To Φτου σου κοπελάρα μου! εκδόθηκε τον Μάρτη του 2026 και αποτελείται από δώδεκα διηγήματα με κύριους ήρωες παιδιά και εφήβους, αλλά και δύο αντικείμενα, έναν καθρέφτη και μια κάλτσα. Τα διηγήματα αυτά έχουν εκδοθεί παλιότερα σε διάφορα έντυπα ή ηλεκτρονικά μέσα και αφού ξαναγράφτηκαν, βρέθηκαν στην ίδια συλλογή λόγω της κοινής τους θεματικής, που είναι το ψυχικό παιδικό τραύμα.
Ως παιδικό τραύμα ορίζεται το βίωμα ακραίων καταστάσεων που προκαλούν συναισθήματα έντονου φόβου, πανικού, στρες, πόνου και ανασφάλειας, ένα βίωμα που υπερβαίνει τις δυνατότητες του παιδιού να το επεξεργαστεί και να το αντέξει. Οι καταστάσεις αυτές μπορεί να είναι κάποια μορφή κακοποίησης (σωματικής, συναισθηματικής ή σεξουαλικής), εγκατάλειψη, παραμέληση, ενδοοικογενειακή βία, μπούλινγκ στο σχολείο και ξαφνικός θάνατος αγαπημένου προσώπου ή ακόμα και πιο «ήπιες» αλλά χρόνια ψυχοπιεστικές καταστάσεις, όπως η συνεχής απόρριψη ή η υποτίμηση καθώς και οι στιγμές απομόνωσης, οι αμήχανες σιωπές, και καθορίζουν την ταυτότητα, τις σχέσεις, ακόμη και την ψυχική υγεία ενός ατόμου.
Το τραύμα, επίσης, δεν καθορίζεται μόνο από το γεγονός, αλλά και από την εσωτερική εμπειρία του παιδιού: δεν είναι μόνο ό,τι έγινε. Είναι πώς το έζησε το παιδί, πώς ένιωσε, η μοναξιά, η αδυναμία του να κατανοήσει, η σιωπή όταν κανείς δεν άκουσε την κραυγή του, αν του δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσει και να επεξεργαστεί ό,τι συνέβη.
Επειδή τα παιδικά χρόνια της γενιάς μου έχουν κυλήσει στη σιωπή, πάντα με έλκυαν οι αμήχανες σιωπές και οι στιγμές απομόνωσης, όπου φαινομενικά δεν συμβαίνει τίποτε αλλά κάτω από αυτή την ακύμαντη επιφάνεια οργιάζουν οι εφιάλτες και οι δράκοι της παιδικής ζωής. Αμηχανία και θλίψη μπορεί να προκαλέσει στα παιδιά η υποχρεωτική παρακολούθηση μιας πολιτικής ομιλίας, η υποχρεωτική κυριακάτικη παρουσία στην εκκλησία, η αναμονή ενός αξιωματούχου που δεν έρχεται, το μπούλινγκ στο σχολείο και τα οικοτροφεία, το τράφικινγκ, που τόσο διαδεδομένο είναι σε αυτές τις ηλικίες, καθώς και οι ερωτικές απογοητεύσεις, των οποίων η σημασία μεγιστοποιείται στην εφηβεία.
Θα έλεγα πως η συγκεκριμένη συλλογή διηγημάτων αναφέρεται στη σιωπή των παιδιών. Στα διηγήματα της παρούσας συλλογής θα βρούμε πολλές αναφορές στο τραύμα, όπως:
Τα παιδιά είναι ευαίσθητα και δεν επιτρέπεται να τα τρομάζεις και να τα φορτώνεις τραύματα που θα τα ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή,
Στο οικοτροφείο είχε σημάνει σιωπητήριο και, αν τον έπιαναν θα έτρωγε το ξύλο της χρονιάς του,
Η έκπληξη και ο τρόμος δεν περιγράφονταν...,
...μου έδωσε την κόλλα με το ποίημα και μου είπε να ξεκουμπιστώ και να το μάθω νεράκι, αλλιώς την είχα βαμμένη,
Κουράστηκε η Ρίτα όρθια τόσες ώρες...,
Θέλω επίσης να συγχωρήσεις και τη μαμά, που δεν ήξερε να μας αγαπάει. Παιδί κι εκείνη, στα δεκαέξι της είχε υποχρεωθεί να μεγαλώνει παιδιά,
Ήξερε καλά πως ήταν μια άσχημη φάση της ζωής της που, όταν σε λίγο καιρό θα έμπαινε στα δεκαοκτώ, θα περνούσε και ότι δεν ήταν ανάγκη να προσθέσει κι άλλες σκοτούρες στην καμπούρα της μάνας της,
Θα του πω να σε αφήσει. Αλλιώς, θα του ανοίξω το κεφάλι σαν καρπούζι,
Εσύ τι πρέπει να κάνεις; Να είμαι καλή,
Σωματοποιημένο άγχος διέγνωσε ο γιατρός,
Οι φρουροί τον έβλεπαν να απλώνει τα ρούχα του και να επισκευάζει την σκηνή, που φθειρόταν από τις αμμοθύελλες και τον ήλιο της ερήμου. Στην αρχή τού έλεγαν να φύγει και τον απειλούσαν με διάφορες ποινές,
Από τότε μένω μόνη κι άχρηστη στο καλάθι με τα ασιδέρωτα, μαζί με δεκάδες άλλες μόνες και παράταιρες συναδέλφους μου.
Χρυσούλα Γεωργούλα
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή διηγημάτων της Χρυσούλας Γεωργούλα Φτου σου, κοπελάρα μου! κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν
