Πώς μετράμε την ευτυχία;
Εμμανουέλα Παπαδάκη: Πιστεύω πως η ευτυχία δεν μετριέται με αριθμούς, επιτυχίες ή αποκτήματα. Μετριέται από τις στιγμές που η καρδιά μας νιώθει γεμάτη, ακόμα κι αν αυτές κρατούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Από ένα ειλικρινές χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια πράξη καλοσύνης, έναν άνθρωπο που μας κάνει να αισθανόμαστε ότι ανήκουμε.
Για μένα, η ευτυχία μετριέται από το πόσο φως αφήνουμε πίσω μας στις ζωές των άλλων και από το πόσο αληθινοί καταφέρνουμε να είμαστε με τον εαυτό μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν θυμόμαστε πόσα αποκτήσαμε, αλλά πόσο αγαπήσαμε, πόσο προσφέραμε και πόσες καρδιές αγγίξαμε.
Πώς μετράμε τη δημιουργία;
Ε.Π.: Η δημιουργία δεν μετριέται με το πόσα έργα ολοκληρώσαμε ή με το πόσοι τα είδαν. Μετριέται από το κομμάτι της ψυχής που τολμήσαμε να καταθέσουμε μέσα σε αυτά.
Κάθε δημιουργία κρύβει μια ιστορία, ένα συναίσθημα, έναν φόβο, μια ελπίδα. Και όταν έστω ένας άνθρωπος δει μέσα σε αυτήν κάτι από τον εαυτό του, τότε η δημιουργία έχει ήδη πετύχει τον σκοπό της.
Για μένα, η δημιουργία μετριέται από το αποτύπωμα που αφήνει στις καρδιές των ανθρώπων και από το θάρρος να εκφράζεις την αλήθεια σου χωρίς φόβο.
Πώς μετράμε την επιτυχία;
Ε.Π.: Η επιτυχία δεν μετριέται με βραβεία, αριθμούς ή τίτλους. Όλα αυτά μπορεί να έχουν αξία, αλλά δεν είναι η ουσία.
Η πραγματική επιτυχία μετριέται από το αν κοιτάζεις πίσω και νιώθεις ότι έμεινες πιστός σε αυτό που είσαι. Από το αν δεν εγκατέλειψες τα όνειρά σου όταν όλα έμοιαζαν δύσκολα. Από το αν κατάφερες, έστω και για έναν άνθρωπο, να γίνεις η αφορμή για ένα χαμόγελο, μια σκέψη ή μια ελπίδα.
Για μένα, επιτυχημένος δεν είναι εκείνος που έφτασε πιο ψηλά, αλλά εκείνος που, ανεβαίνοντας, δεν ξέχασε ποτέ την καρδιά του.
Πώς ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε πια ηλικία συνέβη;
Ε.Π.: Το πρώτο ολοκληρωμένο έργο μου είναι το παιδικό βιβλίο «Σποράκι: Το μαγικό ταξίδι», το οποίο ολοκλήρωσα στα 21 μου χρόνια.
Όταν έβαλα την τελευταία τελεία, ένιωσα ένα συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται με λέξεις. Ήταν χαρά, συγκίνηση, ανακούφιση και βαθιά ευγνωμοσύνη. Για πρώτη φορά κρατούσα στα χέρια μου κάτι που γεννήθηκε από μια μικρή ιδέα και, με πολλή αγάπη, επιμονή και πίστη, έγινε πραγματικότητα.
Όμως η αλήθεια είναι ότι η ιστορία αυτού του βιβλίου ξεκίνησε πολύ νωρίτερα. Εδώ και περίπου πέντε χρόνια είμαι εθελόντρια στο «Χαμόγελο του παιδιού» και μέσα από αυτή τη διαδρομή γνώρισα παιδιά, ανθρώπους και εμπειρίες που μου χάρισαν μαθήματα ζωής. Το θάρρος τους, η δύναμή τους, τα χαμόγελά τους μέσα στις δυσκολίες και η ελπίδα που δεν έπαψαν ποτέ να κρατούν ζωντανή έγιναν η μεγαλύτερη έμπνευσή μου.
Το «Σποράκι: Το μαγικό ταξίδι» είναι, με έναν τρόπο, αφιερωμένο σε όλα αυτά τα παιδιά. Εκείνα μου έδειξαν ότι ακόμα και ο πιο μικρός σπόρος, όταν βρει αγάπη και φροντίδα, μπορεί να ανθίσει.
Γι' αυτό, όταν ολοκλήρωσα το βιβλίο, δεν ένιωσα μόνο ότι τελείωσα το πρώτο μου έργο. Ένιωσα πως κατάφερα να μεταφέρω ένα μικρό κομμάτι από όσα μου δίδαξαν αυτά τα παιδιά, αλλά και όλοι οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί και που έγινα μια οικογένεια για εμένα και να το μοιραστώ με τον κόσμο. Και αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο συναίσθημα που έχω ζήσει ως δημιουργός.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω λοιπόν και τα παιδιά και τους εθελοντές και φυσικά τρία άτομα τα οποία έπαιξαν επίσης πάρα πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στην δημιουργία αυτού του βιβλίου, την ψυχολόγο μας Αντωνία Γαγάνη, την κοινωνική λειτουργός μας Χρύσα Βισταγγιαννάκη και φυσικά την Νιόβη Γιαννετάκη μας!
Αν η ζώη σου ήταν μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Ε.Π.: Αν η ζωή μου ήταν μια σκηνή από ταινία, θα διάλεγα τη σκηνή από το The Pursuit of Happyness όπου ο πρωταγωνιστής, ύστερα από αμέτρητες δυσκολίες, βλέπει επιτέλους τους κόπους του να δικαιώνονται. Όχι γιατί πιστεύω ότι έχω ήδη φτάσει στον προορισμό μου, αλλά γιατί ταυτίζομαι με το ταξίδι. Με τις στιγμές που χρειάστηκε να συνεχίσω, ακόμα κι όταν όλα έμοιαζαν δύσκολα. Εκείνη η σκηνή μου θυμίζει ότι τα όνειρα δεν πραγματοποιούνται από τη μια μέρα στην άλλη · χτίζονται με επιμονή, πίστη και πολλή αγάπη.
Ελπίζω κάποτε, κοιτάζοντας πίσω, να μπορώ κι εγώ να χαμογελάσω με την ίδια αίσθηση ευγνωμοσύνης, γνωρίζοντας ότι κάθε δυσκολία άξιζε για να φτάσω εκεί που ονειρεύτηκα.
Αν η ζωή σου ήταν μια σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Ε.Π.: Πιστεύω πως η ζωή μου δεν θα ήταν μια τέλεια, ήρεμη μελωδία. Θα ξεκινούσε με χαμηλές νότες, με σιωπές, με στιγμές που θα έμοιαζαν ασύνδετες. Σιγά σιγά όμως θα έμπαιναν καινούριοι ήχοι, περισσότερη δύναμη, περισσότερη ελπίδα, μέχρι που στο τέλος όλες οι νότες θα έδεναν μεταξύ τους. Γιατί τελικά ακόμα και οι δύσκολες νότες έχουν τη θέση τους σε μια όμορφη μουσική. Χωρίς αυτές, η μελωδία δεν θα είχε την ίδια αξία. Και ίσως αυτό να είναι η ζωή μου: μια σύνθεση που δεν γεννήθηκε τέλεια, αλλά έγινε όμορφη επειδή δεν σταμάτησε ποτέ να εξελίσσεται.
Αν η ζωή σου ήταν μια στιγμή στον χρόνο, πότε θα ζούσες;
Ε.Π.: Θα διάλεγα το ξημέρωμα. Είναι εκείνη η στιγμή που η νύχτα δεν έχει φύγει εντελώς, αλλά το φως έχει ήδη αποφασίσει να έρθει. Είναι η ώρα που όλα μοιάζουν να ξεκινούν από την αρχή, γεμάτα δυνατότητες και ελπίδα.
Αυτό θα ήθελα να συμβολίζει και η ζωή μου. Ότι, όσο σκοτεινή κι αν ήταν μια διαδρομή, πάντα υπάρχει ένα νέο φως που περιμένει να ανατείλει. Για μένα, το ξημέρωμα δεν είναι απλώς μια ώρα της ημέρας· είναι η υπόσχεση ότι κάθε τέλος μπορεί να γίνει μια καινούρια αρχή.
Ποιο χρώμα έχει η χαρά;
Ε.Π.: Για μένα, η χαρά έχει το χρώμα του κίτρινου. Όχι επειδή θυμίζει τον ήλιο, αλλά γιατί μοιάζει με το φως που μπαίνει ξαφνικά από ένα παράθυρο και φωτίζει ακόμα και τις πιο σκοτεινές γωνιές. Η χαρά δεν χρειάζεται να είναι θορυβώδης· πολλές φορές κρύβεται σε μια μικρή στιγμή, σε ένα παιδικό χαμόγελο, σε μια αγκαλιά ή σε μια λέξη που ειπώθηκε την κατάλληλη στιγμή. Είναι εκείνο το φως που μας θυμίζει ότι, όσο δύσκολη κι αν είναι μια διαδρομή, υπάρχει πάντα λόγος να συνεχίσουμε.
Ποιο χρώμα έχει η λαχτάρα;
Ε.Π.: Η λαχτάρα, για μένα, έχει το χρώμα του γαλάζιου. Είναι το χρώμα του ορίζοντα, εκεί όπου ο ουρανός συναντά τη θάλασσα χωρίς να ξέρεις πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Έτσι είναι και η λαχτάρα· σε καλεί διαρκώς να κοιτάξεις λίγο πιο πέρα, να ονειρευτείς, να αναζητήσεις, να ελπίσεις. Είναι η δύναμη που μας κάνει να συνεχίζουμε να πιστεύουμε σε όσα δεν έχουμε ακόμη αγγίξει.
Ποιο χρώμα έχει η φλόγα;
Ε.Π.: Η φλόγα δεν έχει μόνο ένα χρώμα. Ξεκινά πορτοκαλί, γίνεται κόκκινη και, στην πιο δυνατή της καρδιά, μπορεί να γίνει ακόμα και μπλε. Έτσι είναι και η φλόγα που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του. Άλλοτε είναι ζεστασιά, άλλοτε πάθος, άλλοτε δύναμη και άλλοτε ελπίδα. Δεν καίει για να καταστρέψει· καίει για να φωτίσει τον δρόμο προς τα όνειρα. Για μένα, η πιο δυνατή φλόγα είναι εκείνη που, όσο φυσούν οι δυσκολίες, αρνείται να σβήσει.
Πιστεύεις...
Ε.Π.: Πιστεύω... όταν ένας μικρός σπόρος μπορεί να γίνει ένα μεγάλο δέντρο. Όταν μια μικρή ιδέα μπορεί να γεννήσει μια ιστορία που θα αγγίξει καρδιές. Όταν η αγάπη, η καλοσύνη και η προσφορά μπορούν να κάνουν τον κόσμο μας λίγο πιο φωτεινό.
Πιστεύω όταν βλέπω τα παιδιά του «Χαμόγελου του παιδιού» και θυμάμαι πως πίσω από κάθε παιδί υπάρχει μια μοναδική ιστορία, μια ανάγκη για αγάπη, ασφάλεια και ελπίδα. Η εθελοντική μου πορεία εκεί, μου έμαθε πως ακόμη και η πιο μικρή πράξη μπορεί να έχει μεγάλη σημασία.
Γιατί, τελικά, πιστεύω στα μικρά θαύματα. Σε εκείνα που ξεκινούν από έναν άνθρωπο, μια πράξη αγάπης ή έναν μικρό σπόρο που, όταν τον φροντίσεις, μπορεί να ανθίσει και να χαρίσει φως.
Πονάς...
Ε.Π.: Πονάω όταν βλέπω ανθρώπους να ξεχνούν την αξία της καλοσύνης. Όταν μια καρδιά κλείνει αντί να ανοίξει, όταν ένα παιδί στερείται την ασφάλεια και την αγάπη που αξίζει. Όμως μέσα από τον πόνο έμαθα πως δεν πρέπει να μένουμε μόνο στη θλίψη. Ο πόνος μπορεί να γίνει η αφορμή να καταλάβουμε, να συμπονέσουμε και να προσφέρουμε. Γιατί ακόμα και μέσα στις πιο δύσκολες στιγμές μπορεί να γεννηθεί κάτι όμορφο: μια πράξη αγάπης.
Προχωράς...
Ε.Π.: Προχωράς όταν αποφασίζεις να μην αφήσεις τις δυσκολίες να γράψουν το τέλος της ιστορίας σου. Όταν, ακόμα κι αν φοβάσαι, κάνεις ένα μικρό βήμα μπροστά.
Για μένα, το να προχωράς δεν σημαίνει ότι δεν κοιτάς ποτέ πίσω. Σημαίνει ότι παίρνεις όλα όσα έζησες, τα μαθήματα, τις πληγές και τις όμορφες στιγμές, και τα μετατρέπεις σε δύναμη για το επόμενο κεφάλαιο της ζωής σου.
Ξαναγεννιέσαι...
Ε.Π.: Ξαναγεννιέσαι όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να ονειρευτεί ξανά. Όταν μετά από μια δύσκολη περίοδο βρίσκεις μέσα σου μια μικρή σπίθα ελπίδας και αποφασίζεις να την προστατέψεις. Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος έχει μέσα του τη δύναμη να ανθίσει ξανά, όπως ένας σπόρος που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να βγει στο φως.
Χάνεσαι...
Ε.Π.: Χάνεσαι όταν ξεχνάς ποιος πραγματικά είσαι. Όταν αφήνεις τον φόβο, τις προσδοκίες των άλλων ή τις δυσκολίες να κάνουν τη φωνή σου να σιωπήσει. Όμως ακόμα κι όταν νιώθεις χαμένος, υπάρχει πάντα ένας δρόμος επιστροφής. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς λίγη αγάπη, λίγη πίστη και ένας άνθρωπος που θα σου θυμίσει ξανά την αξία σου.
Διαβάζεις...
Ε.Π.: Διαβάζεις όταν θέλεις να ταξιδέψεις σε κόσμους που δεν έχεις γνωρίσει ακόμη. Όταν θέλεις να συναντήσεις ανθρώπους, συναισθήματα και ιστορίες που μπορεί να σου αλλάξουν τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή. Ένα βιβλίο δεν είναι μόνο λέξεις σε μια σελίδα. Είναι μια γέφυρα ανάμεσα σε δύο ψυχές: εκείνου που γράφει και εκείνου που διαβάζει.
Γράφεις...
Ε.Π.: Γράφεις όταν κάτι μέσα σου ζητά να ακουστεί. Όταν ένα συναίσθημα, μια εικόνα ή μια εμπειρία γίνεται τόσο δυνατή, που δεν μπορείς παρά να τη μετατρέψεις σε λέξεις.
Για μένα, η γραφή είναι ένας τρόπος να κρατάω ζωντανά όσα με άγγιξαν. Το «Σποράκι: Το μαγικό ταξίδι» γεννήθηκε από αυτή την ανάγκη: να μεταφέρω μέσα από μια ιστορία τα μαθήματα αγάπης και ελπίδας που μου χάρισαν τα παιδιά που γνώρισα μέσα από τον εθελοντισμό μου στο «Χαμόγελο του παιδιού».
Παίζεις...
Ε.Π.: Παίζεις όταν αφήνεις για λίγο στην άκρη τις έγνοιες και θυμάσαι το παιδί που υπάρχει μέσα σου. Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να χαρεί χωρίς φόβο, να δημιουργήσει, να φανταστεί και να γελάσει.
Ιδιαίτερα μέσα από τα παιδιά μαθαίνουμε ξανά πως το παιχνίδι δεν είναι απλώς διασκέδαση. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, έκφρασης και αγάπης. Είναι ένας μικρός κόσμος όπου όλα μπορούν να γίνουν δυνατά.
Χορεύεις;
Ε.Π.: Χορεύω όταν αφήνω την ψυχή μου ελεύθερη να εκφραστεί. Όταν δεν χρειάζεται να εξηγήσω τι νιώθω, γιατί το σώμα και η καρδιά βρίσκουν τον δικό τους τρόπο να μιλήσουν.
Για μένα, ο χορός μοιάζει με τη δημιουργία. Όπως ένας ζωγράφος αφήνει το χρώμα να μιλήσει πάνω στον καμβά και ένας συγγραφέας αφήνει τις λέξεις να δημιουργήσουν έναν κόσμο, έτσι και ο χορός αφήνει τα συναισθήματα να πάρουν μορφή.
Χορεύω όταν θυμάμαι πως μέσα μου υπάρχει ακόμη εκείνο το παιδί που θέλει να χαρεί, να ονειρευτεί και να δημιουργήσει χωρίς φόβο.
Τραγουδάς;
Ε.Π.: Τραγουδάω όταν κάτι μέσα μου ζητά να βγει προς τα έξω. Όταν ένα συναίσθημα είναι τόσο δυνατό που χρειάζεται μια μελωδία για να ταξιδέψει.
Πιστεύω πως κάθε άνθρωπος κουβαλά ένα δικό του τραγούδι. Το δικό μου έχει μέσα του όσα έζησα, όσα έμαθα και όσους ανθρώπους με άγγιξαν στη διαδρομή μου.
Μέσα σε αυτό το τραγούδι υπάρχουν και τα παιδιά που γνώρισα μέσα από τον εθελοντισμό μου στο «Χαμόγελο του παιδιού». Οι ιστορίες τους, η δύναμή τους και τα χαμόγελά τους μου θύμισαν πως ακόμη και μια μικρή πράξη αγάπης μπορεί να γίνει μια μεγάλη μελωδία ελπίδας.
Στόχοι και επιδιώξεις:
Ε.Π.: Ο μεγαλύτερος στόχος μου είναι να συνεχίσω να δημιουργώ έργα που έχουν ψυχή και μπορούν να αγγίξουν τους ανθρώπους. Θέλω μέσα από τις ιστορίες, τις εικόνες και τις δημιουργίες μου να μεταφέρω μηνύματα αγάπης, αποδοχής, διαφορετικότητας και ελπίδας. Θα ήθελα το «Σποράκι: Το μαγικό ταξίδι» να ταξιδέψει σε όσο περισσότερες παιδικές καρδιές γίνεται και να υπενθυμίσει πως κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και πολύτιμος, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες ή τις διαφορές του.
Ένας ακόμα σημαντικός μου στόχος είναι να συνεχίσω να βρίσκομαι δίπλα στα παιδιά και να προσφέρω με όποιον τρόπο μπορώ. Το «Χαμόγελο του παιδιού» μου χάρισε πολύτιμες εμπειρίες και μου έδειξε τη δύναμη που μπορεί να έχει μια πράξη φροντίδας, ένα χαμόγελο και η παρουσία ενός ανθρώπου δίπλα σε κάποιον που το χρειάζεται.
Έτσι απάντησε η Εμμανουέλα Παπαδάκη στην πρό(σ)κληση της στήλης Blood new για εκείνη και το πρώτο της έργο, το παιδικό βιβλίο Σποράκι: Το μαγικό ταξίδι, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ραδάμανθυς σε εικονογράφηση της ίδιας. Περιγραφή:
Σε έναν καταπράσινο κήπο, ένα μικρό Σποράκι ξεκινά ένα μαγικό ταξίδι γεμάτο περιπέτειες, φίλους και ανακαλύψεις. Στον δρόμο του θα συναντήσει πλάσματα που αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους, φοβούνται, βιάζονται ή ξεχνούν τη δύναμή τους. Και τότε, με απλότητα και καλοσύνη, το Σποράκι θα τους δείξει κάτι πολύ σημαντικό: πως η αληθινή ομορφιά, η δύναμη και το φως βρίσκονται μέσα μας.Ένα τρυφερό παραμύθι για τη διαφορετικότητα, τη φιλία και τη δύναμη της καρδιάς, που θυμίζει σε μικρούς και μεγάλους πως κάθε μεγάλο δέντρο ξεκίνησε κάποτε ως ένα μικρό Σποράκι. Ένα βιβλίο που μπορεί να αξιοποιηθεί δημιουργικά στο σπίτι και στην τάξη, ανοίγοντας ουσιαστικούς διαλόγους με τα παιδιά και ενισχύοντας κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες. Γιατί κάθε παιδί, όπως και κάθε Σποράκι, κρύβει μέσα του τη δύναμη να ανθίσει – αρκεί να βρει το κατάλληλο φως...
Καλλιτεχνικό βιογραφικό σημείωμα:
Η Εμμανουέλα Παπαδάκη είναι συγγραφέας και εικαστικός δημιουργός. Από μικρή ηλικία εκφράζει την αγάπη της για την τέχνη και τη δημιουργία, χρησιμοποιώντας τις εικόνες και τις ιστορίες ως έναν τρόπο επικοινωνίας και έκφρασης. Το πρώτο της συγγραφικό και εικονογραφικό έργο είναι το παιδικό βιβλίο «Σποράκι: Το μαγικό ταξίδι», μια ιστορία που υμνεί τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και τη δύναμη της καλοσύνης. Η έμπνευση για το έργο της γεννήθηκε μέσα από τις εμπειρίες της ως εθελόντρια στο «Χαμόγελο του παιδιού», όπου η επαφή της με τα παιδιά και τις ιστορίες τους αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της δημιουργικής της διαδρομής. Μέσα από την τέχνη της επιδιώκει να μεταφέρει μηνύματα αγάπης, ελπίδας και ανθρωπιάς, δημιουργώντας έργα που μπορούν να αγγίξουν μικρές και μεγάλες καρδιές.
