Η κουρτίνα

Delo Isufi

Θυμάμαι το παράθυρό σου εκεί

με κοιτούσες απ' την κουρτίνα πίσω

κι ένα όνειρο, κρυφό σαν προσευχή

μες στο μυαλό μου να σε ζωγραφίσω!

Θυμάμαι πώς η κουρτίνα σάλευε

σαν κύμα μιας καρδιάς που ανασαίνει,

κι εγώ απ' τη δίψα μου που μ' έκαιγε,

μια νύχτα εκεί η ψυχή μου μένει.

Εκεί στεκόταν και το σπίτι,

και το παράθυρο όπως πρώτα,

μα η κουρτίνα δεν σαλεύει,

κι ήταν το σπίτι δίχως πόρτα.

Γύρω απ' την αυλή περιπλανήθηκα,

μα όλα ήταν γκρεμισμένα,

κι επάνω στα κεραμίδια έστεκε

ένα πουλί, μόνο, θλιμμένα.

Ίσως το πουλί να μ' έγνεφε,

να πει: «κανείς δεν μένει τώρα»,

να πει: «άργησες, διαβάτη μου,

η κουρτίνα δεν κινεί πια ώρα».

Έφυγα σκυφτός απ' τα χρόνια,

κι απ' την κούραση βαρύς, αργά,

μα η κουρτίνα μέσα στον νου μου

κυμάτιζε – κι οι μνήμες κύμα κύμα.

🌹

Copyright © Delo Isufi All rights reserved

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Μετάφραση: Ανδρομάχη Μπενέκου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα της Ανδρομάχης Μπενέκου [Πανσέδες]