Αγαπημένοι μου φίλοι,
Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο δέντρο που να θεωρείται περήφανο; Γιατί άραγε ένα δέντρο να είναι περήφανο; Για το μέγεθός του; Για τα πράσινα φύλλα του; Για τους καρπούς του; Για τη σκιά που χαρίζει; Για τα φιλόξενα κλαδιά του στα πουλιά;
Πολλοί λόγοι υπάρχουν για να κάνουν ένα δέντρο περήφανο, σκέφτηκα, μα κάτι μου έλεγε πως το δέντρο της ιστορίας μας έχει άλλον λόγο για να περηφανεύεται. Δεν έχασα καιρό, άρχισα να διαβάζω την ιστορία της Κυριακής Ακριτίδου για να ανακαλύψω τους θησαυρούς της.
Σε έναν τόπο μακρινό ή και όχι, σε έναν λόφο που αναβλύζουν ευωδιές, έστεκε ένα σπίτι με μια μεγάλη αυλή και στην αυλή του ζούσε μια περήφανη μουριά. Άρα φιλαράκια μου, μάθαμε ότι το περήφανο δέντρο της ιστορίας μας, είναι μια μουριά.
Ξέρετε, να υποθέσω, πως η μουριά κάνει μούρα λευκά ή μαύρα και μπορώ με σιγουριά να σας πω ότι είναι ένα νόστιμο φρούτο, αν και πολύ παρεξηγημένο στις μέρες μας.
Αυτή λοιπόν η μουριά, ήταν ιδιαίτερη, ήταν διαφορετική από τις άλλες. Και επειδή σίγουρα αναρωτιέστε τον λόγο της διαφορετικότητάς της, ευθύς αμέσως θα τον μοιραστώ μαζί σας. Η μουριά της ιστορίας μας έλεγε ιστορίες. Ναι, καλά διαβάσατε! Τα φύλλα της ψιθύριζαν ιστορίες και οι περαστικοί στέκονταν να τις ακούσουν!
Μια μέρα λοιπόν, κάτω από τη μουριά απολάμβαναν την ησυχία του τοπίου η γιαγιά Ευγενία και η εγγονούλα της Ζωή. Η γιαγιά ένιωσε την ανάγκη να διηγηθεί μια ιστορία για τη μουριά στη Ζωή και η Ζωή με μεγάλη χαρά και προσμονή, πήρε θέση πλάι στη γιαγιά της και περίμενε τα λόγια της.
Η γιαγιά άρχισε την ιστορία με χρώματα στη φωνή της και ταξίδεψε με τον νου της πολύ μακριά, εκεί που κάποτε υπήρχε ένα μικρό δεντράκι, η μουριά, σε μια άλλη πατρίδα χαρούμενη και ευτυχισμένη εκεί, που μόνο γέλια και χαρές ήξεραν οι άνθρωποι μα και τα δέντρα.
Όμως, οι καιροί άλλαξαν και ένας «ξυλοκόπος» χωρίς αισθήματα, έκοψε τα φύλλα και τα κλαδιά του όμορφου δέντρου και το άφησε μονάχα με τις ρίζες του. Τα κλαδιά λυπημένα άρχισαν να σκορπίζουν, μα ευτυχώς τα πουλιά έλαβαν δράση. Πήραν στο ράμφος τους κι από ένα κλαδάκι και αναζήτησαν νέο τόπο για να το φυτέψουν.
Η γιαγιά συγκινημένη, διηγήθηκε στη Ζωή που την άκουγε με περίσσεια προσμονή ότι ένα τέτοιο κλαράκι ήρθε στα χέρια της γιαγιάς και εκείνη το φύτεψε με στοργή και αγάπη, το πότισε με μνήμες και με δάκρυα, το φρόντισε με τραγούδια και ιστορίες και εκείνο θέριεψε και άνθισε ξανά.
Αυτό το δέντρο κουβαλάει τις ρίζες τις γιαγιάς, κουβαλάει μνήμες, κουβαλάει την ιστορία του τόπου της, κουβαλάει μέσα του τον ίδιο τον τόπο της! Κουβαλάει τους ανθρώπους της, μα και τα όνειρά τους, κουβαλάει τα ήθη και τα έθιμά τους, κουβαλάει τα τραγούδια και τη γλώσσα τους.
Η Ζωή στοχάστηκε όλα όσα η γιαγιά μοιράστηκε μαζί της και, έξυπνη όπως ήταν, κατάλαβε πως και η γιαγιά και η ίδια ήταν πουλιά και είχαν μέσα τους ένα κλαδάκι από τη μουριά και μπορούσαν όπου κι αν πάνε να κουβαλούν τις ρίζες, τις παραδόσεις και την ιστορία τους!
Η γιαγιά της έδωσε μια όμορφη ευχή, λέγοντας πως όπου κι να πάει να φυτέψει την αγάπη για να φυτρώσουν ξανά περήφανα δέντρα!
Το βιβλίο είναι πολύ συγκινητικό. Είναι εμπνευσμένο από το ποίημα Η ταυτότητα, το οποίο υπάρχει στις πρώτες σελίδες του και είναι σε θέση να μας κάνει να νιώσουμε όμορφα για τις ρίζες μας ή ακόμα καλύτερα να μας δώσει το έναυσμα να τις αναζητήσουμε.
Αγαπημένοι φίλοι, οι ρίζες είναι το σημείο αναφοράς μας. Είναι η αφετηρία μας και πρέπει όλοι να τη γνωρίζουμε. Χωρίς τις ρίζες μας, τις μνήμες μας, δεν είμαστε τίποτα, δεν έχουμε αρχή, άρα δεν μπορούμε να έχουμε και συνέχεια.
Αναζητήστε στα χέρια της γιαγιάς και του παππού σας το κλαράκι μιας αντίστοιχης μουριάς και σαν σκυτάλη στα χέρια σας, σαν φυλαχτό, φυτέψτε τον και κάντε τον να ανθίσει. Όταν ανθίσει με τη φροντίδα σας και γίνει ένα περήφανο δέντρο, να είστε σίγουροι ότι και εσείς θα είστε περήφανοι για τον εαυτό σας, μα ακόμη πιο περήφανοι για τους προγόνους, για τις ρίζες και για τον τόπο καταγωγής σας.
Πρόκειται για ένα πολύ πολύ όμορφο βιβλίο, συνοδεύεται με μια υπέροχη εικονογράφηση και φιλοξενεί στο τέλος του αυτούσιο το κείμενο στην ποντιακή διάλεκτο για όσους επιθυμούν να το διαβάσουν. Ο Πόντος είναι μια χαμένη πατρίδα, μα είμαι βέβαιη πως υπάρχει στις καρδιές όλων εκείνων που αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν και σίγουρα πολλές περήφανες μουριές ανθίζουν τόσο στην ψυχή τους όσο και στους κήπους τους.
Είναι στο χέρι μας να μην αφήσουμε να χαθούν οι πατρίδες εκείνες, είναι στο χέρι μας να ζωντανέψουν μέσα από κείμενα και αφηγήσεις, είναι στο χέρι μας να περάσουν στις επόμενες γενιές!
Εικονογράφηση: Βιβή Μαρκάτου
Το βιβλίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ελκυστής
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Στην αυλή ενός σπιτιού στέκει μια μουριά. Ένα περήφανο δέντρο που κουβαλά στις ρίζες του ιστορίες μιας παλιάς πατρίδας. Μια γιαγιά κι ένα μικρό κορίτσι, η Ζωή, μοιράζονται κάτω απ' τη σκιά της ένα ταξίδι μνήμης και αγάπης. To παραμύθι, εμπνευσμένο από το ποίημα Η ταυτότητα, διαβάζεται με την καρδιά, εκεί όπου φυτρώνει η μνήμη.
Μια ιστορία αφιερωμένη στις ρίζες μας. Και ιδιαίτερα στα παιδιά που θα μάθουν πως, όπου κι αν βρεθούν, κουβαλούν μέσα τους ένα μικρό «Περήφανο δέντρο».
Η Ακριτίδου Κυριακή γεννήθηκε στην πόλη της Καβάλας. Μεγάλωσε και ζει στην Αργυρούπολη Δράμας. Κατέχει πτυχίο ιταλικής γλώσσας και φιλολογίας από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός στην ιδιωτική εκπαίδευση και ως διερμηνέας. Πέραν της εκπαιδευτικής της δραστηριότητας, ασχολείται ενεργά με την ποίηση και την πολιτιστική επιμόρφωση. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: Ποιήματα και άλλες εξομολογήσεις μου, και από τις εκδόσεις Ελκυστής κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή Ένα μικρό σεντούκι αλήθειες. Η αγάπη της για τη λογοτεχνία την οδήγησε στη δημιουργία μαγικών και φανταστικών κόσμων, όπου μέσα από τις ιστορίες της μπορεί να μοιραστεί θετικά μηνύματα και μορφές ψυχαγωγίας με τους αναγνώστες. Το 2023, έκανε το ντεμπούτο της στον κόσμο των παιδικών βιβλίων με το παραμύθι Η λέσχη των φαντασμάτων από τις εκδόσεις Ελκυστής, το οποίο αποτελεί το πρώτο μέρος μιας συναρπαστικής σειράς παραμυθιών που συνδυάζουν φαντασία και θετικά μηνύματα για τους νεαρούς αναγνώστες.
