Η σιωπή του θανάτου

Μαρίας Καρυτινού

Ο θάνατος ήρθε αθόρυβα,

σαν νύχτα χωρίς ουρανό.

Πήρε την αγάπη απ' τα χέρια μου,

κι άφησε πίσω κενό.

Δεν είπε λέξη, δεν ζήτησε χρόνο,

δεν άφησε ίχνος να βρω.

Μονάχα ένα σπίτι που ξέχασε

πώς είναι ν' ακούει σ' αγαπώ.

Κι από τότε οι νύχτες

βαραίνουν πιο πολύ.

Όσα δεν πρόλαβα να σου πω

τα παίρνει η σιωπή.

*****

Ο θάνατος παίρνει ό,τι αγαπάς,

και δεν κοιτάζει αν πονάς.

Παίρνει το φως απ' τα μάτια,

κι αφήνει σκοτάδια βαθιά.

Παίρνει την αγάπη μακρά,

σαν άνεμος που φυσά μες στην παγωνιά.

Κι εκεί που υπήρχαν δυο καρδιές να χτυπούν,

απόμεινε μονάχα μια ν' αργοσαλεύει σε μάτια θολά.

Κι έξω η ζωή συνεχίζει,

τα φώτα ανάβουν ξανά.

Μα μέσα μου όλα έχουν παγώσει,

σαν άστρα που σβήνουν στην καταχνιά.

*****

Ο θάνατος παίρνει ό,τι αγαπάς,

και δεν κοιτάζει αν πονάς.

Παίρνει το φως που φεγγίζει,

κι αφήνει σκοτάδια βαθιά.

Ο θάνατος παίρνει ό,τι αγαπάς,

κι ούτε μια λέξη πίσω δεν γυρνάς.

Παίρνει τη φωνή, παίρνει το φως,

κι αφήνει έναν κόσμο μισό.

Παίρνει την αγάπη μακριά,

κι αφήνει τη νύχτα βαριά.

Κι όταν η ζωή συνεχίζει να κυλά,

μένει μονάχα πίκρα και μοναξιά.

Μόνο σιωπή εκεί που 'ταν φωνή,

μόνο σκιά εκεί που 'ταν ζωή.

Κι όσο τα χρόνια γυρνούν,

θα ψάχνω την αγάπη σου σε μνήμες χαράς.

Γιατί ο θάνατος παίρνει ό,τι αγαπάς,

μα η απουσία μένει όπου κι αν πας.

Κι αν όλα κάποτε χαθούν στη σιωπή,

η αγάπη σου θα μένει μες στην ψυχή.

🍂

Copyright © Μαρία Καρυτινού All rights reserved, Ιούλιος 2026

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης Στέλλας Κατεργιαννάκη [Gone, λάδι σε καμβά]