Ευαγγελίας Αλιβιζάτου
Περνούν τα χρόνια και οι μόνες πιστές είναι οι παπαρούνες.
Ένα αντάμωμα προσμένουν να νιώσουν πως υπάρχουν.
Περιμένουν να ανθίσουν στη ζήση, να γίνουν χαρά.
Ασκός του Αιόλου τις προστατεύει από τους ανέμους.
Καλά κρυμμένοι, χαλώντας το όνειρο του Οδυσσέα…
Να τους κρατήσει μακριά
από τα ευαίσθητα βελούδινα φύλλα τους.
Μα δεν έφταιξε κι αυτός.
Η περιέργεια άλλων ήταν η αιτία…
Σαν σακοράφα που κατασπαράζει όλα τα ονείρατα.
Ένας άνεμος που παίρνει τις αλήθειες μακριά.
Οι παπαρούνες, ευαίσθητες, επιβιώνουν.
Ριγούν, μα ζητούν απαλά το άγγιγμά μας
να ζήσουν δίχως να πονέσουν.
Κόπασε τώρα και εσύ βοριά
πάρε το ξεροβόρι.
Άσε τες ένα να γινούν
πέταλα κόκκινα να ανθούν.
🌱
Copyright © Ευαγγελία Αλιβιζάτου All rights reserved
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο της Βούλας Λασπιά-Καμάρα (1927-2022)



