Χωρίς ερωτήσεις

Χρήστου Ντικμπασάνη

Ονειρεύτηκα μια καθαρή υδρόγειο

χωρίς σύννεφα μόλυνσης,

χωρίς νέφος

που ταξιδεύει από πόλη σε πόλη,

απ' τον ένα ουρανό της καρδιάς μου

στον άλλο

Μόνο με όνειρα αμόλυντα

που κινούνται ελεύθερα,

διατηρώντας την κρυστάλλινή τους όψη

Πάντα κρατούν τη ρότα τους σταθερή

στη θάλασσα της συνείδησής μου

μέσα σε μια εποχή αδιάφορη και μιαρή

Οι αγνοί πόθοι μου αυτοί

δεν πεθαίνουν ποτέ

Αν τους τρυπήσεις όμως

με το δόρυ της απάθειας

λαβώνονται και αιμορραγούν,

σβήνοντας τα χαμόγελα των παιδιών

και τους αγώνες για ζωή των μεγάλων

Τα όνειρά μου αυτά

συναντιούνται μέσα στο σούρουπο τώρα,

στο μισοσκόταδο των αδύναμων αναπνοών μου

που βάφει τα μάτια μου

με το στιλπνό μαύρο

της δυστυχίας και του πόνου

Συνυπάρχουν και σταυρώνονται μαζί

επάνω στο μολυσμένο χώμα

άφωνα, χωρίς να θέτουν

τα γιατί του παραπονεμένου λόγου,

τα ίσως της αμφιβολίας,

τα πρέπει του καταναγκασμού

στις επιδιώξεις της άπληστης ζωής μου

🍃

Copyright © Χρήστος Ντικμπασάνης All rights reserved, 2026

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα Κατερίνας Χατζηνικήτα [Παιχνιδίσματα, λάδι σε καμβά]