.gif)
Πρόσφατα διάβασα ένα δυνατό βιβλίο με συνταρακτική πλοκή, ένα από κείνα που σε βάζουν σε σκέψεις για τον κόσμο γύρω σου και ιδιαίτερα, για τη διαφθορά των ηθών και αξιών που διέπουν όσους κρατούν τα κλειδιά της εξουσίας και κάνουν κατάχρησή της. Και μπορεί το βιβλίο να μην δίνει κάποια λύση έναντι του προβλήματος –πώς θα μπορούσε άλλωστε– όμως είναι τέτοιο το περιεχόμενο, η ιστορία και οι πρωταγωνιστές, που σε μεταφέρει αριστοτεχνικά στο κλίμα της υπόθεσης και σε αφήνει ν' αναρωτιέσαι, εύλογα, ποιες ήταν οι πηγές της συγγραφέως κι αν είχε υπόψη της κάποια υπαρκτά πρόσωπα γράφοντάς το.
Η ιστορία-αποκάλυψη, που με συνεπήρε, είναι το δεύτερο λογοτεχνικό έργο της Σοφίας Ντούπη, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη και φέρει τον τίτλο Στο τέλος μιας αρχής. Ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα με ανατρεπτικό θέμα, που απ' τις πρώτες κιόλας σελίδες, εξάπτει το ενδιαφέρον, διεγείρει το περί δικαίου αίσθημα και εντείνει το μυστήριο μέχρι την τελευταία λέξη.
Πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με βαθιές κοινωνικές προεκτάσεις, που παραπλανά κάπως το πολύ όμορφο εξώφυλλό του. Κι αυτό, γιατί όταν το πήρα στα χέρια μου –προτού διαβάσω την υπόθεση στο οπισθόφυλλο– πίστευα πώς έχω να κάνω με ένα ρομαντικό αφήγημα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν ψυχολογικά προετοιμασμένη –όντας πολύ ευαίσθητη– όταν ξεκίνησα να διαβάζω το πρώτο κεφάλαιο κι ανακάλυψα με τρόμο ότι στην τελευταία παράγραφο, περιέγραφε τον βιασμό μικρών παιδιών σε μια χριστιανική κατασκήνωση (την αναφέρει ως μονή του Οσίου Ιωάννη).
Μα ας πάρουμε τα πράγματα απ' την αρχή. Η αφήγηση ξεκινά παραστατικά την 17η Ιουλίου, γιορτή της αγίας Μαρίνας, με ένα πλοίο (πολεμική κορβέτα κατά το παρελθόν), που μεταφέρει τους ανήλικους και ανυποψίαστους εκδρομείς απ' το νησί τους, προς τη μονή που θα κατασκηνώσουν και θα παιχτεί η ουσία του δράματος. Ανάμεσά τους κι ο Μανώλης, ένα επτάχρονο παιδί, γιος μιας πολύτεκνης οικογένειας, που η κατασκήνωση φαντάζει στην αθώα του ψυχή μια διέξοδο από τη μιζέρια και την πείνα. Το πρώτο κεφάλαιο, όσο όμορφα αρχίζει, τόσο τραγικά τελειώνει, δείχνοντας το ανελέητο πρόσωπο της διαφθοράς και της ακολασίας κάποιων καλόγερων, έναντι των φτωχών ανυπεράσπιστων παιδιών. Ποια θα είναι η μοίρα του μικρού Μανώλη, θα μάθουμε πολύ αργότερα.
Στο επόμενο μεταφερόμαστε χρονικά στο 2017 όπου ο πρώην αστυνομικός Πέτρος καλείται από έναν αξιωματικό να μεταβεί στο Εγκληματολογικό, όπου τον περιμένουν για να βοηθήσει στην έρευνα του θανάτου του αρχιερέα Νικοδήμου. Εκεί, ο συνταξιούχος ιατροδικαστής και συγγενής του αρχιερέα, ανακοινώνει πως πρόκειται για φόνο, κάτι που η Εκκλησία προσπαθεί πάση θυσία να καλύψει. Ζητά τη βοήθεια του Πέτρου και του νεαρού αξιωματικού για να διαλευκάνουν την υπόθεση μαζί, με κάθε μυστικότητα. Ο συγκεκριμένος αρχιερέας είχε τα ηνία της μονής του Οσίου Ιωάννη και κατά κοινή ομολογία, διεστραμμένα πάθη και πολλούς εχθρούς.
Στη συνέχεια, παρακολουθούμε την αγωνιώδης προσπάθεια μιας νέας δημοσιογράφου, της Φαίδρας, να συναντηθεί μ' έναν διάσημο σχεδιαστή, για μια αποκλειστική συνέντευξη στη σουίτα του ξενοδοχείου όπου διαμένει. Άθελά της, θα παραστεί μάρτυρας μιας παράξενης συνομιλίας κι αργότερα θα μάθει για τον φόνο κάποιου γνωστού προσώπου του σχεδιαστή. Ο κύκλος γύρω της μοιάζει να στενεύει, απειλητικά πλέον.
Εναλλάξ, από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, οι δρόμοι των δύο κεντρικών ηρώων, της Φαίδρας και του Πέτρου, συγκλίνουν προς μια κοινή πορεία, ενώ κι άλλος φόνος κληρικού έρχεται στο προσκήνιο. Το σκοτάδι απλώνεται δυσοίωνο παντού και μόνο ένα καθαρό και ψύχραιμο μυαλό, μπορεί να φέρει στο φως την αλήθεια. Και παρόλο που θα οδηγηθούν προσωρινά σε αδιέξοδο και λανθασμένα συμπεράσματα, εντούτοις, η Νέμεσις, η θεία δίκη, θα έχει τον τελευταίο λόγο. Με την ίδια ημερομηνία που ξεκινά η ιστορία, με την ίδια επίσης θα κλείσει.
Το βιβλίο πραγματικά με άφησε άφωνη. Όχι τόσο για την εξαιρετική γραφή, τις απανωτές ανατροπές και την ενδιαφέρουσα πλοκή, όσο για τους ίδιους τους χαρακτήρες και τα γεγονότα. Ο Πέτρος, σαν άλλος θυμόσοφος, με εντυπωσίασε πολλές φορές με τα αποφθέγματα, τον φιλοσοφημένο τρόπο σκέψης και τον πνευματώδη συλλογισμό του. Οι υπόλοιποι στο Σώμα τον αποκαλούσαν δάσκαλο κι ανάτρεχαν σε κείνον για συμβουλές. Το ξέσπασμά του, όταν αναφέρεται στον δικό του Θεό που αγαπά όλον τον κόσμο και δεν τιμωρεί, ούτε εκδικείται, συγκινεί βαθιά. Πιστεύω πως θα ταυτιστούν πολλοί με τα λόγια του.
Σε σκέψεις με έβαλαν και τα γεγονότα που αναφέρεται το βιβλίο, γι' αυτό έκανα μια μικρή έρευνα γύρω από αυτά. Διεπίστωσα πως όντως υπήρξε πλοίο (πρώην πολεμική κορβέτα) το '73, που μετέφερε κόσμο από τους Λειψούς, το μικρό ανατολικό νησί του Αιγαίου, προς τη μονή του Οσίου Ιωάννη στην Πάτμο. Ναι, και σε αυτήν τη μονή έχουν ξεσπάσει σκάνδαλα κατά καιρούς (οικονομικά και ερωτικά), όπως και αλλού ανά τον κόσμο κι όπου βασιλεύει το διεστραμμένο πρόσωπο της εξουσίας και της ανομίας.
Η συγγραφέας, ορμώμενη από πραγματικά περιστατικά, ένωσε την αλήθεια με τη μυθοπλασία κινηματογραφικά, με προσήλωση πάνω απ' όλα στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Βάζει τους ήρωές της να κινούνται σε ένα ομιχλώδες, μυστηριακό τοπίο, όπου συνυπάρχουν η διαφθορά με την υποκρισία, τα έκλυτα ήθη με τη δύναμη των ισχυρών. Τι όπλα έχει ν' αντιτάξει; Το φως και τα αγνά πιστεύω των ηρώων της. Κι αν νομίζετε ότι είναι λίγα, μπρος στα τέρατα του σκότους και των καιρών μας, θυμηθείτε μόνο αυτό: αρκεί λίγο φως, μια φλόγα έστω, για να λαμπρύνει το σκοτάδι, μέσα μας και γύρω μας.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το μυθιστόρημα Στο τέλος μιας αρχής της Σοφίας Ντούπη κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έξη.
