Λυπάται ο έρωτας

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Και τώρα πονάς για τον χαμένο έρωτα...

Βαλαντώνεις την

ψυχούλα σου,

την γιομίζεις θλίψη και σπαραγμό.

Δεν σκέφτηκες στιγμή

να κλείσεις τη πόρτα

να αφήσεις απέξω τον

μαρτυρικό θάνατο των συναισθημάτων σου...

Ολονυχτίς ανοίγεις το

παράθυρο στις σκοτωμένες μνήμες...

Καρτερείς τον άνεμο,

του φωνάζεις να σε ακούσει.

Σκαλίζεις τη φωτιά,

μήπως βρεις μια ελπίδα,

καίγεσαι ξανά, και ξανά,

αλλά τίποτα δεν βρίσκεις.

Πεθαμένοι έρωτες, κουρασμένα μάτια, δάκρυα στο πρόσωπο...

Προσμένεις ένα θαύμα...

Ανακατεύεις τη τράπουλα μήπως...

Μα μια μέρα ας τολμήσεις!

Να τα σκουπίσεις τα δάκρυα,

να σβήσεις τις μνήμες...

Γιατί η καρδιά δεν είναι τάφος...

Και ας τη βαραίνει ο πόνος.

Αυτή... θα ξαναγεννηθεί...

🍋

Copyright © Ευαγγελία Αλιβιζάτου All rights reserved, 2026

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης Κατερίνας Σακελλαρίδη [Σπασμένο καράβι - ποίηση Γιάννη Σκαρίμπα, λάδι σε καμβά]