κάποια συμβουλή. Όλα είναι μέρος μιας διαδικασίας στην οποία οι επιτυχίες και οι αποτυχίες έχουν τη δική τους αξία (ιδίως οι αποτυχίες γιατί από αυτές μπορείς να μάθεις κάτι).
Το It Would Be a Shame γνώρισε μεγάλη απήχηση στο YouTube. Περιμένατε αυτή την ανταπόκριση;
Κιάρα: Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να προβλέψεις κάτι τέτοιο. Κάθε τραγούδι κάνει τη δική του πορεία και ποτέ δεν ξέρεις πώς θα το αγκαλιάσει ο κόσμος. Σίγουρα ελπίζεις ότι θα βρει το κοινό του, αλλά δεν το θεωρείς δεδομένο. Χαρήκαμε πολύ που ο κόσμος άκουσε το It Would Be a Shame και συνδέθηκε μαζί του. Οι προβολές είναι πάντα ευχάριστες, αλλά το πιο σημαντικό για εμάς είναι ότι κάθε μία αντιστοιχεί σε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε λίγο χρόνο για να ακούσει τη μουσική μας.
Οι στίχοι σας είναι ιδιαίτερα κινηματογραφικοί. Ξεκινούν από προσωπικά βιώματα ή δημιουργείτε φανταστικές ιστορίες;
Σταύρος: Άλλοτε είναι προσωπικά βιώματα, δικά μας ή ανθρώπων που γνωρίζουμε, και άλλοτε φανταστικές ιστορίες. Πρέπει πάντα να υπάρχει κάτι αληθινό στο τραγούδι, ακόμα και όταν αφηγείται μια φανταστική ιστορία. Χρειάζεται κάτι που να μπορείς να το αισθανθείς, ακόμα κι αν δεν μπορείς να το περιγράψεις.
Πόσο συλλογική είναι η διαδικασία σύνθεσης στους Amnesia Pills;
Σταύρος: Η δημιουργία των τραγουδιών είναι περισσότερο μια μοναχική διαδικασία. Το ίδιο και η παραγωγή στο στούντιο. Το post-production δεν είναι για όλους. Αρκετοί το βρίσκουν βαρετό. Εγώ όχι. Στις πρόβες όμως και στις ηχογραφήσεις καθένας φέρνει κάτι καινούριο και αυτό το βρίσκω πάντα πολύ ενδιαφέρον.
Υπήρξε κάποια στιγμή κατά τη δημιουργία του EP όπου διαφωνήσατε έντονα για την κατεύθυνση ενός τραγουδιού και τελικά η διαφωνία αυτή λειτούργησε δημιουργικά;
Γιώργος: Το Peace στην αρχή ήταν λίγο πιο rock, πιο «σκληρό», όμως μέσα από τις πρόβες και όσο ερχόμουν σε επαφή με το κομμάτι, νοηματικά αλλά και ερμηνευτικά οδηγήθηκα περισσότερο προς το My way του Frank Sinatra που τελικά θεωρώ ότι του ταίριαξε καλύτερα. Δεν ήταν έντονη διαφωνία, πάντως. Δημιουργική θα έλεγα. Έχω ζήσει έντονες διαφωνίες με άτομα να φεύγουν από το στούντιο (οι παρόντες εξαιρούνται... χαχαχα) αλλά λόγω του ότι η σχέση που έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας είναι τόσο δυνατή, πάντα προσπαθείς να δεις που έχεις φταίξει εσύ πρώτα. Οπότε όλα λύνονται με έναν καλό ύπνο και μια επανατοποθέτηση...
Η μουσική σας χαρακτηρίζεται από έντονη ατμόσφαιρα και σκοτεινή αισθητική. Είναι μια συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή ή προκύπτει φυσικά;
Σταύρος: Οι ηθοποιοί συνήθως λένε ότι η κωμωδία είναι πιο δύσκολο είδος από το δράμα. Νομίζω σε μεγάλο βαθμό αυτό ισχύει και στη μουσική. Όταν είσαι χαρούμενος είναι πολύ δύσκολο να γράψεις κάτι που να μην είναι κοινότυπο ή σαχλό. Τα αρνητικά συναισθήματα λειτουργούν ως ισχυρότερος καταλύτης στην καλλιτεχνική δημιουργία. Οπότε το όλο πράγμα προκύπτει μάλλον φυσικά, δεν αποτελεί συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή. Ειλικρινά πασχίζουμε να γράψουμε κάτι χαρούμενο. (χαχαχα)
Η παραγωγή του Necessary Scars αφήνει μεγάλο χώρο στις δυναμικές και στην ατμόσφαιρα. Πόσο δύσκολο ήταν να βρείτε αυτή την ισορροπία στο στούντιο;
Σταύρος: Υπάρχει πάντα μια κεντρική ιδέα για την κατεύθυνση των τραγουδιών και με βάση αυτή την ιδέα ο καθένας καταθέτει κάτι δικό του στις ηχογραφήσεις. Η κατεύθυνση όμως είναι δυναμική και πολλές φορές αλλάζει στην πορεία, ειδικά όταν κάποιος προτείνει κάτι ενδιαφέρον που αναδεικνύει μια διαφορετική προσέγγιση. Το ζητούμενο είναι να είσαι ανοιχτός και να δεις που μπορεί να σε οδηγήσει όλο αυτό. Δεν είναι όλες οι ιδέες καλές. Κάποιες σε αποπροσανατολίζουν. Οι ώρες στο στούντιο μπορεί να είναι άπειρες μέχρι να φτάσεις σε αυτό που θες, αλλά είναι μια πολύ δημιουργική διαδικασία.
Ποιο από τα τέσσερα τραγούδια του EP θεωρείτε ότι εκφράζει περισσότερο τη σημερινή ταυτότητα της μπάντας;
Γιώργος: Εγώ θα έλεγα το All this time. Με έχει επηρεάσει και το ότι ξέρω και την ιστορία πίσω από αυτό μάλλον και πώς το εμπνεύστηκε ο Σταύρος. Είναι αρκετά συναισθηματικό, με έντονες εικόνες και υπέροχους στίχους. Και ηχητικά είναι αρκετά σύγχρονο. Amnesia 2026.
Η ιστορία πίσω από το τραγούδι, είναι πάντοτε ενδιαφέρουσα. Δεν μπορώ λοιπόν παρά να ζητήσω να μου διηγηθείτε την ιστορία.
Σταύρος: Υπάρχουν δύο ιστορίες, η μία έχει να κάνει με τη διαδικασία της παραγωγής και η άλλη με αυτό που πραγματεύονται οι στίχοι. Νομίζω ότι ο Γιώργος αναφέρεται στο δεύτερο. Στο τι περιγράφει, δηλαδή, το τραγούδι. Το τραγούδι ασχολείται με τη διαδρομή που ακολουθεί η ψυχή την ώρα που αφήνει το σώμα και την περιπλάνηση της έως ότου βρει τη γαλήνη. Είναι προφανώς μια φανταστική ιστορία. Οι περισσότεροι θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει κάτι περισσότερο και ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Η ιστορία πίσω από την παραγωγή είναι λίγο διαφορετική. Η αρχική ενορχήστρωση ήταν electronica. Σκεφτόμουν ότι θα ήταν ωραίο να βγάζαμε ένα τραγούδι έτσι, όμως κάτι έλειπε. Το έστειλα στον Κώστα (Μιχαλό: τον κιθαρίστα μας) να δουλέψει ιδέες και μετά από κάποιο διάστημα (και αρκετό κυνήγι χαχαχα) μου έστειλε πίσω ηχογραφημένες τις κιθάρες. Είχε βρει ένα υπέροχο ριφ για το chorus και πολύ όμορφες φράσεις για τα verses. Είχε όλο μια 80's αισθητική και το λατρέψαμε αμέσως. Ο Κώστας είχε πιάσει το συναίσθημα 100%. Ορισμένες φορές είναι δύσκολο να αναπαραγάγεις κάτι στο στούντιο. Αν και lo-fi χρησιμοποιήσαμε τα δικές του ηχογραφήσεις, όπως ακριβώς τις έστειλε, και νομίζω ότι δούλεψαν εξαιρετικά.
Το Music Is Enough μοιάζει να αντιμετωπίζει τη μουσική ως καταφύγιο. Πώς γεννήθηκε αυτό το τραγούδι και τι σημαίνει για εσάς ο τίτλος του;
Σταύρος: Η ιδέα για το τραγούδι γεννήθηκε από μια φανταστική εικόνα: μία κοπέλα που πριν καλά καλά ξημερώσει, πηγαίνει με το λεωφορείο στη δουλειά για να κάνει τη βάρδιά της και στη διαδρομή σκρολάρει στο κινητό της. Εκεί παρακολουθεί τις αναρτήσεις μιας άλλης συνομήλικης της κοπέλας, η οποία ζει σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από τον δικό της. Λαμπερό και γεμάτο πολυτέλεια. Η μουσική λειτουργεί ως καταφύγιο, αλλά όχι πάντα.
Πιστεύετε ότι η μουσική έχει ακόμη τη δύναμη να αλλάξει τον τρόπο που κάποιος βλέπει τον εαυτό του ή τον κόσμο;
Σταύρος: Πιστεύουμε ότι η τέχνη γενικότερα έχει αυτή τη δύναμη. Το νέο υλικό έχει πλέον παρουσιαστεί ζωντανά.
Πώς βιώσατε την πρώτη επαφή του κοινού με τα τραγούδια του Necessary Scars; Υπήρξε κάποια στιγμή που σας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση;
Γιώργος: Πάντα έχεις άγχος όταν παίζεις νέο υλικό. Η πρώτη επαφή με τον κόσμο είναι ενδεικτική της πορείας του νέου εγχειρήματος. Όμως όσο περνούσε η συναυλία, το πράγμα ήταν και καλύτερο. Πάντα με χαροποιεί το γεγονός ότι κάποιος κόσμος χορεύει στον ρυθμό τραγουδιών που δεν του είναι γνωστά. Οπότε μάλλον καλά πήγε αυτό...
Στους Amnesia Pills η εικόνα φαίνεται να συνοδεύει πάντα τη μουσική. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς το οπτικό κομμάτι στη δημιουργία της συνολικής ταυτότητας μιας κυκλοφορίας;
Σταύρος: Το οπτικό κομμάτι είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της μουσικής. Η μουσική δεν λαμβάνεται πια μόνο με την ακοή αλλά και με την όραση. Προσπαθούμε τα εξώφυλλα των κυκλοφοριών μας και οτιδήποτε έχει να κάνει με την εικόνα που συνοδεύει τη μουσική μας να έχει καλή αισθητική. Νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό το έχουμε καταφέρει.
Υπάρχουν καλλιτέχνες ή ακόμα και δημιουργοί εκτός μουσικής (σκηνοθέτες, συγγραφείς, ζωγράφοι) που επηρέασαν το Necessary Scars;
Σταύρος: Η έμπνευση είναι θαυμαστό πράγμα. Οι καλλιτέχνες συλλέγουν διαρκώς πληροφορίες και συσσωρεύουν ερεθίσματα από διάφορες πηγές μεταξύ των οποίων και η τέχνη. Και, κάπως, όλα αυτά κάποια στιγμή μετουσιώνονται σε κάτι νέο. Δεν ξέρεις πότε θα συμβεί. Για εμένα κυρίως η μουσική και η έβδομη τέχνη λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο. Και η λογοτεχνία βέβαια, αλλά σε μικρότερο βαθμό. «Καταναλώνω» πολύ περισσότερη μουσική, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες από βιβλία. Π.χ. η σειρά Landman, που παρακολούθησα πριν λίγο καιρό, υπήρξε πηγή έμπνευσης για το Music is enough. Η αντίθεση μεταξύ των εργατών που φεύγουν νύχτα με τα αυτοκίνητα για δουλειά και των μεγαλουπόλεων με τους ουρανοξύστες.
Στην εποχή των streaming υπηρεσιών, πιστεύετε ότι υπάρχει ακόμη χώρος για ολοκληρωμένες δισκογραφικές δουλειές όπως ένα EP ή ένα άλμπουμ;
Κιάρα: Νομίζω πως ναι. Ο τρόπος που ακούμε και ανακαλύπτουμε μουσική έχει αλλάξει, αλλά η ανάγκη για μια ολοκληρωμένη δουλειά δεν έχει εξαφανιστεί, θέλω να ελπίζω. Ένα καλό τραγούδι μπορεί να σταθεί μόνο του και αυτό να είναι αρκετό, αλλά υπάρχουν θεματικές που αναδεικνύονται καλύτερα μέσα από ένα σύνολο τραγουδιών. Ένα EP ή ένα άλμπουμ σου δίνει αυτό τον χώρο και τη δυνατότητα να πεις κάτι πιο ολοκληρωμένο από ό,τι χωράει σε ένα μόνο κομμάτι. Τα τραγούδια μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα, αλλά όταν ακούγονται ως σύνολο αλληλοσυμπληρώνονται, συνομιλούν μεταξύ τους και αποκτούν άλλο βάρος. Δεν είναι απλώς μια συλλογή τραγουδιών, αλλά ένας τρόπος να εξερευνήσεις μια ιδέα ή να εκφράσεις κάτι με περισσότερο βάθος.
Αν ένας ακροατής δεν έχει ακούσει ποτέ τους Amnesia Pills και πατήσει σήμερα play στο Necessary Scars, ποιο είναι το συναίσθημα με το οποίο θα θέλατε να ολοκληρώσει την ακρόαση;
Γιώργος: Σύνδεση (αν αυτό είναι συναίσθημα).
Αν μετά από δέκα χρόνια επιστρέφατε στο Necessary Scars, τι θα θέλατε να σας θυμίζει αυτή η δουλειά;
Γιώργος: Μια πληγή που έκλεισε.
Τι ακολουθεί μετά το Necessary Scars; Νέες συναυλίες, βίντεο ή ίσως ένα νέο ολοκληρωμένο άλμπουμ;
Γιώργος: Λίγο απ' όλα. Ετοιμάζουμε νέα live από τον Σεπτέμβρη του 2026, ξεκινάμε να δουλεύουμε νέο υλικό και βλέπουμε. Καλά να είμαστε να δημιουργούμε...
Σας ευχαριστώ!
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Περισσότερα: Necessary Scars
Line-up
Γιώργος Μπίλιος: φωνή
Σταύρος Πηλαδάκης: πλήκτρα
Κιάρα Σαφαρή: μπάσο
Κώστας Μιχαλός: κιθάρα
Στέφανος Ψαραδάκης: τύμπανα
Φωτογραφία & artwork εξωφύλλου: Μαρίζα Καψαμπέλη
Φωτογραφίες: Μαρίζα Καψαμπέλη, Ιωάννης Κολιόπουλος
Επικοινωνία: Ελευθερία Σακαρέλη
