Ο Ανδρέας Εμπειρίκος υπήρξε από τους μεγαλύτερους και σπουδαιότερους που έχουν μείνει στην ιστορία. Είχε ασχοληθεί με τη φωτογραφία, την ψυχανάλυση, την ποίηση καθώς και με την πεζογραφία.
Το 1902 μετέβη στην Ελλάδα όπου παρακολούθησε μαθήματα αγγλικής φιλολογίας και επιπλέον φιλοσοφίας στο King's College του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το διάστημα 1912-1917 αποφοίτησε από το γυμνάσιο της Σχολής Μακρή και εν συνεχεία πήγε να ασκήσει τη στρατιωτική θητεία του στο ναυτικό.
Έκανε την εγγραφή του στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών αλλά σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τις σπουδές του και μετακόμισε στη Λωζάνη. Εκεί ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο όπου και έγραψε τα πρώτα ποιήματά του.
Την περίοδο 1917-1918 διετέλεσε καθήκοντα ως βουλευτής της Κυβέρνησης του Ελευθερίου Βενιζέλου, καθώς ανέλαβε και το Υπουργείο επισιτισμού.
Μεταξύ 1921-1925 έπιασε δουλειά στην οικογενειακή ναυτιλιακή εταιρεία Byron Steamship του Λονδίνου ενώ παράλληλα έκανε καινούργια αρχή με τις σπουδές του για την αγγλική φιλολογία και τη φιλοσοφία. Το 1926 έκανε ταξίδι στο Παρίσι όπου η κυρία ασχολία του ήταν να εργαστεί στον τομέα της ψυχανάλυσης.
Το διάστημα 1929-1931 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου και σύναψε φιλίες με τον κύκλο των υπερρεαλιστών ενώ η κύρια ασχολία του ήταν η ψυχανάλυση. Στάθηκε κοντά στον ιδρυτή της ψυχαναλυτικής εταιρείας στο Παρίσι που ονομαζόταν Ρενέ Λαφόργκ.
Το 1931 πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί για πάντα στην Ελλάδα κι έκανε την εμφάνιση του ως πρωτοεμφανιζόμενος στα ελληνικά γράμματα, το 1935.
Ήταν από τους πρώτους και σημαντικότερους που εκπροσώπησαν τον ελληνικό υπερρεαλισμό καθώς ανήκε στη γενιά του 1930. Ο Εμπειρίκος συχνά αναφέρεται ως εισηγητής του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα. Έδωσε όλη του την ψυχή για το κίνημα· δεν το είχε κάνει άλλος συγγραφέας.
Άσκησε τη ψυχανάλυση στον ελληνικό χώρο την ίδια χρονική περίοδο όπου έκανε την πρακτική του μεταξύ των ετών 1935-1951. Επίσης, συχνά, αναφέρεται ως οραματιστής ποιητής που κατείχε την περίοπτη θέση στον ελληνικό λογοτεχνικό κανόνα, παρά τις αντιρρήσεις και τη δυσπιστία με την οποία αντιμετωπίστηκε το έργο του.
Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε αναφέρει για τα πρώιμα ποιητικά του έργα ότι κατάφεραν να αγγίξουν τις ευαισθησίες και τη συναισθηματική φόρτιση η οποία εκτονώθηκε σε στίχους μόλις 20 ετών.
Το 1963 πραγματοποίησε μια ομιλία που ήταν αφιερωμένη στον Νίκο Εγγονόπουλο στην αίθουσα του Αθηναϊκού τεχνολογικού ινστιτούτου με την ευκαιρία της ατομικής έκθεσης του ζωγράφου.
Την επόμενη χρονιά ολοκλήρωσε το μακροσκελές επικό ποίημα Άσπρη φάλαινα απόσπασμα του οποίου δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Συντέλεια (1991) ενώ τρία χρόνια αργότερα ξεκίνησε τη συγγραφή του Άρμαλα το οποίο δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε.
Το 1971 είχε δώσει διάλεξη για τη μοντέρνα ποίηση που έγινε στο Κολέγιο Αθηνών και το 1973 είχε εκφραστεί για το έργο του στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Έργα: Οκτάνα (1958-1965), Ενδοχώρα (1934-1937), Υψικάμινος (1935) καθώς και πολλά άλλα. Η Υψικάμινος κυκλοφόρησε σε διακόσια πενήντα αντίτυπα που εξαντλήθηκαν. Επίσης έχει χαρακτηριστεί ως το πρώτο δημοσιευμένο υπερρεαλιστικό ποιητικό κείμενο στην Ελλάδα το οποίο αντιπροσωπεύει τη λυρική εποχή του Εμπειρίκου.
Έφυγε από τη ζωή το 1975.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο του Παντελή Βουτουρή Η συνοχή του τοπίου: Εισαγωγή στην ποιητική του Εμπειρίκου [εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1997] καθώς και από το βιβλίο του Νίκου Σιγάλα Ο Ανδρέας Εμπειρίκος και η ιστορία του ελληνικού υπερρεαλισμού [εκδ. Άγρα, Αθήνα 2012].
