Κοίταξα

Νεφέλης Πηγή

Κοίταξα το φεγγάρι, ήταν θολό σαν και τότε,

άραγε θυμάσαι;

Κοίταξα τον ουρανό, καθαρός όσο ποτέ, άραγε θυμάσαι;

τα παιδιά στους δρόμους.

Σήκωνες τα χέρια σου και έλεγες να μην τελειώσει ποτέ αυτό που ζω τώρα.

Και τώρα κατά πού ν' απλώσω τα χέρια που η γη δεν με χωράει.

Τώρα ποιον να κοιτάξω στα μάτια αφού ολονών τα μάτια είναι ψεύτικα.

Τώρα για ποιον να κλάψω αφού και η παραμικρή σταγόνα ξοδεύτηκε.

Τώρα πώς να φωνάξω αφού αυτή τη φωνή κανείς δεν θα την ακούσει

τι να τους πω, να τους τάξω;

πάλι λουλούδια, μα τα λουλούδια δεν τρώγονται

να τους τάξω ελευθερία· είναι τόσο μακριά που θα αργήσει να έρθει

να τους πω υπομονή;

τίποτα από όλα αυτά δεν θέλουν

το μόνο που θέλουν είναι λίγο ψωμί

μα πού να το βρω, είναι τόσο λίγο αυτό που έχω

που χάνεται μέσα στη χούφτα ενός μικρού παιδιού

κουράστηκα να δίνω υποσχέσεις, παραιτούμαι!

Εγώ δεν ξέρω τίποτα· είμαι παιδί!

🌰

Copyright © Νεφέλη Πηγή All rights reserved

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Το έργο περιέχεται στη συλλογή της Νεφέλης Πηγή Εφηβικά

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα της Φωτεινής Χαμιδιέλη [Σωρός]