Μια καταπληκτική ταινία του 1962 από τον εξαιρετικό Αλέκο Σακελλάριο, στη σκηνοθεσία και το σενάριο, με τίτλο Ο φίλος μου, ο Λευτεράκης διατηρεί την αίγλη της εδώ και 63 χρόνια, πάντα επίκαιρη, πάντα αστεία... μία από τις καλύτερες κωμωδίες του παλιού σινεμά που, από τότε μέχρι σήμερα, έχει παιχθεί πολλές φορές στην θεατρική σκηνή. Αυτή τη φορά την είδα στο όμορφο θέατρο Αθηναϊκή σκηνή Κάλβου Καλαμπόκη, στην καρδιά της Πλάκας, σε παραγωγή της εταιρείας Φωτόνιο τέχνης και πολιτισμού με τις προσκλήσεις που μου διέθεσε η ευγενική Άντζυ Νομικού, η υπεύθυνη επικοινωνίας.
Σκηνοθέτης ο έμπειρος Αντώνης Καλομοιράκης διαθέτοντας την σωστή ματιά για την καλή απόδοση του διάσημου έργου στην σκηνή.
Η προσέγγιση γίνεται μεν με σεβασμό στον συγγραφέα προσθέτοντας μια πιο μοντέρνα έκδοση θέλοντας να το ανανεώσει με νέες πινελιές και γρηγορότερη πλοκή και όμορφο σκηνικό. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει με τις πολύ καλές ερμηνείες από τους ηθοποιούς που διαθέτουν την σωστή χημεία για να μπορέσουν να μας προσφέρουν μια πολύ καλή παράσταση που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μας μέχρι το τέλος.
Για την υπόθεση δεν γράφω και πολλά πράγματα διότι είναι γνωστή σε όλους μας η δίκαια ταλαιπωρία του Θοδωρή που δημιούργησε για όλους και κυρίως για τη γυναίκα του, έναν φανταστικό φίλο, τον Λευτεράκη, για να κάνει ελεύθερα τις ατασθαλίες του, μέχρι που θα αποκαλυφθεί αυτή η φάρσα και η σύζυγος θα τον εμφανίσει μπροστά του με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα.
Πολύ καλή προσέγγιση, σε μια ωραία παράσταση, με αλλαγές που δεν επηρεάζουν την πλοκή απλά την κάνουν ακόμα πιο αστεία.
Πάρα πολύ όμορφα και ταιριαστά τα σκηνικά.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
