.gif)
Ο Ανδρέας Κάλβος είναι ένας από τους κορυφαίους πνευματικούς και σημαντικότερους ποιητές της ελληνικής παλιγγενεσίας μετά τον Διονύσιο Σολωμό. Επίσης, ήταν ο κυριότερος εκπρόσωπος της επτανησιακής λογοτεχνίας ο οποίος γεννήθηκε το 1792 στη Ζάκυνθο.
Από το 1802 έως το 1811 έλαβε τεράστια μόρφωση και την ιταλική γλώσσα.
Ο Κάλβος έγραψε το πρώτο του έργο στο Λιβόρνο και ήταν αφιερωμένο στον Ναπολέοντα, που σε μικρό χρονικό διάστημα τον αποκήρυξε. Μετέβη για πολύ λίγο στην Πίζα όπου η απασχόλησή του ήταν ως γραμματέας. Έπειτα έφυγε για την Φλωρεντία γιατί εκεί βρισκόταν το κέντρο για την πνευματική ζωή και τη δημιουργία και όπου τελείωσε τις σπουδές του στην Ακαδημία.
Το 1812 γνώρισε, σε προσωπικό επίπεδο, τον Ούγκο Φόσκολο ο οποίος συμπίπτει να ήταν λόγιος και ποιητής. Υπήρξε καθοδηγητής, δάσκαλός του και θα τον μιμηθεί παραδειγματικά στον πολιτικό φιλελευθερισμό, στον νεοκλασικισμό και στα αρχαϊκά πρότυπα.
Το 1813, ο Κάλβος έγραψε τρεις τραγωδίες στην ιταλική γλώσσα: Ιππία, Θηραμένη και Δαναΐδες. Επιπλέον, ολοκλήρωσε τέσσερις μονολόγους με δραματικά στοιχεία πάντα με τις νεοκλασικιστικές επιταγές.
Ο Κάλβος άρχισε να παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα στην ιταλική γλώσσα ώστε να εξασφαλίσει τον βιοπορισμό του. Μετάφρασε το Book of Common Prayer στα νέα ελληνικά, το οποίο ήταν βασικό λειτουργικό κείμενο της Αγγλικανικής Εκκλησίας και εν τω μεταξύ επιμελείται την ιταλική μετάφραση για λογαριασμό του εκδότη Bagster. Το 1820 θα κυκλοφορήσει η νεοελληνική έκδοση και το 1821 η ιταλική. Η πολύγλωσση έκδοση υπάρχει σε 8 γλώσσες.
Ήταν αποφασισμένος να δώσει διαλέξεις κυρίως για την ορθή προφορά των αρχαίων ελληνικών οι οποίες μάλιστα προκάλεσαν έντονο ενθουσιασμό και αίσθηση χαράς και ικανοποίησης. Αναλαμβάνει το συντακτικό της νεοελληνικής γραμματικής σε μια μέθοδο για την εκμάθηση της ιταλικής γλώσσας και το συντακτικό ενός αγγλοελληνικού λεξικού.
Το 1819 τυπώθηκε η πρώτη ελληνόφωνη ωδή του Ελπίς Πατρίδος.
Το 1820 επέστρεψε στη Φλωρεντία μετά όμως από μια ολιγόλεπτη στάση στο Παρίσι.
Άσκησε το επάγγελμα του καθηγητή ξένων γλωσσών στη Γενεύη ενώ παράλληλα με αυτό τον απασχόλησε η έκδοση χειρόγραφου για την Ιλιάδα που όμως δεν έγινε πραγματικότητα.
Την περίοδο της Ελληνικής Επανάσταση, το 1824, εξέδωσε στη Γενεύη τη Λύρα συλλογή που περιέχει 10 ωδές οι οποίες μεταφράστηκαν στα γαλλικά και βρήκαν άμεση αποδοχή.
Στις αρχές του 1825, ο Κάλβος ταξίδεψε στο Παρίσι όπου, την επόμενη χρονιά,
δημοσίευσε τη δίγλωσση έκδοση Νέες ωδές.
Το 1826 επέστρεψε στο Ναύπλιο όπου η διαμονή του ήταν για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τον Αύγουστο πήρε την απόφαση να αναχωρήσει για την Κέρκυρα.
Μέχρι το 1827 παραδίδει μαθήματα στην Ιόνιο Ακαδημία και κάνει ιδιαίτερα ως το Το 1836 όταν έγινε η επανατοποθέτηση του στην Ακαδημία.
Το 1841 ανέλαβε αρμοδιότητες ως διευθυντής στο Κερκυραϊκό Γυμνάσιο αλλά παραιτήθηκε στο τέλος του χρόνου.
Ξεκίνησε αμέσως η συνεργασία του με διάφορες τοπικές εφημερίδες.
Με τον Σολωμό είχε προσάψει μια απλή γνωριμία.
Το 1852 άφησε την Κέρκυρα και αποφάσισε να επιστρέψει στην Αγγλία. Σε αντίθεση με τους Έλληνες λόγιους, ο γαλλικός Τύπος είχε έντονο ενθουσιασμό στα έργα του Κάλβου.
Όσον αφορά στη γλώσσα, ο Κάλβος δεν είχε το θάρρος να βγάλει τελείως τη δημοτική ή την καθαρεύουσα. Σε γενικές γραμμές, στα έργα του επιχειρούσε να κάνει συνδυασμό δύο αντίθετων δυνάμεων όπως το μυθικό στοιχείο με τα πιο σύγχρονα γεγονότα της εποχής του. Τον Δια και τον Θεό, τον νέο κλασικισμό και τον ρομαντισμό.
Ακόμα, η ένταξη του Ανδρέα Κάλβου στη νεοελληνική ποίηση έγινε από μια γαλλική επισκόπηση της νεοελληνικής λογοτεχνίας, η οποία δημοσιεύτηκε σε ελληνική πλέον μετάφραση του μοναδικού Δημητρίου Βικέλα στο περιοδικό Ο Παρνασσός του ομώνυμου φιλολογικού συλλόγου. Ακολουθεί ο Κωστής Παλαμάς με την ομιλία του για τον Ανδρέα Κάλβου που δημοσιεύτηκε αμέσως στο περιοδικό Εστία.
Η πρώτη αναγνωρισιμότητα του ποιητή που έγινε από την ελληνική πλευρά ήταν από τον
Βικέλα και ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της ομιλίας του Παλαμά με τον οποίο γνωρίστηκε, το 1889, στο ευρύτερο ελληνικό κοινό.
Έργα: Ελπίς Πατρίδος, Λονδίνο, 1819, Λύρα, Γενεύη, 1824, Βιβλίο των δημοσίων προσευχών, Λονδίνο, 1820.
Χειρόγραφα: Σχέδιο νέων αρχών και γραμμάτων (1821), Ιππίας, τραγωδία,1813 κ.ο.κ.
Έφυγε από τη ζωή στις 3 Νοεμβρίου το 1869.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από Βαγενά Νάσου Εισαγωγή στην ποίηση του Κάλβου: Επιλογή κριτικών κειμένων [Ηράκλειο πανεπιστημιακές εκδόσεις, Κρήτης 2004] καθώς επίσης και από το βιβλίο του Vitti Mario Ο Κάλβος και η εποχή του [Αθήνα, Στιγμή, 1995].
