3
Όστρακα ανέλπιστων συνειρμών
υφαίνουν αρμούς λογισμού
σε χορό τρυφερών κανιβάλων με
συνοδεία εξευγενισμένων μαινάδων
των τροφών του σπινθήρα που
κροταλίζει στα σωθικά μου
κεντώντας περσίδες αστεριών
υπό το βλέμμα άπλετων κελαρισμών.
Δεν μου αρκεί το φυσιολογικό, το βλέπω πολύ βαρετό και σε τελική ανάλυση δεν είναι παρά ο μέσος όρος των στατιστικών μελετών επομένως στην πραγματικότητα ανύπαρκτο. Αντίθετα αυτό που με ωθεί είναι να θέλω τον διπλανό μου να τον δοκιμάσω, όποιος και να είναι αυτός, συγγενής, φίλος, γνωστός, ερωμένη, περαστικός, μια τάση να τον προκαλέσω και να τον φτάσω στα όριά του να δω τι κρύβει μέσα του και την ιδιαιτερότητά του ως προσωπικότητα. Σκαρφίζομαι ό,τι μπορείτε να φανταστείτε και είναι τόσο αυθόρμητος και φυσικός ο τρόπος μου που αποτελεί συστατικό στοιχείο της προσωπικότητάς μου. Δίχως αυτό δεν ζω, είναι το δαιμόνιό μου και πάντα το δοκιμάζω πρώτα σε μένα και μετά στους άλλους. Είμαι ένας ρομαντικός προβοκάτορας ενάντια στον εφησυχασμό, στην ασφάλεια. Στην εποχή του βολέματος και της υπεκφυγής, της εσκεμμένης ανακολουθίας λόγων και πράξεων για καθαρά κερδοσκοπικούς στόχους, του εκφυλιστικού ηδονισμού και του παρτάκια, για μένα, αυτό το δαιμόνιο ορίζει τη διαδικασία της αυτοεκγύμνασής μου και της αξιολόγησης των άλλων. Επεκτείνω τα όριά μου και διερευνώ την αυθεντικότητα των άλλων, γιατί τίποτα στην εποχή της μίμησης, της αντιγραφής και της παραχάραξης δεν είναι πιο κίβδηλο από τον ίδιο τον άνθρωπο, όπως τον τύπο που συνάντησα σε μια κουζίνα να έχει μαζί του αναπτήρα του Τσε Γκεβάρα και να φλερτάρει ταυτόχρονα με εθνικιστικές ιδέες που προσέγγισαν εκείνες της Χρυσής αυγής. Ναι, στην εποχή του μαζικού αλέσματος συνειδήσεων, ιδεών, πεποιθήσεων, προτύπων, αντιλήψεων, αξιών και εννοιών μονάχα αν δοκιμάζεις τον εαυτό σου στην συνέπεια των λόγων με τις πράξεις, στην αρχή της ταπεινότητας απέναντι σε αυτούς που σου έδωσαν το δικαίωμα να είσαι ένας ελεύθερος μπάμιας ενώ αυτοί θυσιάστηκαν υπερασπίζοντας ανθρώπινες αξίες και ιδανικά, μόνο τότε μπορείς να καταλάβεις πόσο λίγοι έχουν απομείνει να κρατούν το λάβαρο της αξιοπρέπειας σε μια εποχή που όλα παρουσιάζονται αντεστραμμένα, διαστρεβλωμένα ώστε να ισοπεδώνονται. Για την προλείανση της νέας δουλείας απαιτούνται οι παραμορφωτικοί καθρέπτες του τσίρκου να γελοιοποιούν ό,τι αντιστέκεται, ό,τι έχει καθολική αξία, και τον ρόλο αυτό εκπληρώνουν οι πρώτες επιχειρήσεις που πορεύτηκαν στην παγκοσμιοποίηση, τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης. Έτσι μπορεί να φοράει μια μπλούζα με την στάμπα του Γκάντι, του Μαντέλα και να είναι υπέρ του πολέμου στον Κόλπο ώστε να επιβληθεί η δημοκρατία και η ειρήνη στην περιοχή. Ή να τα πίνει σε μπαράκια με τα σοβιετικά σύμβολα ως εκθέματα και να συζητά ως φοιτητής της οικονομικής σχολής τα νέα σχέδια επενδύσεων στο χρηματιστήριο και στις χώρες που πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού και στην Κίνα που λόγω του χαμηλού εργατικού μισθού θα έχουν υψηλές κερδοσκοπικές αποδόσεις και όλα αυτά απέναντι στις φάτσες των Λένιν, Μαρξ, Έγνκελς στους τοίχους με σφυροδρέπανα διακοσμημένοι. Ή στα κουβανέζικα μπαρ με τεκίλα, Κάστρο, Τσε και «υψηλή συζήτηση» περί λαϊκισμού και δικτατορίας Τσάβες στην Βενεζουέλα. Ή να σου λένε πως ψηφίζουν ΚΚΕ από οικογενειακή παράδοση, είναι γιατροί βγάζουν φράγκα και ετοιμάζουν να κάνουν ταξίδι του μέλιτος στην Βραζιλία. Πώς θα καταλάβεις τελικά αν λες αλήθεια ή ψέματα εσύ στον εαυτό σου και οι άλλοι σε σένα στην εποχή των εσκεμμένων διαψεύσεων αν δεν βγάλεις το λάδι στον εαυτό σου και στους άλλους; Και τελικά, τι μου έχει μείνει ως τώρα; Μα φυσικά μια απέραντη μοναξιά με την συντροφιά αναμνήσεων από περιστατικά, συζητήσεις, γλεντοκόπια και οριακές καταστάσεις με τους λιγοστούς ανθρώπους που έδειξαν ότι είναι τρυφεροί κανίβαλοι και εξευγενισμένες μαινάδες ένα σκαλοπάτι πάνω από τους κυνικούς κυβερνώντες και ελίτ που σπέρνουν οργανωμένα και ταχυδακτυλουργικά τον θάνατο για να ελέγχουν το παγκόσμιο παιχνίδι κυριαρχίας. Ναι, το ανθρώπινο γένος σήμερα δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτούς τους πρωτόγονους που γελοιοποιεί και καταδικάζει, μπορεί να μην τρώμε άμεσα τις σάρκες του διπλανού μας αλλά κανιβαλίζουμε με τον μοντέρνο τρόπο που μας έδειξαν οι ρατσιστές και οι ηγήτορές μας – τι διαφορά έχει να φας την σάρκα του παιδιού σου από το να το στείλεις σε έναν πόλεμο, που ξέρεις πως θα χαθεί, όχι για μια αξία άλλα για την δικιά σου τσέπη, καλοζωία και κοιλιοδουλεία, εφόσον οι γέροι κυβερνήτες στέλνουν τα νιάτα στρατιώτες ενός λαού να πολεμήσουν αποκλειστικά και μόνο για τα πολυεθνικά συμφέροντα; Πόσοι πατεράδες έχουν πει στον γιο τους πήγαινε και γάμησέ τους, είσαι ανώτερος, είσαι καλύτερος, είσαι αρχιδάτος, είσαι γαμάτος και τον φέρνουν με την νεκροφόρα σε φέρετρο τυλιγμένο με την εθνική σημαία, με τυμπανοκρουσίες, πυροβολισμούς και κανονιοβιλισμούς τιμής και ο κάθε υπουργός εξωτερικών τρίβει τα χέρια του, μιας και έχει επενδύσεις τεράστιες σε ζόρικα, μεγαλεπήβολα σχέδια ανάπλασης του κόσμου που πρώτα καταστρέφει, ενώ ο πατέρας με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας λαμβάνει το κατάλληλο χρηματικό ποσό για να το βουλώσουν και χορτάσουν; Μήπως είναι λιγότερος κανίβαλος αυτός που από την μία ταΐζει το κατοικίδιο μοσχαράκι του, το χαϊδεύει, το φυλάει, το αποκαλεί παιδί του και μετά το στέλνει στο σφαγείο για να το καταβροχθίσει ψητό, βραστό, τηγανιτό με μπόλικο κρασί και σαλατικά για καλύτερη χώνεψη της σάρκας του τέκνου του; Ομοίως, πόσες γυναίκες δεν είναι παρά αγαύη σήμερα, που παροτρύνουν , τσιτώνουν φανατίζουν τα παιδιά, αδέλφια, συζύγους, εγγόνια να συμμετέχουν μέχρι εσχάτων σε κάθε μορφή ανταγωνισμού, που το σύστημα έχει στήσει με τρόπο ώστε να φαίνεται φυσικό και επόμενο, και να σκοτώνονται άνθρωποι έμμεσα και άμεσα για ένα κομμάτι ψωμί; Κανίβαλοι είμαστε και όσοι το συνειδητοποιούν έχουν τη δυνατότητα να πάνε ένα βήμα παραπέρα και να αλλάξουν κάτι. Αν συλλάβουμε πως η σάρκα του συνανθρώπου μας δεν τρώγεται από μας μόνο άμεσα αλλά και έμμεσα με άπειρους τρόπους τότε ίσως παραμερίσουμε την υποκρισία μας, δεχτούμε πως ο πόλεμος είναι προέκταση του κανιβαλισμού μας και ξεκινήσουμε, ο καθένας μέσα του και όλοι μαζί όπου μπορεί και συμβαίνει, να οικοδομούνται πυρήνες ειρηνικής συμβίωσης και άρνησης της αρχής ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, ο λύκος για τον λύκο, πεποίθηση των αρπακτικών αστών, τιμητικός τίτλος της αδηφαγίας τους και απενοχοποιητική ενοχοποίηση λόγω δήθεν φυσικής και όχι κοινωνικής προέλευσης. Η περίφημη φυσική κατάσταση αφού οι άνθρωποι εκ φύσεως αλληλοσκοτώνονται άρα και εσαεί θα συνεχιστεί, αυτό, είναι η μπανανόφλουδα των λίγων, πιο βίαιων και χυδαίων, που σερβίρουν με τόσο διαφορετικούς τρόπους για να γλιστρούν και να πέφτουν στην παγίδα οι πολλοί, να θάβονται στον τάφο τους με τα ίδια τους τα χέρια δοξολογώντας τον θεό για τον παράδεισο που του έχει προετοιμάσει στην υπέργεια ζωή. Και κύριε ελέησον οι παπάδες, θρήνος, αγιαστούρες συλλυπητήρια και φράγκα στις τσέπες τους από νεκρώσιμες ακολουθίες και μνημόσυνα και να οι νεκροθάφτες με πολυκατοικίες, πολυτελή αμάξια και σπασίματα στα μπουζούκια πίνοντας σαμπάνια από το γοβάκι της συνοδού πολυτελείας χάρη στις νεκροφοριακές επιτηδεύσεις τους. Συναναστρεφόμενος με ανθρώπους που τους επέλεγα με το φανάρι του Διογένη και έμπαινα στο πιθάρι τους ζώντας μαζί τους κι όσο αντέξουμε, συνέλαβα πως αυτοί με την υποτυπώδη ανθρωπιά τους, ειλικρινείς με τις αδυναμίες και τα πάθη τους, με το συναίσθημα της ενοχής για την θηριώδικη ύπαρξή τους, και ταπεινοί γιατί γνώριζαν τι έπραξαν οι ήρωες για να είναι αυτοί σήμερα στην πολυτελή θέση να παλεύουν με τα εντόσθιά τους μου έδειξαν τον δρόμο και με έπεισαν πως το άγριο θηρίο, ο άνθρωπος, έχει τη δυνατότητα να προοδεύσει περνώντας από το μονοπάτι της αυτοκριτικής τους. Για αυτούς όλους γράφω αυτό το βιβλίο και για μένα που είμαι ένας από αυτούς. Το τραγικό της αυτοκατοστροφικότητάς μας είναι ότι διαρκώς εξυψώνουμε κι ιδεολογικοποιούμε ένα σωρό επιμέρους εμείς που ωθούν διαρκώς σε ανταγωνισμούς, αντιπαλότητες, συγκρούσεις, πανωλεθρίες και πολέμους, ενώ το καθολικό πανανθρώπινο εμείς παραμένει πάντα υποδεέστερο. Δεν διαθέτουμε ακόμη την πανανθρώπινη φιλοσοφική θεώρηση του εαυτού μας, της ύπαρξής μας, διαρκώς περιχαρακωνόμαστε στο μερικό υπονομεύοντας το σύνολο σε σημείο αυτοεξαφάνισης. Το τελευταίο και πιο αποκαρδιωτικό τέτοιο εμείς είναι οι εθνικισμοί που κυριολεκτικά κανιβαλίζουν εφόσον προκάλεσαν δύο παγκόσμιους πολέμους στέλνοντας την αφρόκρεμα του πληθυσμού τους, τις πιο δημιουργικές γενεές για να επιβληθούν σε έναν αγώνα δίχως νικητή, αφού τα εκατομμύρια των σκοτωμένων ήταν τροφή στο κάθε αδηφάγο εθνικιστικό ρατσιστικό εγωπαθές εμείς στον βωμό μια φαντασιόπληκτης ανύπαρκτης ανωτερότητας του κάθε έθνους έναντι των άλλων. Οι πατέρες του έθνους, που υπερηφανεύονταν για την ανωτερότητα του σπέρματός τους, έστειλαν τους γόνους τους όχι να καταξιωθούν στον στίβο της πανανθρώπινης δημιουργικότητας αλλά να θυσιαστούν στο όνομα της ανωτερότητας του σπέρματός τους που κληρονόμησαν από τους εθνοπατέρες τους. Ουσιαστικά αυτοεπιβεβαίωναν τ' αρχίδια τους στέλνοντάς να σκοτωθούν τα ίδια τους τα παιδιά σε έναν πόλεμο για τα ιερά και όσια των εθνοπατέρων, δηλαδή των ίδιων των εαυτών τους αφού, ούτως ή άλλως, οι εθνοπατέρες, ως πεθαμένοι, αδυνατούσαν να απαντήσουν στα ζωτικά ερωτήματα του πολέμου. Σώζαν το τομάρι τους πιστεύοντας ότι ήταν χρυσόμαλλο δέρας στέλνοντας τα παιδιά τους σε πόλεμο. Ιδεολογικοποίηση του κανιβαλισμού με πλήρη κανιβαλοποίηση της ανθρώπινης σκέψης. Όσο θα παραμένουμε καθηλωμένοι στα έθνη, οι θρησκείες θα εμφανίζονται ως πανάκεια στους εθνικιστικούς ανταγωνισμούς διότι αποτελούν ευρύτερα σύνολα που εξυπηρετούν καλύτερα τα ζωτικά συμφέροντα της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής ελίτ. Ο διαφωτισμός που είναι η μήτρα του κοσμικού, όσο στηρίζεται στους εθνικισμούς, στρώνει τον δρόμο στην παλινόρθωση της παραδοσιακής μονοθεϊστικής θρησκείας διότι μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους καταρρίφθηκε η ιδέα της αέναης προόδου που γεννήθηκε από τα σπλάχνα του και σε συνδυασμό με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ο οποίος και αυτός είχε τους εθνικισμούς ως βάση, και την καταστροφή του περιβάλλοντος ως οικονομική συσσώρευση, ουσιαστικά ωθεί τον άνθρωπο στην παρηγορητική αντιμετώπιση της ζωής. Κοντολογίς, τα πάντα είναι ματαιότητα και η ζωή η μεγαλύτερη αυτών, γι' αυτό και η ανθρωπότητα παύει να αποτελείται από πολίτες αλλά από κοσμάκη που σκύβει το κεφάλι, και φιλά το χέρι του παπά μπας και επικοινωνήσει με τον θεό και του ετοιμάσει μια καλή θεσούλα στον παράδεισο να γευτεί όσα στερήθηκε στη γη. Από την άλλη, η παγκόσμια ελίτ θα συνεχίζει να χτίζει τον κοσμοπολιτισμό της στην γκλαμουριά, την σπατάλη, τις απομιμήσεις και την εξαλλοσύνη της χυδαιότητας. Τι μένει για την αντιμετώπιση του αδιέξοδου; Μα φυσικά ο συνδυασμός ριζοσπαστικής οικολογίας που συναντά την άμεση δημοκρατία και τον διεθνιστικό κομμουνισμό δηλαδή, με μια φράση, επαναστατική πανανθρώπινη φιλοσοφία για συμπαντική επιστήμη. Πρέπει ο άνθρωπος να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του ως είδος μέσα στο σύμπαν με βάση τις νέες ανακαλύψεις των επιστημών. Ο άνθρωπος πρέπει να καταλάβει πως δεν μπορεί να εξανθρωπίσει το σύμπαν αν πρώτα δεν συμπαντοποιηθεί ο ίδιος. Πολύ απλά ο λόγος ύπαρξής μας είναι η δημιουργία, αλλιώς δεν μας χρειάζεται το σύμπαν. Εφόσον, λοιπόν, όσο κυλά η πορεία μας σε αυτό τον συμπαντικό χωροχρόνο εμείς γινόμαστε τόσο περισσότερο καταστροφικοί και αυτοκαταστροφικοί, το σύμπαν θα μας δείξει κίτρινες κάρτες και κάποια στιγμή θα φάμε και την κόκκινη και άλλα είδη θα κατέβουν στο γήπεδο να παίξουν μπάλα. Και το ιδιαίτερο σε αυτό το παιχνίδι είναι ότι οι διαιτητές ανήκουν στα είδη που παίζουν μπάλα, εμείς οι ίδιοι θα δείχνουμε τις κάρτες στους εαυτούς μας και αυτός είναι βασικός νόμος του σύμπαντος, ο κριτής και κρινόμενος είναι το ίδιο και αυτό ον ενώ η αυτοσυνείδηση είναι η πεμπτουσία της ύπαρξής του. Στους δικούς μας όρους, η αυτογνωσία ορίζει και όχι απλά η σκέψη την επιβίωσή μας. Εφόσον έχουμε την ικανότητα με την επιστήμη να εξερευνούμε το σύμπαν και να το απακαλύπτουμε θα πρέπει να κάνουμε το ίδιο με τον εαυτό μας αλλιώς την πατήσαμε αν παραμείνουμε στη φυγόπονη και βολική ιδέα του ετεροπροσδιορισμού για να δικαιολογούμε τη μαλακία μας. Πια τα εγκλήματά μας δεν κρύβονται κάτω από το χαλί των ναών και οι ματαιοδοξίες μας δεν εξιδανικεύονται με εθνικούς ύμνους. Υπάρχει η ωμότητα των χυδαίων και βιαίων και η κυνικότητα της αλήθειας που λυτρώνει και σε αυτή τη φάση δεν χωράνε εκλεπτύνσεις και φιοριτούρες αλλά γυμνές φράσεις καθολικής αλήθειας. Χωρίς ειρήνη την έχουμε γαμήσει, δίχως ριζοσπαστική οικολογική συνείδηση θα μας φάνε τα παλούκια και δίχως αυτοσυνείδηση έχε γεια καημένε κόσμε, έχε γεια γλυκιά ή πικρή ζωή ή αλλιώς σκατά στα μούτρα μας και ανάσκελα θα βλέπουμε τις γρούβες.
Σιμόν: Πώς τρως έτσι;
Γιάννης: Δηλαδή, τι έχει ο τρόπος μου; Δεν κατάλαβα, υπάρχει πρόβλημα;
Σιμόν: Μπορείς να τρως πιο αργά, με αγχώνεις, κάνεις σαν να θέλεις να προστατέψεις το πιάτο σου, σαν να απειλεί κάποιος να σου φάει το φαγητό σου.
Γιάννης: Τι λες μωρέ. Τρώω με όρεξη και... εντάξει.. τρώω κάπως γρήγορα.
Σιμόν: Όχι κάπως, θα έλεγα πως καταβροχθίζεις το φαγητό σου, το καταπίνεις αμάσητο, και γι' αυτό παχαίνεις. Χοντροβούβαλος έχεις γίνει. Με τσατίζει ο τρόπος σου στο τραπέζι.
Γιάννης: Και μένα με τσαντίζουν πολλά αλλά δεν κάνω έτσι. Είσαι των καλών τρόπων, αλλά πού να συλλάβεις το νόημα της ζωής; Να φάμε, να πιούμε, να γαμηθούμε και να κοιμηθούμε. Εεε, γκομενάρα μου, καυλιάρα μου...
Σιμόν: Σκάσε, μ' ακούς, θα σηκωθώ να φύγω από το τραπέζι αν συνεχίσεις να κάνεις έτσι.
Γιάννης: Πώς κάνω μανάρι μου, εε; Πώς; Έλα, δώσε μου να πιω κρασί από το στόμα σου, έλα να ρουφήξω τις χειλάρες σου. Βάλε το κεφτεδάκι στα βυζιά σου να το φάω από κει και να τα γλείψω κιόλας.
Σιμόν: Σκάσε, θα σου πετάξω την σαλάτα στο κεφάλι, με ακούς; Μαζέψου, δεν έχω όρεξη σήμερα. Γιάννης: Μπουουουαχ.
Σιμόν: Καλά ρε ζώο, δεν με σέβεσαι καθόλου; Η σύντροφός σου είμαι και ρέβεσαι λες και είσαι ιπποπόταμος. Είσαι εντελώς χοίρος.
Γιάννης: Γιατί, τι έχουν τα ζώα και τα κακολογείς; Ναι, είμαι ζώο, και όταν πρωτοπηδηχτήκαμε ήμουν εντελώς ζώο, και ακόμα όταν βλέπω τις κωλάρες σου ζώο γίνομαι. Τι να κάνουμε τώρα; Αλλά εσύ τι είσαι δηλαδή, άνθρωπος; Χαχαχα, ας γελάσω.
Σιμόν: Τι λες τώρα, θα μας τρελάνεις εντελώς. Θα σου άρεσε να ρεβόμουν μπρος στα μούτρα σου; Άσε που στον ύπνο σου ρίχνεις κάτι αεριούχες βόμβες που δεν μπορώ να αναπνεύσω. Δεν έχεις καθόλου τρόπους τελικά! Ξέρεις, είναι βασικός λόγος για να χωρίσουμε, αν συνεχίσεις αυτό το βιολί, με ακούς; Τι κοιτάζεις την τηλεόραση, σου μιλάω, ρε;
Γιάννης; Οι ειδήσεις λένε για μια επίθεση σε κτήριο που στεγάζει μετανάστες από την Αφρική. Έβαλαν φωτιά να τους κάψουν όλους. Και τελικά δεν κατάφεραν να απεγκλωβιστούν όλοι. Έχει 10 αγνοούμενους. Καλά, τι κάνουν τα καθίκια;
Σιμόν: Εμμμ, γιατί ήρθαν στην Γαλλία; Μου λες γιατί δεν έμειναν στη χώρα τους;
Γιάννης: Για να σπουδάσουν, να βρουν δουλειά και να φτιάξουν τη ζωή τους, πού είναι το κακό; Δεν σε καταλαβαίνω.
Σιμόν: Γιάννη, έρχονται όχι για να δουλέψουν αλλά για να φάνε τα λεφτά μας. Έρχονται να σπείρουν 10 κουτσούβελα για να παίρνουν τα οικογενειακά επιδόματα που τους παρέχει το κράτος.
Γιάννης: Καταρχάς, δεν τα παίρνουν αυτόματα, αλλά μετά από χρόνια, όταν αποκτήσουν την υπηκοότητα· κατά δεύτερον υπάρχουν συγκεκριμένοι τρόποι που έρχονται στην Γαλλία, δεν έρχονται στα κουτουρού, αφού ήσασταν οι αποικιοκράτες τους κι όταν ανεξαρτητοποιήθηκαν παρέμειναν συνδεδεμένες οι χώρες με την Μητρόπολη αλλά με άλλους τρόπους. Άλλωστε στη χώρα τους τα γαλλικά είναι επίσημη γλώσσα ισοδύναμη με τη μητρική τους και υπάρχουν επίσημοι τρόποι μετανάστευσης μεταξύ των χωρών στη βάση της εκπαίδευσης στην Γαλλία. Έρχονται εδώ για να γίνουν εργάτες δεύτερης κατηγορίας αφού τους γαλλοεκπαιδεύετε πρώτα σε σχολεία δεύτερης κατηγορίας.
Σιμόν: Ναι, αλλά έχουμε πήξει από αυτούς και πια δεν υπάρχουν δουλειές γι' αυτούς. Εδώ εμείς χάνουμε τις δικές μας, ξέρεις πόσες μικρομεσαίες επιχειρήσεις έχουν κλείσει και πόσοι πάνε για άλλες θέσεις εργασίας με λιγότερα έως και τα μισά λεφτά; Οι Αφρικανοί μετανάστες πρέπει να πάνε στις χώρες τους.
Γιάννης: Και τι να κάνουν εκεί; Τους εκπαιδεύετε με τις γαλλικές ιδέες σας και την ελευθερία στην δημοκρατία και μετά τους πετάτε στα σκουπίδια. Εκεί ασφυκτιούν γιατί τα προσόντα τους δεν ταιριάζουν σε μια παραδοσιακή μουσουλμανική κοινωνία και εδώ δεν σας κάνουν γιατί έχουν ελλιπή και παραμορφωμένη γαλλική μόρφωση. Λοιπόν, τους θέλετε δουλοπάροικους με την μοντέρνα έννοια του όρου, δηλαδή εργάτες δεύτερης κατηγορίας ή άνεργους για να πιέζουν τα ημερομίσθια προς τα κάτω, δεσμευμένους στην γαλλοθρεμμένη εκπαίδευσή τους και αφού δεν υπάρχει πια κομμουνισμός να τους εμπνεύσει στρέφονται στο μίσος, αποκηρύσσουν αυτό που είναι και γίνονται φανατικοί ισλαμιστές. Αποκλεισμένοι από παντού, υιοθετούν τις επιθετική τάση της θρησκείας που αρνήθηκαν όχι γιατί την πιστεύουν αλλά μονάχα για να εκδικηθούν για την άδικη περιθωριοποίησή τους.
Σιμόν: Αυτά είναι μπούρδες, ήταν, είναι και θα παραμείνουν μουσουλμάνοι.
Γιάννης: Κάποιοι ναι, άλλα σκέψου την απογοήτευση αυτών που ήρθαν εδώ με την προσδοκία μιας καλύτερης ζωής και τρώνε σκατά; Πού θέλεις να στραφούν αυτοί και τα παιδιά τους; Προς την γαλλική δεξιά ή ακροδεξιά που υποστηρίζεις; Οι σοσιαλδημοκράτες με τις αυταπάτες και τις φανφάρες τους έχουν εξαφανιστεί, ενώ ο κομμουνισμός έχει καταρρεύσει οπότε δεν πείθει κανένα.
Σιμόν: Τότε γιατί επιμένεις να είσαι κομμουνιστής;
Γιάννης: Πολύ απλά το οικολογικό κίνημα για να γίνει επαναστατικό θα πρέπει να δεχθεί ότι η περιβαλλοντική ευαισθησία δεν είναι σπορ των αστών, μεγαλοαστών και στάχτη των πολυεθνικών στα μάτια των μαζών, δεν είναι η προσκοπική καλή πράξη της ημέρας, αλλά η ανάγκη της ανθρωπότητας να επιβιώσει και άρα να δεχτεί ότι το περιβάλλον ανήκει στον εαυτό του και σε κανένα καθεστώς ιδιοκτησίας. Μόνο αν ξεκινήσουμε από την αρχή της αυθυπαρξίας της φύσης τότε θα καταλάβουμε πως ό,τι παράγουμε εξαρτάται πρωτίστως από αυτή και δευτερευόντως από μας και αν κάποιοι μολύνουν περισσότερο από τους άλλους δεν αλλάζει σε τίποτα το τελικό αποτέλεσμα ότι όλοι θα φάμε στη μάπα τη μόλυνση. Άσε που αυτοί που μολύνουν περισσότερο είναι η ΗΠΑ, η Κίνα, οι βιομηχανικές χώρες της Δύσης και οι υπανάπτυκτες είναι μόνο οι σκουπιδότοποί τους. Άρα για να πάμε στο οικολογικό μοντέλο παραγωγής θα πρέπει να δουλεύουμε όλοι για το σύνολο και όχι ο καθένας για την πάρτη του. Ένας νέος οικολογικός διεθνιστικός κομμουνισμός είναι η πιο μοντέρνα και βιώσιμη πολιτική θεωρία, όχι απλά ιδεολογία. Να γιατί είμαι κομμουνιστής. Εσύ γιατί ψήφισες την Μαρί Λεπέν;
Σιμόν: Η Γαλλία έδωσε τα φώτα του σύγχρονου πολιτισμού κάνοντας την επανάσταση του 1789, έδωσε έναν Ναπολέοντα, έναν Ντε Γκολ και ήρθε ο Μιτεράν να τα διαλύσει όλα, χάρισε παροχές σε όλους και στους Αφρικανούς μετανάστες και τώρα κινδυνεύει η Γαλλία να γίνει αφρικανική χώρα. Πρέπει να φύγουν για να παραμείνει η Γαλλία γαλλική. Και πρέπει να αποχωρήσουμε κι από την Ευρώπη γιατί οι Γερμανοί κερδίζουν μόνο από το ευρώ με αυτή την αυθαίρετη συμφωνία νομισματικών ισοδυναμιών που ευνόησε αποκλειστικά αυτούς.
Γιάννης: Ναι, άλλα κλαις μαζί με την Κατρίν Ντενέβ για την Ινδοκίνα που χάσατε. Γιατί τέτοια θλίψη δεν έχεις για τις πρώην αφρικανικές αποικίες σας; Μήπως γιατί είναι λίγοι οι Βιετναμέζοι που ζουν στην Γαλλία και η απόσταση κρατά τη γοητεία του ξωτικού άφθαρτη;
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Σημ. επιμ.: Ο Τιραμόλα είναι χαρακτήρας graphic novel που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1952 στην Ιταλία ενώ κυκλοφόρησε και στη χώρα μας. Μία ανθρωπόμορφη φιγούρα, σχεδιασμένη με πολύ απλές γραμμές που χαρακτηρίζεται από το ευλύγιστο, εύπλαστο κορμί με τα άκρα που σαν λάστιχα μπορούν να επεκταθούν πάρα πολύ.
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 31 Αυγούστου
