Λίγες οι εκπλήξεις, αλλά η μηχανή συνεχίζει να δουλεύει!
Υπάρχει κάτι σχεδόν μεταφυσικό στην περίπτωση των Rolling Stones. Ελάχιστα συγκροτήματα στην ιστορία της rock έχουν καταφέρει να διατηρήσουν δημιουργική παρουσία για περισσότερες από έξι δεκαετίες, πόσο μάλλον να εξακολουθούν να κυκλοφορούν νέο υλικό που να προκαλεί ενδιαφέρον. Το Foreign Tongues, το 25ο στούντιο άλμπουμ τους, δεν φιλοδοξεί να επαναπροσδιορίσει τον μύθο τους. Καταφέρνει όμως κάτι εξίσου σημαντικό: να αποδείξει ότι η φλόγα δεν έχει ακόμη σβήσει.
Μετά το μάλλον άνισο Hackney Diamonds, το οποίο έμοιαζε περισσότερο με μια άσκηση νοσταλγίας παρά με πραγματική δημιουργική ανάγκη, οι Stones επιστρέφουν με έναν δίσκο σαφώς πιο ζωντανό. Είναι μάλιστα αξιοσημείωτο ότι πίσω από την παραγωγή βρίσκεται ξανά ο Andrew Watt, ο οποίος αυτή τη φορά μοιάζει να έχει κατανοήσει πολύ καλύτερα ότι το ζητούμενο δεν είναι να εκσυγχρονίσει τον ήχο του συγκροτήματος, αλλά να αναδείξει τη φυσική του ενέργεια. Και αυτή η ενέργεια είναι παρούσα από τις πρώτες κιόλας νότες. Το Divine Intervention αποτελεί ίσως την πιο ολοκληρωμένη στιγμή του άλμπουμ. Ένα τραγούδι που συνδυάζει το γνώριμο boogie των Stones με gospel αποχρώσεις και μια σκοτεινή ματιά απέναντι στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο Mick Jagger ακούγεται εμπνευσμένος όσο σπάνια τα τελευταία χρόνια, παραδίδοντας στίχους που ισορροπούν ανάμεσα στον σαρκασμό και την υπαρξιακή ειρωνεία.
Ακόμη πιο εκρηκτικό είναι το Mr Charm, το οποίο κουβαλά κάτι από την επιθετικότητα του Respectable, χωρίς όμως να μοιάζει με απλή αυτοαναφορά. Ο Keith Richards προσφέρει εκείνο το χαρακτηριστικό blues παίξιμο που αποτελεί διαχρονικά τη ραχοκοκαλιά του συγκροτήματος, ενώ οι στίχοι επιτίθενται στην οικονομική και πολιτική ελίτ με την ειρωνεία που πάντα χαρακτήριζε τους Stones. Το Hit Me in the Head κινείται στο ίδιο υψηλό επίπεδο, με στιβαρά riffs, εκρηκτική φυσαρμόνικα και ένα απολαυστικό solo του Ronnie Wood. Δυστυχώς, η ένταση αυτή δεν διατηρείται σε όλη τη διάρκεια του δίσκου. Το In the Stars, που επιλέχθηκε ως πρώτο single, δύσκολα δικαιολογεί αυτή την επιλογή. Πρόκειται για ένα από εκείνα τα τραγούδια που ακούγονται σαν να γράφτηκαν με τον αυτόματο πιλότο: ευχάριστο, αλλά εντελώς προβλέψιμο. Παρόμοια αίσθηση αφήνουν και το funk ύφους Never Wanna Lose You, όπου συμμετέχει ο Robert Smith των Cure, καθώς και το Covered in You, στο οποίο, παρά τη διακριτική αλλά ουσιαστική παρουσία του Paul McCartney στο μπάσο, η σύνθεση δεν καταφέρνει ποτέ να αποκτήσει τη δραματική κορύφωση που υπόσχεται.
Κι όμως, οι αδυναμίες αυτές δεν αρκούν για να μειώσουν τη συνολική εικόνα. Αυτό που εξακολουθεί να κάνει τους Rolling Stones μοναδικούς δεν είναι μόνο τα τραγούδια τους. Είναι η μεταξύ τους χημεία, αυτή η ανεπιτήδευτη αίσθηση ότι τέσσερις άνθρωποι εξακολουθούν να απολαμβάνουν τη διαδικασία της δημιουργίας. Αυτό γίνεται φανερό τόσο στη διασκευή του Chuck Berry, Beautiful Delilah, όσο και στην εξαιρετική προσέγγιση του You Know I'm No Good της Amy Winehouse· δύο στιγμές που αποκαλύπτουν πόσο βαθιά παραμένει η σχέση τους με τις μουσικές που τους διαμόρφωσαν. Από τις συμμετοχές άλλων πολύ γνωστών μουσικών, εκτός των Paul McCartney και Robert Smith, συμμετέχει και ο Steve Winwood, ενώ στο Hit Me in the Head που ηχογραφήθηκε στο Los Angeles το 2021, στα τύμπανα ακούμε τον Charlie Watts.
Το Foreign Tongues δεν πρόκειται να καταγραφεί δίπλα στα αριστουργήματα των Rolling Stones. Περιλαμβάνει αρκετές γνώριμες blues φόρμες και στιγμές όπου η έμπνευση υποχωρεί μπροστά στη συνήθεια. Ωστόσο, διαθέτει αρκετές δυνατές συνθέσεις, μια παραγωγή που αναδεικνύει τον χαρακτήρα του συγκροτήματος και, κυρίως, εκείνη τη χαρακτηριστική σπίθα που εξακολουθεί να κάνει τους Stones να ακούγονται αυθεντικοί. Δεν κρύβει πολλές εκπλήξεις. Αποδεικνύει όμως ότι, ακόμη και μετά από περισσότερα από εξήντα χρόνια, η μηχανή των Rolling Stones συνεχίζει να δουλεύει με αξιοζήλευτη αντοχή.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
