The Effect

Το The Effect της Lucy Prebble, που παρουσιάζεται στο θέατρο Αυλαία, δεν είναι απλώς ένα έργο για τον έρωτα ή την ψυχική διαταραχή. Είναι ένα έργο για την αμφιβολία για εκείνη τη λεπτή, σχεδόν τρομακτική, γραμμή ανάμεσα στο συναίσθημα και τη βιοχημεία, ανάμεσα στο «σε αγαπώ» και στο «είναι απλώς χημεία».

Ιστορίες πάθους, έρωτα, αγάπης

Βρέθηκα στην παράσταση Ιστορίες πάθους, έρωτα, αγάπης στον Πολυχώρο τέχνης Alte Fablon χωρίς προσδοκίες θεατρικού εντυπωσιασμού και αυτό αποδείχθηκε το μεγαλύτερό της κέρδος. Από την πρώτη στιγμή έγινε σαφές ότι πρόκειται για μια βραδιά ακρόασης. Μια πρόσκληση να σταθείς παρών, να σωπάσεις και να αφεθείς στη φωνή και στη μουσική.

Shirley Valentine

Μπαίνοντας στην αίθουσα του Θεάτρου Σοφούλη, η παράσταση έχει ήδη ξεκινήσει πριν ακόμη ανοίξει η αυλαία. Έξω από τις κουρτίνες, ένα λευκό, τετράγωνο τραπέζι με λευκό τραπεζομάντηλο, δύο καρέκλες τοποθετημένες επάνω του και μια σφουγγαρίστρα ακουμπισμένη διακριτικά. Μια εικόνα παγωμένης καθημερινότητας, σχεδόν αποστειρωμένης, που προϊδεάζει για τη ζωή της Shirley μέσα στη ρουτίνα.

Γάμα

Το θέατρο Sureal παρουσίασε το Γάμα του Νίκου Ρουμπάκη, μια μαύρη κωμωδία για όλα όσα μπορούν να πάνε στραβά – και τελικά θα πάνε. Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται μια γυναίκα που δεν ζητά πολλά: λίγα μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα, έναν ήσυχο ύπνο και να μη συμβαίνουν όλα ταυτόχρονα. Το σύμπαν, ωστόσο, έχει άλλα σχέδια.

Το έργο ξεδιπλώνεται μέσα από έναν αιχμηρό μονόλογο. Μια τραπεζική υπάλληλος, ικανή να ξεχωρίζει τα κέρματα από τη μυρωδιά, επιχειρεί να εξηγήσει γιατί ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για multitasking καταστροφών. Από την «τέλεια» πτώση από το μπαλκόνι, σχεδιασμένη με μαθηματική ακρίβεια, μέχρι τη φιγούρα μιας «βαμπίρ» μητέρας, που χαμογελά μόνο στις κηδείες, το Γ. λειτουργεί σαν ένας ιδιότυπος οδηγός επιβίωσης για όσους νιώθουν ότι έχουν γεννηθεί κατευθείαν σαράντα χρονών, με ρυτίδες, υποχρεώσεις και χρέη. Μια παράσταση για το σεξ, τα τσιγάρα, τις σφραγίδες και την αφόρητη ελαφρότητα του να τα χάνεις όλα – και παρ' όλα αυτά να επιβιώνεις για να το κοροϊδέψεις.

Η φαλακρή τραγουδίστρια

Η παράσταση της Φαλακρής τραγουδίστριας ξεκινά πριν ακουστεί η πρώτη λέξη. Με την είσοδο του κοινού στην αίθουσα, οι ηθοποιοί και οι μουσικοί βρίσκονται ήδη στη σκηνή: ακίνητοι, στημένοι σαν εκθέματα. Ένα τραπέζι με τέσσερα άτομα στο κέντρο, οι μουσικοί αριστερά και στο βάθος και στο αριστερό μέρος της πλατείας μια βάρκα –που θυμίζει κανό– ακουμπισμένη πάνω στα καθίσματα. Η παρατεταμένη σιωπή και η ακινησία δημιουργούν μια αίσθηση αμηχανίας που μεταφέρεται στον θεατή.

Η βάρκα δεν είναι απλώς σκηνικό· είναι έκθεμα, ένα παράδοξο στοιχείο που παρακολουθεί τη δράση σαν να περιμένει να συμβεί κάτι. Θυμάμαι έντονα τη στιγμή που η κυρία Σμίθ, η Ειρήνη Κυριακού, κάθεται πάνω στην καρέκλα και ο ήχος που ακολούθησε –σαν να έχει «σπάσει» κάτι ή να έχει γίνει ένας θόρυβος απρόσμενος– δημιούργησε αμέσως γέλιο. Δεν ήταν απλώς μια κίνηση· ήταν μια μικρή έκρηξη μέσα στη σιωπή της σκηνής, ένα στιγμιαίο ξεγύμνωμα της τάξης που είχε στηθεί, που ξάφνιασε και ταυτόχρονα διασκέδασε τον θεατή.