Τοπίο

Καθώς ταξίδευε με το τρένο, έχοντας προορισμό την επαρχία παρατηρούσε το πανέμορφο χιονισμένο τοπίο. Οι συνεπιβάτες του, ήταν λιγοστοί και επικρατούσε ησυχία, πέρα από τον ήχο της αμαξοστοιχίας. Αυτές τις μέρες πού είχε λείψει για επαγγελματικούς λόγους από την Θεσσαλονίκη, είχε τοποθετήσει τις σκέψεις του σε μια λογική σειρά.

Του ήταν απαραίτητο ,καθώς ήθελε να πραγματοποιήσει μια νέα αρχή στην ζωή. Το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει, σιγά σιγά , ενώ ακουμπούσε με το χέρι το κρύο τζάμι.

Τα χρώματα του ουρανού

Σε εκείνο το χρονοντούλαπο, που κρύβει η μνήμη τις αναμνήσεις, αντιπάλευαν οι δικές μου στιγμές.

Παρέα εκείνο το κρύο βράδυ του Γενάρη, δεν είχα κάποιον φίλο, ή γυναικεία συντροφιά. Αλλά την αλήθεια και το ψέμα. Με αποκαλούσαν δειλό, γιατί δεν τόλμησα ίσως, εκείνο το λίγο παραπάνω. Και εγώ ζωγράφιζα, με τα χρώματα του ουρανού.

Τα λαμπιόνια

Η ματιά του τριγύριζε ανάμεσα στο πλήθος, που είχε ξεχυθεί στο κέντρο της πόλης για τις χριστουγεννιάτικες αγορές. Μικροί και μεγάλοι, παρά το τσουχτερό κρύο απολάμβαναν το εορταστικό κλίμα που επικρατούσε.

Εκείνος όμως δεν μπορούσε να συμμεριστεί τη διάθεσή τους. Τα λαμπιόνια, που φώτιζαν τις βιτρίνες, δεν ήταν αρκετά για να τονώσουν την ψυχολογία του. Έμενε μόνος στα 70 χρόνια του, και είχε προσαρμοστεί στην κατάσταση αυτή έστω και αν δεν ήταν εύκολο. Ξάφνου την προσοχή του απέσπασε ένα υπαίθριο δρώμενο, που είχε στηθεί έξω από ένα πολυκατάστημα.

Ξεκούραση

Εκείνο το απόγευμα της Κυριακής, ήταν η τέλεια αφορμή για τον Περικλή να πραγματοποιήσει έναν μεγάλο περίπατο. Είχε μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα, συνθήκη ικανή ώστε να τον οδηγήσει σε μία καταφυγή προς το δάσος του Σέιχ Σου στη Θεσσαλονίκη.

Παρέα είχε τον αγαπημένο του σκύλο, που τον αγαπούσε ιδιαίτερα και ήταν μία ξεχωριστή συντροφιά. Ο Τζέρυ ήταν ένα τρίχρονο λυκόσκυλο και μαζί περιδιάβαιναν, παρουσία αρκετού κόσμου, την μεγάλη πράσινη έκταση.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας επιδίδονταν σε διάφορες μορφές δραστηριότητας. Από απλό βάδισμα μέχρι τζόκινγκ. Η ανάγκη για ξεκούραση ήταν το καλύτερο εφόδιο για να ξεχάσει ο καθένας τα προβλήματα και τις έγνοιες του.

Με λίγα λόγια να αποδομήσει κάθε αρνητική σκέψη, που συσσωρεύονταν στην ψυχή.

Αναδρομή

Ο Οκτώβριος είχε για τα καλά εισέλθει στην καθημερινότητα της πόλης. Κυρίως ως αλλαγή καιρού. Η Θεσσαλονίκη είχε φορέσει το φθινοπωρινό της πέπλο και συνακόλουθοι ήταν και οι ρυθμοί που βίωναν οι κάτοικοι.

Η αλήθεια είναι, ότι το μυαλό του Δημήτρη δεν ξεκολλούσε απ' τις εμπειρίες που είχε βιώσει το καλοκαίρι που προηγήθηκε. Εξάλλου ένας καλοκαιρινός έρωτας, είναι μια διαδικασία, που σε αρκετές περιπτώσεις, επηρεάζει έναν άνθρωπο.

Καθώς οδηγούσε το αυτοκίνητο, για να επιστρέψει στο διαμέρισμα του στα ανατολικά της πόλης απ' το γραφείο όπου εργαζόταν, οι γκρίζοι κρόταφοι του πάλευαν με την ανεμελιά του έρωτα, που είχε βιώσει στη διάρκεια των διακοπών του.

Όρμος

Τα μαλλιά του είχανε γκριζάρει, αλλά ουδόλως η διάθεση του. Γιατί άλλωστε;

Δούλευε σκληρά και είχε μια αγαπημένη οικογένεια. Τα δύο παιδιά του, μία κοπέλα και ένα αγόρι στην ηλικία της εφηβείας ήταν η αδυναμία του.

Κάθε Σαββατοκύριακο σχεδόν κατευθύνονταν σε έναν μικρό όρμο στο δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής, που δεν είχε πολυκοσμία, και απολάμβαναν το όμορφο τοπίο

σε συνδυασμό με την δροσερή θάλασσα. Το σημείο δεν ήταν τυχαία επιλογή.

Από νεαρός μαζί με την παρέα από το γυμνάσιο, είχανε μοιραστεί πολλές εμπειρίες. Συνήθως ευχάριστες, αλλά και εκείνες οι δυσάρεστες ήταν αναπόφευκτες στο μωσαϊκό της ζωής. Και εκείνος δεν απέφευγε τις συγκρίσεις του παρόντος με το παρελθόν. Ήταν ως άνθρωπος ρεαλιστής ανεξάρτητα αν αυτό τον έφθειρε σε κάποιες περιπτώσεις.

Οι σκέψεις αυτές, σύντομα παραμερίστηκαν όταν έφθασαν στον προορισμό τους. Η μέρα άλλωστε ήταν ευνοϊκή, ώστε να αξιοποιήσουνε ευχάριστα τον χρόνο τους.

Νίκος Βαρδάκας

Τα χρονογραφήματα του Νίκου συνοδεύει σύνθεση πινάκων ζωγραφικής με έργα των Mason Kang (The buzy city), Misty Lady (Street people) και Milen Art (Rainy love).

Λιμάνι

Όπως σχεδόν κάθε πρωί, έτσι και εκείνη την μέρα απολάμβανε τον καφέ στην αγαπημένη του καφετέρια, με θέα τον Θερμαϊκό. Ξυπνούσε νωρίς το πρωί και παρέα με την μοναξιά του, «βυθιζόταν» σε διάφορες σκέψεις.

Ήταν συνταξιούχος αλλά κατόρθωνε να διατηρήσει ακέραια την διάθεση του.

Του άρεσε να παρατηρεί τις συμπεριφορές των περαστικών, καθώς ήταν η αφορμή για να πραγματοποιεί συγκρίσεις με τον εαυτό του και να εξάγει συμπεράσματα. Η θάλασσα του απορροφούσε με μοναδικό τρόπο τις έγνοιες, ενώ ο ουρανός τον συνόδευε σε ταξίδια του νου. Είχε άλλωστε κατορθώσει να πραγματοποιήσει αρκετά ως ναυτικός. Η αλήθεια είναι ότι του έλειπε η περιπέτεια και το απρόβλεπτο.

Η παρέα

Βράδυ καθώς ήταν, η διάθεση της παρέας ήταν καλύτερη από ποτέ. Φίλες και φίλοι τα άτομα που αποτελούσανε την παρέα απ' τα φοιτητικά χρόνια, απολάμβαναν κάθε λεπτό της συνύπαρξης τους.

Ο κύκλος των ατόμων αυτών βέβαια, είχε μεγαλώσει καθώς υπήρχαν και παντρεμένοι. Οσονούπω ένα από τα ζευγάρια, περίμενε και παιδί. Η συζήτηση περιλάμβανε προβληματισμούς, μα και όνειρα. Ειδικά χωρίς αυτά, η πραγματικότητα είναι «στεγνή» από ζωή. Και σε εκείνο το μεγάλο μπαλκόνι του 4ου ορόφου η ελπίδα περίσσευε κυριολεκτικά, όπως η και η αισιοδοξία!

Νίκος Βαρδάκας

Τα χρονογραφήματα του Νίκου συνοδεύουν κολάζ έργων της Elinore Schnurr

Δροσιά

Το καλοκαίρι είχε, εδώ και λίγες μέρες ξεκινήσει. Ουσιαστικά και τυπικά. Τι το καλύτερο για τον Μιχάλη!

Η κατοικία του ήταν κοντά στις ακρογιαλιές της Χαλκιδικής. Λάτρευε την θάλασσα και όταν τελείωνε την εργασία του, ανέβαινε στην αγαπημένη του μηχανή και βρισκόταν σε λίγη ώρα, σε κάποια αμμουδιά. Η χαλάρωση, παράλληλα με την διασκέδαση, ήταν αναμφίβολα ευεργετικές. Μόλις δροσιζόταν απ' την αλμύρα του νερού ξάπλωνε στην απλωμένη πετσέτα. Κάτω απ' τα γυαλιά ηλίου, αντίκριζε την απεραντοσύνη του ουρανού. Η μόνη δυσάρεστη οπτική της εμπειρίας, που βίωνε κάθε φορά, δεν ήταν άλλη απ' το πεπερασμένο του χρόνου.

Ως το επόμενο μπάνιο, που δε θ' αργούσε.

Νίκος Βαρδάκας

Τα χρονογραφήματα του Νίκου συνοδεύουν κολάζ έργων της Elinore Schnurr

Θέα απ' το μπαλκόνι

Ο Μάιος είχε πλέον για τα καλά πραγματοποιήσει την είσοδο του στις ζωές των κατοίκων της Θεσσαλονίκης. Σιγά σιγά το Σαββατόβραδο, φανέρωσε τις όμορφες διαθέσεις του, καθώς το φεγγάρι αγκάλιαζε με το φως του την επιφάνεια του Θερμαϊκού Κόλπου.

Απ' το μπαλκόνι της Ζωής, στον τρίτο όροφο που διέμενε στην βόρεια πλευρά της πόλης, η θέα ήταν ειδυλλιακή. Παρά το γεγονός ότι είχε μερικούς μήνες που ήταν άνεργη και έψαχνε εναγωνίως για εργασία, ταυτόχρονα προσπαθούσε να ξεχαστεί απ' τα προβλήματα της.

Εύκολο ασφαλώς δεν ήταν. Και το γνώριζε καλά αυτό. Αλλά η ελπίδα δεν έσβηνε από το χαμόγελο της, ενώ το δροσερό αεράκι που φυσούσε της χάιδευε όλες τις αισθήσεις.

Νίκος Βαρδάκας

Τα χρονογραφήματα του Νίκου Βαρδάκα συνοδεύουν κολάζ από έργα της Elinore Schnurr

Ανεμελιά

Κοιτούσε ίσια στα μάτια τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Η διαδικασία των πέναλτι θα έφτανε στο τέλος της, αν επιτυγχάνονταν γκολ. Η παρέα των δέκα φίλων που είχαν συγκεντρωθεί, μετά από συνεννόηση εβδομάδων στο γήπεδο 5x5, δεν ήταν μια απλή αναμέτρηση.

Ήταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Αρκετοί είχαν δημιουργήσει οικογένεια, αλλά ποτέ κανείς δεν λέει όχι στις ευχάριστες αναμνήσεις. Φίλοι απ' την γειτονιά και το σχολείο που για διάφορους λόγους, είχαν διασκορπιστεί. Δυστυχώς κάποιοι άλλοι δεν ήταν στη ζωή πλέον.

Ηλιόπλεκτη μέρα

Ήταν Μεγάλο Σάββατο και λίγες ώρες πριν την Ανάσταση. Ο Γιάννης παρέα με τον αγαπημένο του σκύλο πραγματοποιούσε βόλτα στην γειτονιά που διέμενε, στη Θεσσαλονίκη. Ο καιρός ήταν σύμμαχός του, καθώς ο ήλιος «έλουζε» με άπλετο φως την πόλη.

Κάποια στιγμή κάθισε σε ένα παγκάκι, ενώ ο τετράποδος φίλος του δίπλα τον κοιτούσε μέσα στα μάτια. Οι ολιγοήμερες διακοπές, που είχε απ' το εργοστάσιο, του έδιναν την ευκαιρία να «γεμίσει» τις μπαταρίες του. Απ' την άλλη όμως η θύμηση απ' τον πρόσφατο χωρισμό του με την Αντιγόνη, τον επηρέαζε φανερά.

Η πολυετή σχέση που είχανε, ανέσυρε από τη μνήμη εικόνες. Εμπειρίες που μοιράστηκαν και αρκετές ήταν ξεχωριστές.

Κάποια στιγμή αποφάσισε να επιστρέψει στο διαμέρισμα του. Προσπαθούσε να προσαρμοστεί στον νέο ρόλο της ζωής. Και αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο.

Νίκος Βαρδάκας

Τα χρονογραφήματα του Νίκου Βαρδάκα συνοδεύουν κολάζ από έργα της Elinore Schnurr

Μεσημέρι

Η επιστροφή στο σπίτι. Εκείνη η διαδικασία που του επέτρεπε, μετά το πέρας της εργασίας, να ξεκουραστεί δεν ήταν εφικτή ακόμα εκείνο το μεσημέρι. Ο λόγος ήταν η αυξημένη κυκλοφορία στον δρόμο.

Η κίνηση των οχημάτων ήταν αφόρητη, και δεν έβλεπε την ώρα να αγκαλιάσει την σύζυγο και την τρίχρονη κόρη τους. Κόρνες και ανταλλαγή βωμολοχιών μεταξύ των οδηγών, συνέθεταν ένα γνώριμο σκηνικό που ήταν σχεδόν καθημερινή συνήθεια. Ξαφνικά για καλή του τύχη αντιλήφθηκε ότι το μποτιλιάρισμα σιγά σιγά άρχισε να αραιώνει. Αυτή η εξέλιξη ήταν ικανή συνθήκη ώστε να νιώσει ανακούφιση.

Μέχρι το επόμενο μεσημέρι...

Νίκος Βαρδάκας

Τα χρονογραφήματα του Νίκου Βαρδάκα συνοδεύουν κολάζ από έργα της Elinore Schnurr

Καταφυγή

Όλοι οι άνθρωποι, γυρεύουνε την καταφυγή τους. Εκείνη την μικρή, ή μεγάλη, απόδραση απ’ την ένταση, το στρες και τις έγνοιες ώστε να επιτυγχάνεται η ποθητή εσωτερική ισορροπία. Άλλοτε είναι εφικτό, και άλλοτε όχι.

Ο Πέτρος όμως, διεκδικούσε άτυπα την επιτυχημένη επιλογή. Που δεν ήταν άλλη απ’ το τζόκινγκ, στο άλσος που συνόρευε με την πολυκατοικία που διέμενε. Γι’ αυτόν ήταν ό,τι καλύτερο να αθλείται με αυτόν τον τρόπο, ειδικότερα μέσα στο Σαββατοκύριακο. Χαλάρωνε και άδειαζε ταυτόχρονα το μυαλό απ’ τις έγνοιες. Αυτές τις σκέψεις που κατατρέχουνε έναν άνθρωπο και είναι ικανές να τον φθείρουνε.

Επιστολή

Ήταν Παρασκευή βράδυ και η διάθεση του ταίριαζε απόλυτα με την ημέρα. Πρώτη μέρα του Μαρτίου και ένιωθε ότι η άνοιξη είχε δειλά εισβάλλει στους ρυθμούς της ζωής του. Μπορεί η κακοκαιρία να μην συνταίριαζε με την τυπική εικόνα της εποχής αλλά αυτό δεν ήταν το κυριότερο ζήτημα που τον απασχολούσε.

Διότι σημαντική θέση στην καθημερινότητα του, κατείχε πλέον ένα κείμενο. Δεν ήταν μεγάλο σε έκταση, αλλά είχε γι’ αυτόν ιδιάζουσα σημασία για ηθικούς λόγους, καθώς αφορούσε μία επιστολή που είχε λάβει. Προέρχονταν από μία θαυμάστριά του λόγω της φήμης που είχε ως συγγραφέας. Συχνά πυκνά βίωνε αυτό το φαινόμενο λόγω της αναγνωρισιμότητας που είχε αποκτήσει, εξαιτίας των δημοφιλών μυθιστορημάτων που είχε γράψει.

Τέλος του μήνα

Είχε λάβει εδώ και λίγες εβδομάδες μία δύσκολη απόφαση. Από αυτές που καθορίζουν την επαγγελματική πορεία ενός ατόμου, μα και συνάμα την προσωπική. Δεν ήταν άλλη απ’ το να μεταναστεύσει απ’ την Θεσσαλονίκη στο Λονδίνο.

Ήταν 38 ετών και γνώριζε πολύ καλά ότι βρισκόταν σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι της ζωής του. Τέλος του τρέχοντος μήνα, του Φλεβάρη, θα ταξίδευε νωρίς το πρωί με το αεροπλάνο. Δεν φοβόταν όμως επ’ ουδενί να στηρίξει την επιλογή του. Ίσα ίσα ένιωθε ότι για πολλούς λόγους, και όχι μόνο έναν, ότι όφειλε να αγωνιστεί. Εξάλλου από μικρή ηλικία θυμόταν πολύ χαρακτηριστικά τα λόγια του πατέρα του.

«Στην ζωή τίποτα δεν χαρίζεται».

Νίκος Βαρδάκας

Τα χρονογραφήματα του Νίκου συνοδεύει κολάζ από έργα της Elinore Schnurr.

Βρείτε τον Νίκο Βαρδάκα στη σελίδα του στο facebook.

Έμπνευση

Πάσχιζε εδώ και καιρό, να εμπνευστεί μερικούς στίχους. Ήταν Σάββατο βράδυ και καθόταν στην αναπαυτική πολυθρόνα του σαλονιού. Έπινε αργά και απολαυστικά την ζεστή γλυκιά σοκολάτα που είχε φτιάξει. Παρέα του ήταν η μοναξιά που είχε επιλέξει στην ζωή, εκείνο το διάστημα. Η εργασία του γραφείου και οι έντονοι ρυθμοί ήταν ο λόγος ώστε να αποζητάει την χαλαρότητα που του πρόσφερε το διαμέρισμα που διέμενε.

Όμως και η ποίηση, ήταν μία απ’ τις μεγάλες αγάπες του. Γι’ αυτό και εκείνο το διάστημα είχε ξεκινήσει την συγγραφή μίας συλλογής που προσδοκούσε, τους επόμενους μήνες, να ολοκληρώσει. Ξαφνικά και ενώ βρισκόταν σε περισυλλογή, το πρόσωπο του άλλαξε όψη. Έγινε φωτεινό, και εξέπεμπε θετική ενέργεια. Το αριστερό χέρι που κρατούσε μία ασημένια πένα, δώρο της πρώην αρραβωνιαστικιάς του, σχημάτισε τις πρώτες λέξεις στην λευκή κόλλα του μπλοκ σημειώσεων που κρατούσε.

Ήταν η καλύτερη εξέλιξη που θα μπορούσε να περιμένει.

Τα χρονογραφήματα του Νίκου συνοδεύει κολάζ από έργα της Elinore Schnurr.

Βρείτε τον Νίκο Βαρδάκα στη σελίδα του στο facebook.

Χιονόνερο

Το χιονόνερο που έπεφτε στην μικρή πόλη δεν τον πτοούσε απ' το να πραγματοποιεί τον καθημερινό περίπατο του. Παρά το γεγονός ότι ήταν προχωρημένης ηλικίας, ένιωθε ότι διατηρούσε εκείνες τις βιολογικές δυνάμεις που τον επέτρεπαν να μην αλλάξει τις συνήθειες χρόνων. Και μία από αυτές, ήταν το βάδισμα.

Καθώς επέστρεφε στην μονοκατοικία που διέμενε και τα χέρια του ήταν μέσα στις τσέπες του παλτού για να ζεσταίνεται, άρχισε να θυμάται. Οι αναμνήσεις του έμοιαζαν με στήριγμα που τον απάλλασσε από την πραγματικότητα. Ιδιαίτερα από την αρνητική χροιά της.

Μονομιάς κοίταξε τον ουρανό. Εκείνο το καταφύγιο που κατευθυνόμαστε στις σκέψεις μας. Και είναι τόσο μεγάλο που δεν θέλεις να το εγκαταλείψεις, ειδικότερα όταν που και που ένα χαμόγελο εμφανίζεται στο πρόσωπο να αλλάζει την συνήθη όψη του.

Παζλ

Καθόταν γύρω απ΄το τζάκι. Η ατμόσφαιρα ήταν οικογενειακή, καθώς η κακοκαιρία που επικρατούσε εκείνο το βράδυ, ήταν η κατάλληλη ευκαιρία ώστε να νιώσουν πιο «κοντά» μεταξύ τους, τα μέλη της οικογένεια μέσα στην θαλπωρή της οικίας.

Ο Μάρκος και η σύζυγός του η Άννα, έπαιζαν με την 7χρονη Ιωάννα και τον 8χρονο Ανέστη. Η ευτυχία ήταν διάχυτη, και αυτό δεν θα το άλλαζαν με τίποτα στον κόσμο παρά τα μικρά, και μεγάλα ακόμα, προβλήματα που διέτρεχαν την καθημερινότητα τους. Μάλιστα κάποια στιγμή, λόγω της διάθεσης που είχανε, αποφάσισαν να κατασκευάσουνε ένα μικρό παζλ. Η καθοδήγηση των μεγαλυτέρων προς τους νεαρότερους ήταν καταλυτική και απαραίτητη ασφαλώς ώστε να προχωρήσουνε στο εγχείρημα τους. Η ευχαρίστηση μεγάλωνε ακόμα περισσότερο όσο το έργο τους έφθανε κοντά στην ολοκλήρωση.

Παραμονή

Γύρω απ' το χριστουγεννιάτικο δέντρο ήταν συγκεντρωμένη όλη η οικογένεια της Αμαλίας. Μαζί με τον σύζυγο της, τον Σπύρο, και τα δυο μικρά παιδιά τους, την Μαίρη και τον Νίκο, περίμεναν με ανυπομονησία, είναι η αλήθεια, την αλλαγή του χρόνου.

Δυσκολίες, προβλήματα, λύπες, μα και χαρές περάσανε απ' την «οθόνη» του μυαλού της ταχύτατα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Όλα όσα έζησε δηλαδή μαζί με τους δικούς της, αγαπημένους ανθρώπους, όλους τους προηγούμενους μήνες. Σφιγγόταν η ψυχή της, καθώς δεν γνώριζε αν το μέλλον θα ήταν καλύτερο ή χειρότερο. Μέσα της βέβαια, φώλιαζε μια μικρή σπίθα που ήλπιζε ότι θα φουντώσει σε φλόγα, που θα κατέκαιε ό,τι ήταν μαύρο και άραχνο.