Τζόζεφιν Κοχρέιν (1839-1913)
Οι εφευρέσεις γίνονται συνήθως για να προσφέρουν μια λύση σε κάποιο πρόβλημα. Στην περίπτωση όμως του πλυντηρίου πιάτων, η εφεύρεση έγινε εξαιτίας της ανάγκης διάσωσης των πιατικών!
Η κυρία Κοχρέιν ήταν μια πλούσια γυναίκα από το Ιλινόις. Η κοινωνική της θέση επέβαλε την διοργάνωση συχνών, κοσμικών συγκεντρώσεων, κατά τις οποίες χρησιμοποιούσε τα σερβίτσια της οικογένειάς της, που διατηρούνταν από τον 17ο αιώνα. Δυστυχώς όμως, το υπηρετικό της προσωπικό, ουδόλως ενδιαφερόταν για την ιστορία των οικογενειακών σερβίτσιων, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλά σπασίματα κατά τη διάρκεια του πλυσίματος μετά από κάθε συγκέντρωση.
Η Τζόζεφιν Κοχρέιν, είχε αγανακτήσει! Έψαξε και βρήκε μια μηχανή που έπλενε πιατικά, πατέντα του Joel Houghton, η οποία ήταν ένα ξύλινο μηχάνημα που έριχνε νερό στα πιάτα όταν ένας τροχός περιστρεφόταν χειροκίνητα, όμως το μηχάνημα δεν δούλευε ικανοποιητικά, οπότε αποφάσισε να φτιάξει κάτι καλύτερο.
Άρχισε να πειραματίζεται στην αποθήκη της και ήταν σε πολύ καλό δρόμο, όταν ο σύζυγός της πέθανε και βρέθηκε με ελάχιστα χρήματα και πολλά χρέη. Έτσι, η εφεύρεση έπρεπε να ολοκληρωθεί πλέον όχι για την άνεση, αλλά για τον βιοπορισμό της. Τα κατάφερε τελικά κι έφτιαξε κάτι ανάλογο με τα σημερινά πλυντήρια πιάτων. Πήρε την πατέντα για την κατασκευή της το 1886 και μια εταιρεία στο Σικάγο άρχισε να κατασκευάζει τα πλυντήρια πιάτων για λογαριασμό της, ενώ εκείνη πουλούσε το προϊόν στους πλούσιους φίλους της. Οι συνθήκες όμως δεν ήταν κατάλληλες για το οικιακό μοντέλο, αφού λίγα σπίτια είχαν ηλεκτρισμό εκείνη την εποχή κι επιπλέον η τιμή του ήταν απαγορευτική. Σε σημερινές τιμές κόστιζε περίπου 3.500 ευρώ!
Η Τζόζεφιν δεν το έβαλε κάτω! Πήγε την συσκευή της στην έκθεση World’s Columbian Expo στο Σικάγο, το 1893, και εν μέσω σκληρού ανταγωνισμού από όλο τον κόσμο, το πλυντήριό της κατάφερε να πάρει το πρώτο βραβείο για την καλύτερη μηχανική κατασκευή αντοχής και προσαρμογής σε ένα συγκεκριμένο τομέα. Έτσι, μπόρεσε να πουλήσει την εφεύρεσή της σε υπηρεσίες εστίασης, ξενοδοχεία, οικοτροφεία, νοσοκομεία κ.λπ., ενώ ταυτόχρονα συνέχισε να βελτιώνει το προϊόν της, σχεδιάζοντας μοντέλα με περιστροφικά συστήματα και φυγοκεντρική αντλία.
Δέχτηκε πόλεμο από τους υπηρέτες, που υποστήριζαν ότι τους πήρε τη δουλειά, αλλά και από τον κλήρο, που υποστήριζε ότι το πλυντήριο είναι ανήθικο, επειδή εμπόδιζε τη γυναίκα να κάνει τις δουλειές για τις οποίες την είχε πλάσει ο Θεός!
Τους αγνόησε όλους και συνέχισε να επεκτείνει την εταιρεία της μέχρι που πέθανε το 1913, σε ηλικία 74 ετών.
↭
Μαρία Ε. Μπίσλεϊ (1836-1913)
Γεννήθηκε στην Β. Καρολίνα το 1836 σε πλούσια οικογένεια. Ο πατέρας της Κρίστιαν Χάουζερ ήταν μυλωνάς και η Μαρία εξοικειώθηκε από νωρίς με τα μηχανήματα του μύλου, δείχνοντας έτσι το ενδιαφέρον της για τη μηχανική. Σε ηλικία 13 ετών κατασκεύασε ένα μικρό ιστιοφόρο που μετέφερε με ασφάλεια εκείνη και τον σκύλο της, ενώ είναι επίσης γνωστό ότι κατασκεύασε μόνη της αρκετούς λειτουργικούς νερόμυλους, χωρίς τη βοήθεια τρίτων.
Αργότερα παντρεύτηκε τον γιατρό Τζον Μπίσλεϊ και απέκτησε μαζί του δυο γιους. Στην αρχή του Εμφυλίου, μετέφερε την οικογένειά της στο σπίτι του παππού Χάουζερ, στο Κεντάκι, όπου εξοικειώθηκε με την κατασκευή βαρελιών στο αποστακτήριό του. Μετά μία δεκαετία περίπου, η οικογένεια της Μαρίας μετακόμισε στην Φιλαδέλφεια. Το 1876, όταν άνοιξε η Εκατονταετής Έκθεση στην Φιλαδέλφεια, η Μπίσλεϊ, έγινε συχνή επισκέπτρια των εκθεμάτων στο Machinery Hall, πράγμα που την ώθησε να σχεδιάσει τις δικές της εφευρέσεις.
Το 1878 και το 1879, απέκτησε τα πρώτα της διπλώματα ευρεσιτεχνίας, για μια βελτιωμένη συσκευή θέρμανσης ποδιών και ένα σχέδιο ταψιού ψησίματος. Το 1880, αποφάσισε να επιδιώξει την κατασκευή μιας νέας μηχανής για την πιο αποτελεσματική κατασκευή βαρελιών, γνωρίζοντας από τον παππού της πόσο έπασχε ο τομέας αυτός σε λειτουργικές λύσεις.
Το 1881-2 κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μια μηχανή κατασκευής στεφανιών βαρελιών, εφόσον είχε κατανοήσει πως το πιο δύσκολο βήμα ήταν η τοποθέτηση στεφανιών γύρω από τις δοκούς των βαρελιών. Με την εφεύρεσή της κατάφερε να επηρεάσει σημαντικά την βιομηχανική παραγωγή βαρελιών, αλλά δεν επαναπαύθηκε. Εφεύρε τουλάχιστον πέντε ακόμα μηχανές που σχετίζονταν με βαρέλια και συνέχισε να κατοχυρώνει με διπλώματα ευρεσιτεχνίας τις εφευρέσεις της, εξασφαλίζοντας έτσι χρηματοδοτική βοήθεια. Με αυτή τη βοήθεια, ίδρυσε την εταιρεία της, η οποία, επτά χρόνια αργότερα, εξαγοράστηκε από μια μεγαλύτερη για 1,4 εκατομμύρια δολάρια, που ισοδυναμεί περίπου με 50.166. 667 δολάρια σήμερα!
Η Μαρία Μπίσλεϊ είχε την τύχη να έχει την πλήρη στήριξη της οικογένειάς της σε ό,τι αποφάσιζε να κάνει και παρά τους νόμους περί κάλυψης (οι οποίοι έδιναν στους άνδρες νόμιμα δικαιώματα επί των εσόδων και των περιουσιακών στοιχείων των συζύγων τους), ο Τζον Μπίσλεϊ έγινε πράκτορας διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για να την βοηθήσει στην προώθηση των σχεδίων της και την προάσπιση των συμφερόντων της.
Η Μαρία κατοχύρωσε συνολικά 15 εφευρέσεις στις ΗΠΑ και έλαβε επιπλέον βρετανικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας για δύο από αυτές. Μεταξύ αυτών, είναι ο σχεδιασμός μιας βελτιωμένης σωσίβιας λέμβου και μια συσκευή κατά του εκτροχιασμού των τρένων.
↭
Άννα Κόνελι (1868-1969)
Γεννήθηκε το 1868 στην Φιλαδέλφεια, όπου και έζησε όλη της τη ζωή, μέχρι που πέθανε, σε ηλικία 100 ετών. Δυστυχώς δεν έχουμε πολλά στοιχεία για τη ζωή ή την οικογένειά της, από διάφορες όμως πληροφορίες, στηριγμένες κυρίως σε απογραφές, φαίνεται πως καταγόταν από την Αγγλία, κάποια στιγμή παντρεύτηκε, χήρεψε και εργάστηκε ως οικονόμος, καθώς επίσης και σε εργοστάσιο βαμβακιού ως μηχανικός τύλιξης.
Έζησε σε δύσκολες εποχές, όχι μόνο για τις γυναίκες, αλλά γενικότερα. Μεταξύ 1870 και 1920, περίπου 11 εκατομμύρια Αμερικανοί μετανάστευσαν από αγροτικές σε αστικές περιοχές, ενώ 25 εκατομμύρια μετανάστες, από την Ευρώπη κυρίως, μετανάστευσαν στις ΗΠΑ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την επέκταση των μεγάλων αστικών κέντρων όπως η Νέα Υόρκη και η Φιλαδέλφεια, στις οποίες αναπτύχθηκαν πιο ψηλά και πιο πυκνοκατοικημένα κτήρια, που όμως δεν παρείχαν στους κατοίκους επαρκή ασφάλεια, ιδίως σε περίπτωση πυρκαγιάς. Η κατάσταση εξυπηρετούνταν από σκάλες ή σχοινιά, δεμένα στις πλευρές των κτηρίων, τρόπο πολύ επισφαλή για διαφυγή κινδύνου.
Το 1870 (μετά από μια πυρκαγιά στη Νέα Υόρκη μερικά χρόνια νωρίτερα), ψηφίστηκε ένας νόμος σχετικά με την πυρασφάλεια, όπου όριζε ότι «τα πυράντοχα μπαλκόνια πρέπει να συνδέονται με πυράντοχες σκάλες». Τότε, η Άννα Κόνελι, ανέπτυξε ένα σχέδιο, στο οποίο μια σειρά μεταλλικών πλατφορμών που συνδέονταν με μια σειρά από σκάλες με ενσωματωμένα κιγκλιδώματα, προσαρτώνταν στην πλευρά του κάθε κτηρίου. Αυτό το σχέδιο διαφυγής κέρδισε σε δημοτικότητα και εγκαταστάθηκε σε κτήρια ολόκληρης της χώρας. Η εφεύρεση αυτή έσωσε πολλές ζωές και εφαρμόζεται μέχρι και σήμερα στα συστήματα διαφυγής.
Η Άννα Κόνελι υπήρξε μια από τις πρώτες γυναίκες που υπέβαλαν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στο αντίστοιχο γραφείο της Φιλαδέλφεια χωρίς καμία βοήθεια από άνδρα και θεωρήθηκε πρότυπο από πολλές σύγχρονές της.
Copyright © Χρυσούλα Διπλάρη All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η μελέτη της Χρυσούλας Διπλάρη Γυναίκες εφευρέτριες ανά τους αιώνες δημοσιεύθηκε στο koukidaki.gr σε μέρη από τις 13 Ιουλίου 2026. Ξεκινήστε από εδώ ή συνεχίστε στο επόμενο στις 24 Αυγούστου
