Όταν η Σκωτία βρίσκει ξανά μια φωνή που μπορεί να τραγουδήσει το μέλλον
Η Σκωτία είχε πάντα μια παράξενη σχέση με τη μουσική. Είναι ένας τόπος όπου ο γκρίζος ουρανός δεν έγινε ποτέ βάρος αλλά έμπνευση. Εκεί όπου η βροχή, η μοναξιά των δρόμων και η αίσθηση της απόστασης μετατράπηκαν σε μελωδίες που ταξίδεψαν πολύ μακριά από τα σύνορα της χώρας. Ίσως γι' αυτό η σκωτσέζικη μουσική κατάφερε πολλές φορές να συνδυάσει τη μελαγχολία, την αισιοδοξία, την εσωστρέφεια και την ανάγκη να ακουστείς.
Από την εποχή που οι Orange Juice έβαζαν τις βάσεις για μια νέα ανεξάρτητη ποπ κουλτούρα μέχρι την κιθαριστική θύελλα των Jesus and Mary Chain και την ονειρική ευαισθησία των Belle and Sebastian, η Σκωτία δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια χώρα που παρήγαγε συγκροτήματα. Υπήρξε ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο μέσα από τραγούδια. Τα τελευταία χρόνια, όμως, έλειπε μια παρουσία που να θυμίζει ότι αυτή η παράδοση δεν είναι μόνο ανδρική υπόθεση. Μια γυναικεία φωνή που να μη χρειάζεται να κοιτάξει πίσω για να βρει τη θέση της, μια φωνή που να μπορεί να κουβαλήσει το παρελθόν αλλά να κοιτάζει καθαρά προς το μέλλον.
Ίσως, λοιπόν, αυτή η στιγμή να έφτασε με τη Lucia Fairfull και τους Lucia & the Best Boys. Το Picking Petals δεν είναι απλώς ο δεύτερος δίσκος ενός ανερχόμενου συγκροτήματος. Είναι η στιγμή όπου μια υπόσχεση αποκτά μορφή.
Το Burning Castles του 2023 είχε ήδη δείξει ότι πίσω από το όνομα υπήρχε μια δημιουργός με άποψη και χαρακτήρα. Το νέο άλμπουμ, όμως, κάνει κάτι πιο δύσκολο: αποδεικνύει ότι υπάρχει πλέον προσωπική ταυτότητα. Η Lucia Fairfull ανήκει σε μια γενιά καλλιτεχνών που μεγαλώνει σε έναν κόσμο όπου η εικόνα ταξιδεύει συχνά πιο γρήγορα από το έργο. Η παρουσία της στη μόδα και στα κοινωνικά δίκτυα την έκανε αναγνωρίσιμη πέρα από τα όρια της μουσικής. Όμως το Picking Petals υπενθυμίζει κάτι που η rock ιστορία γνωρίζει καλά: στο τέλος, μένουν τα τραγούδια και τα τραγούδια εδώ έχουν ζωή.
Από το πρώτο κομμάτι, το Back Inside My Heart, το συγκρότημα δηλώνει ξεκάθαρα τις προθέσεις του. Δεν υπάρχει η ανασφάλεια μιας μπάντας που προσπαθεί να αποδείξει ότι αξίζει. Υπάρχει η σιγουριά ανθρώπων που γνωρίζουν πλέον ποιοι είναι. Οι κιθάρες έχουν δύναμη, οι μελωδίες έχουν χώρο να αναπνεύσουν και η φωνή της Fairfull γίνεται το σημείο όπου συναντιούνται η ευαισθησία και η ένταση. Αυτό ίσως είναι και το μεγαλύτερο χάρισμά της. Δεν τραγουδά σαν κάποια που θέλει απλώς να εντυπωσιάσει, αλλά τραγουδά ως κάποια που έχει κάτι να πει. Η φωνή της μπορεί να είναι εύθραυστη, σχεδόν ψιθυριστή σε κάποιες στιγμές και λίγο αργότερα να υψωθεί σαν κραυγή. Αυτή η αντίθεση είναι που δίνει χαρακτήρα στα τραγούδια της.
Η συμμετοχή της Lauren Mayberry των Chvrches στο Lonely Girl αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό. Όχι μόνο επειδή πρόκειται για μια σημαντική παρουσία της σύγχρονης σκωτσέζικης μουσικής, αλλά επειδή μοιάζει με μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές. Το ίδιο συμβαίνει και με τη συμμετοχή της Abigail Morris των Last Dinner Party στο Big Romance.
Είναι σαν μια νέα γενιά γυναικών δημιουργών να συνομιλεί μεταξύ της, δημιουργώντας τη δική της παράδοση. Και όταν μια καλλιτέχνης όπως η Shirley Manson των Garbage αναγνωρίζει τη δυναμική της Lucia Fairfull, η στιγμή αποκτά ακόμα μεγαλύτερο βάρος. Γιατί η Manson γνωρίζει καλά τι σημαίνει να βρίσκεσαι μπροστά από ένα συγκρότημα και να μετατρέπεις τη φωνή σου σε ταυτότητα.
Το Picking Petals δεν είναι ένας δίσκος που τρέχει συνεχώς στην ίδια ταχύτητα. Οι Lucia & the Best Boys καταλαβαίνουν ότι κάθε ένταση χρειάζεται μια αντίθεση. Τα Wolf Cry και Big Romance έχουν τον παλμό ενός συγκροτήματος που θέλει να γεμίσει μεγάλες σκηνές, όμως το Forgot the Arrow αποκαλύπτει μια πιο εσωτερική πλευρά, εκεί όπου η ευαισθησία γίνεται δύναμη.
Κάθε καλός δίσκος κουβαλά τον τόπο από τον οποίο γεννήθηκε. Όχι απαραίτητα μέσα από λέξεις ή αναφορές, αλλά μέσα από την ατμόσφαιρά του. Στο Picking Petals υπάρχει η Γλασκόβη με τον θόρυβο και την ενέργειά της, αλλά υπάρχει και η άλλη Σκωτία, εκείνη των ανοιχτών τοπίων και της σιωπής. Ο αστικός παλμός συναντά τη μοναχικότητα του βορρά και κάπου ανάμεσά τους γεννιούνται αυτά τα τραγούδια. Το Ephemeral, το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ, είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική στιγμή αυτής της διαδρομής. Ένα τραγούδι που δεν λειτουργεί απλώς ως φινάλε, αλλά ως μια μικρή δήλωση προθέσεων. Εκεί όπου η φωνή της Fairfull ανεβαίνει, ο ακροατής καταλαβαίνει ότι αυτό που άκουσε δεν ήταν απλώς μια καλή indie rock δουλειά. Ήταν η πρώτη μεγάλη κατάθεση μιας καλλιτέχνη που βρίσκεται ακόμα στην αρχή.
Η ιστορία της μουσικής είναι γεμάτη στιγμές όπου μια νέα φωνή εμφανίζεται και ξαφνικά ένας ολόκληρος χώρος μοιάζει να αποκτά ξανά ενδιαφέρον. Δεν χρειάζεται να προβλέψουμε από τώρα ποια θέση θα καταλάβουν οι Lucia & the Best Boys στο μέλλον, γιατί οι μεγάλες διαδρομές γράφονται με τον χρόνο. Αυτό που μπορούμε να πούμε σήμερα είναι ότι το Picking Petals είναι ένας δίσκος με ψυχή. Ένας δίσκος που θυμίζει ότι η indie rock δεν είναι απλώς ένας ήχος. Είναι ένας τρόπος να κρατάς ζωντανή την ανάγκη για έκφραση, για αναζήτηση, για εκείνη τη μικρή στιγμή όπου ένα τραγούδι συναντά κάποιον που το είχε ανάγκη και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό σημάδι για το μέλλον των Lucia & the Best Boys: ότι δεν ακούγονται ως ένα συγκρότημα που ψάχνει τη θέση του. Ακούγονται ως ένα συγκρότημα που μόλις άρχισε να γράφει τη δική του ιστορία.
Ακούμε το Ephemeral
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
