Στενεύουν τα περιθώρια

Χρήστου Ντικμπασάνη

Στενεύουν τα περιθώρια του χρόνου

Τα οράματά μου για ευωδιαστούς παραδείσους

έπεσαν θύματα της κλιματικής αλλαγής

Οι καμπάνες των εκκλησιών χωρίς ήχο

Ψίθυροι απ' το χάος ξεπηδούν

μέσα απ' τα ματωμένα μου χείλη

Μιαρά βλέμματα με κοιτούν στο δρόμο για το μέλλον

Παγωμένος κρύβομαι σε μια γωνιά

πίσω από δύο βαρέλια με απόβλητα ονείρων καμένων

Καμένων μαζί με πυρηνικά κατάλοιπα

Τρέμει το έδαφος κάτω απ' τα πόδια μου

Καπνισμένη και θολή η εικόνα της Παναγίας

στον απέναντι ναό

Ακόμη και τα δάκρυά της έχουν μαυρίσει

Πέφτω στα γόνατα

Η αναπνοή μου κόβεται

Πέφτει βροχή μα και αυτή μολυσμένη

Να με ξεπλύνει δε μπορεί

απ' τις αμαρτίες και τις τύψεις μου

🍃

Copyright © Χρήστος Ντικμπασάνης All rights reserved, 2026

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης της Έλενας Πολυχρονιάδη [Πέτρες, έργο της ατομικής έκθεσης Accretio]