Η συμβολή της ποίησης στο ελληνικό τραγούδι

 Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
Και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
Τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι
Νίκος Καββαδίας
Έργο τέχνης Γιώργου Αναστασιάδη [Μίμης Πλέσσας]

Δεκαετία 1960.

Η τηλεόραση άγνωστη. Κι όταν κάπου στα μέσα της δεκαετίας θα κάνει την εμφάνιση της, θ' αργήσει κάποια χρόνια να εδραιωθεί. Το ραδιόφωνο έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Και μαζί του, τα μουσικά στέκια, οι αλάνες, οι γειτονιές, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι, οι παρέες. Η Επίδαυρος μόλις λίγα χρόνια έχει μπει στο κάδρο των μεγάλων παραστάσεων. Η επιθεώρηση στην ακμή της. Όπως και η ελληνική κωμωδία. Η τέχνη γενικότερα σε έκρηξη και άνθιση. Ζωγράφοι, σκηνογράφοι, συνθέτες, στιχουργοί, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, αρχιτέκτονες…

Κάπου εκεί θα κάνει την εμφάνισή του ένα νέο είδος. Η μελοποιημένη ποίηση. Με αυτό το πάντρεμα, τα σοφά λόγια φτάνουν και στα λαϊκά αφτιά. Οι συνθέτες τολμούν. Με σεβασμό κι έμπνευση περίσσια, δίνουν ανεξίτηλα δείγματα τραγουδιών που μένουν στο πέρασμα του χρόνου. Γιατί η ποίηση ασχολείται με τον άνθρωπο κι όλα τα θέματα που τον απασχολούν. Έρωτας, θάνατος, απώλειες, ελλείψεις, προσμονές, επιθυμίες, φυλακές, τραύματα... Ο συμπυκνωμένος λόγος που, μέσα σε πέντε γραμμές, φτιάχνει εικόνες και βγάζει το απόσταγμα μιας ζωής. Και μαζί με την επιτυχία και την λαϊκή αποδοχή, τα έργα των μεγάλων δημιουργών γίνονται ευπώλητα. Ποτέ άλλοτε οι ποιητικές συλλογές δεν έζησαν τη χαρά των επανεκδόσεων.

Και μαζί τους οι: Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζηδάκις, Θάνος Μικρούτσικος, Δήμος Μούτσης, Λένα Πλάτωνος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Γιάννης Σπανός, Δημήτρης Παπαδημητρίου κ.α.

Στα χρόνια που ακολούθησαν έως τα σήμερα άλλοι νέοι δημιουργοί πειραματίστηκαν μ' αυτό το δύσκολο είδος της ποίησης, χωρίς απαραίτητα να αναγνωριστούν, τουλάχιστον στον βαθμό των προηγουμένων.

Οι καιροί αλλάζουν. Τα δίστιχα κυκλοφορούν σωρηδόν στο διαδίκτυο και κοσμούν συχνά σελίδες και προφίλ. Ίσως να χάνουν την ουσία τους έτσι ξεκομμένα. Αλλά κι οι αναγνώστες πια εκλείπουν. Οι βιβλιοθήκες δε κοσμούν πια τα σαλόνια κι όσες ξέμειναν, ένα θλιβερό, σκονισμένο απομεινάρι άλλης γενιάς. Ακόμα και στους κάδους ανακύκλωσης βρίσκεις συχνά θησαυρούς. Με ένα κλικ η πληροφορία είναι παρούσα. Τα βιβλιοπωλεία βάζουν λουκέτο. Τα ραδιόφωνα δεν περιλαμβάνουν πια στις λίστες τους τα μικρά αριστουργήματα πλην εξαιρέσεων.

Κι όμως μέσα σ' αυτό το αχανές κι αχαρτογράφητο πεδίο, κάθε χρόνο γίνονται δεκάδες, εκατοντάδες τυπώσεις, εκδόσεις νέων ποιητών. Ακόμα κι αν πίσω τους κρύβεται ο ναρκισσισμός σε κάποιες περιπτώσεις, ως τάση δείχνει την ανάγκη του ανθρώπου να μιλήσει, να εκφραστεί, να φωνάξει, να κραυγάσει:
Είμαι εδώ, ακούει κανείς;


Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης Γιώργου Αναστασιάδη [Μίμης Πλέσσας]