5
Σαμιαμίδι με συναντά
γύρω απ' το μηδέν να τραυλίζω,
ρουφά τη στάχτη
του καμένου μυαλού μου
γλύφει τα σάλια απ' τα χείλη του
και στη θηλιά του ταλαντεύεται
σκυλεύοντας ελπίδα στο κενό
για να φυτέψει προσμονές
στη γη.
Παιδάκι της πόλης, στο χωριό να παρατηρώ ένα ζωάκι που ο πατέρας μου του επέτρεπε να κυκλοφορεί ελεύθερο στο χωριατόσπιτο και το χαρακτήριζε γουρλίδικο. Η μάνα μου από την άλλη, η ξυπόλυτη κοντέσα του Κορυδαλλού, το άφηνε στην ησυχία του και δεν το κυνηγούσε γιατί μου έλεγε πως τρώει μύγες. Σαμιαμίδι να μπαινοβγαίνει στις τρύπες του τοίχου και να παίζει κρυφτό με τον εαυτό του. Αυτό το πλάσμα πίνει το καμένο μου μυαλό στις στιγμές των μεγάλων πτώσεων, αυτό το πλάσμα θυσιάζεται διαρκώς για μένα και καθώς ξεψυχά στην αγχόνη του βεβηλώνει την κάθε μηδαμινή ελπίδα γιατί ξέρει πως στο κενό όλα επιτρέπονται κι όλα αφήνονται, αυτό το πλάσμα που παίζει το παιχνίδι με τη ζωή και τον θάνατο τρέχοντας από την μία τρύπα στην άλλη είναι η δύναμή μου για να ζω. Είναι το φυλαχτό μου.
Σιμόν: Οι γονείς σου πάντως είναι καλοί άνθρωποι, απλοί και δεν σου δημιουργούν προβλήματα, άσε που μου φαίνονται πολύ ανεχτικοί.
Γιάννης: Διπλωμάτες είναι και συμφεροντολόγοι. Με παγαποντιές με περιτριγυρίζουν ώσπου να με ψήσουν να κάνω αυτό που θέλουν σαν αν είναι δική μου επιλογή. Πατάνε πάνω στις αδυναμίες και φοβίες μου. Είμαι υπερβολικά συναισθηματικός και το εκμεταλλεύονται.
Σιμόν: Nαι, αλλά δεν σε κρατάνε ούτε σε πιέζουν.
Γιάννης: Tα κάνουν και τα δύο με έμμεσο τρόπο γιατί ξέρουν πως τσινάω με το παραμικρό. Κάποτε θα σπάσει το σχοινί και θα πέσουμε και οι τρεις από την διελκυστίνδα αλλά προς το παρόν είμαστε όρθιοι σε θέσεις μάχης. Από την μια μεριά εγώ που όλο φεύγω για να μένω και από την άλλη αυτοί που όλο μου λένε ελεύθερος είσαι να πας όπου θέλεις για να κάθομαι μαζί τους.
Σιμόν: Ναι, αλλά δεν έχουν πρόβλημα.
Γιάννης: Έχουν και παραέχουν, μα τι να κάνουν, μονάχα στα μουλωχτά το παίζουν ντε και καλά φιλελεύθεροι και αγαθούληδες αλλά θα δεις που θα σου κολλήσουν κάποια στιγμή και...
Σιμόν: Τι; Σε μένα!
Γιάννης: Ναι, σε σένα θα κολλήσουν και θα σε ρωτάνε πότε θα παντρευτείτε και πού θα μείνετε και τι θα κάνετε κ.λπ. κ.λπ. Βασικά η μάνα μου να μας έχει από κοντά να βρει το σημείο που πονάμε και αφού σιγουρευτεί ότι βρισκόμαστε στη κατάλληλη στιγμή και φάση, τσακ και θα μας την πετάξει για να μας διπλαρώσουν να μείνουμε μαζί τους να συνεχίσουμε τη ζωή τους και τους κόπους τους...
Σιμόν: Ααα, γι' αυτό μου έλεγε για τα πόσα αδέλφια είναι, ξαδέλφια, εγγόνια και δισέγγονα της θείας σου και το τόνιζε, μέσα στις δύο οικογένειες, ααα, τώρα καταλαβαίνω πού το πήγαινε... Ναι αλλά και εσύ θέλεις παιδιά.
Γιάννης: Όχι και με το στανιό. Αν μας προκύψει και το γουστάρουμε και οι δύο, όχι σε προγραμματισμό. Άσε που θέλω να ζήσουμε εδώ και όχι εκεί μαζί τους. Ειδικά εδώ στο χωριό για μια οικογένεια είναι παράδεισος. Εεε;
Σιμόν: Ούτε κουβέντα, με ακούς; Σκασμός!
Γιάννης: Μα κλαις; Σιμόν, γιατί κλαίς; Εεε... έλα να σε αγκαλιάσω Σιμόν μου. Σταμάτα να κλαις σε παρακαλώ.
Σιμόν: Τέλειωσε για μένα Γιάννη, είμαι μεγάλη πια και φοβάμαι πολύ, άσε που εσύ δεν θα είσαι εδώ διαρκώς αλλά θα πηγαίνεις στην Ελλάδα, εγώ μόνη μου τι θα κάνω με δύο κουτσούβελα; Άκου, θέλεις δύο κιόλας, ένα δεν έχουμε και εσύ μιλάς ήδη για δύο. Δεν είμαι πια Γιάννη για παιδιά, αν είχαμε γνωριστεί πριν 10 χρόνια, ή έστω πριν 5, αχ τι ατυχία!
Γιάννης: Σιμόν, έλα ματάκια μου, μην κλαις, ό,τι ζούμε έχει νόημα όχι ό,τι υποθέτουμε, εντάξει, με το αν θα ζούσαμε στο φεγγάρι με πισίνα και τον ήλιο αγκαλιά, από την μια πλευρά, γιατί από την άλλη έχει πάντα ψόφο. Έλα δώσε μου ένα φιλάκι, έλα στην αγκαλιά μου να κοιμηθείς, να σου πιάσω το κωλαράκο σου, εεε;
Σιμόν: Πλατς, φάε ένα μπατσάκο να μάθεις, όλο το μυαλό σου στο κοκό... Καλά, άντε, πιάστον αλλά με τρυφερότητα και ζουληχτά.
Γιάννης: Μα δεν γίνεται και τα δύο, τρυφερά σημαίνει χαδάκια και ζουληχτά σημαίνει να στον χουφτώσω και να γεμίσει η παλάμη μου κωλομέρι σου, σαν να τρώω μπούτι κότας χωριάτικης από το κοτέτσι σου.
Σιμόν: Να το κάνεις εναλλάξ και όχι με μεγάλη ένταση αλλά με μετρημένη δύναμη, κατιλαβού; Γιάννης: Ουί.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 11 Σεπτεμβρίου.
