70 λεπτά φτάνουν και περισσεύουν για την παρουσίαση ενός έργου του Άρθουρ Μίλερ, από τα τελευταία του, με τίτλο Ο τελευταίος Γιάνκης. Μέσα σε αυτό τον χρόνο οι τέσσερις ηθοποιοί, που συμμετέχουν σε αυτή την παράσταση, μας παρουσιάζουν όλες τις πτυχές και τα νοήματα που επιθυμεί ο μεγάλος συγγραφέας με αυτό το καυστικό δράμα.
Η ιστορία ξεκινά σε έναν χώρο μιας δημοσίας ψυχιατρικής κλινικής όπου δύο άνδρες, δύο σύζυγοι περιμένουν υπομονετικά να συναντήσουν τις γυναίκες τους που βρίσκονται εκεί λόγω κατάθλιψης, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία.
Ο Λιρόι, ένας μαραγκός, ένα ηθικό στοιχείο με αγάπη για την οικογένειά του και την σύζυγό του, στέκεται δίπλα της και αυτή την τρίτη φορά που φιλοξενείται σε αυτή την κλινική. Από την άλλη μεριά, ο Φρικ, ένας πλούσιος με πολλές δραστηριότητες νεότερος άνδρας που δεν έχει καθόλου το ίδιο δέσιμο με την σύζυγό του, ούτε μπορεί να καταλάβει τι πήγε τόσο λάθος και έφτασε σε αυτό το σημείο. Άλλωστε, είναι απασχολημένος τόσο με τις επιχειρήσεις του που δεν έχει χρόνο για τίποτε άλλο εκτός από την προσωπική του επιτυχία.
Δύο άνθρωποι διαφορετικοί με ξεκάθαρα άλλες αξίες να τους οδηγούν και άλλα σχέδια. Στον χρόνο που έχουν πριν την συνάντηση, θα γνωριστούν και θα απορρίψει ο ένας τον άλλον, αφού δεν υπάρχει τίποτα κοινό μεταξύ τους.
Όμως και οι δύο γυναίκες γνωρίζονται και μάλιστα έχουν αποκτήσει και ένα είδος φιλικής σχέσης. Η Πατρίσια, η γυναίκα του Λιρόι, απογοητευμένη από τη ζωή που ζει γεμάτη στερήσεις πιστεύοντας ότι αξίζει κάτι καλύτερο από τον Λιρόι, που είναι περισσότερο τίμιος από όσο πρέπει, έχει υπό την προστασία της τη γυναίκα του Φρικ, την Κάρεν, μια νεαρή κοπέλα γεμάτη φοβίες με μια συνεχόμενη προσπάθεια για λίγη προσοχή από τον σύζυγό της χωρίς αποτέλεσμα, γεγονός που την έχει εξουθενώσει ψυχικά και έτσι ακολουθεί και η κατάθλιψη.
Δύο κόσμοι διαφορετικοί δείχνουν τις διαφορές τους. Ένας κόσμος που σταδιακά χάνεται και ένας άλλος, που τελικά θα τον αντικαταστήσει, προβάλλει αυτό το πολύ καλό έργο που, ενώ γράφτηκε πριν 30 και βάλε χρόνια, είναι απίστευτα επίκαιρο τώρα, περισσότερο από τότε που γράφτηκε.
Οι Πέρης Μιχαηλίδης, Ναταλία Στυλιανού, Μένη Κωνσταντινίδου και Βαγγέλης Ψωμάς, που ερμηνεύουν τους τέσσερις ρόλους, είναι εξαιρετικοί και ερμηνευτικά αλλά και στην κίνηση. Το σκηνικό λιτό αλλά σωστό και η σκηνοθεσία της Αγγελικής Καρυστινού είναι πολύ καλή, μην αφήνοντας τίποτα στην τύχη του. Ο Πέρης Μιχαηλίδης, ο τελευταίος Γιάνκης, παίζει έναν πολύ καλό Λιρόι, πολύ ανθρώπινο και συναισθηματικό, όμως καταπληκτική είναι η Μένη Κωνσταντινίδου στον ρόλο της Κάρεν συγκλονίζοντας με τη υπέροχη και γεμάτη ένταση ερμηνεία της σε έναν ρόλο που φαντάζει γραμμένος για εκείνη.
Μια παράσταση που έχει πολλά να πει και αξίζει την κάθε στιγμή της στο θέατρο Μικρό Γκλόρια, που φιλοξενείται – ένας χώρος με πολύ καλές επιλογές και πολύ ευγενικούς προσωπικό.
Θέλω να ευχαριστήσω την γλυκιά Νταίζη Λεμπέση, υπεύθυνη επικοινωνίας, που μου διέθεσε τις προσκλήσεις για να παρακολουθήσω και εν συνεχεία να υποβάλω την κριτική μου, ευχόμενος καλή χρονιά και πολλές θεατρικές επιτυχίες.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
