1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες όπως ελέγχουν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο για επιβεβαίωση καταχώρησης του κειμένου τους, διευκρινήσεις ή ελλειπή στοιχεία. Ως ημερομηνία υποβολής μετράει η ημερομηνία αποστολής του πρώτου email, που φέρει το επισυναπτόμενο έργο, ασχέτως αν η επιβεβαίωση καθυστερήσει κάποιες μέρες λόγω φόρτου εργασιών ή διευκρινήσεων όπου απαιτούνται *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Κάποιες κληρώσεις παίρνουν λίγες μέρες παράταση και άλλες μεταφέρονται σε άλλο χρόνο. Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Αφιερωμένο στον γιο μου * Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών * Η κληρονομιά του αίματος * Λίλιθ και Λασθινία ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Ταξίδεψα για να σε βρω ** Διηγήματα: Η κερκόπορτα και άλλα διηγήματα * Η γυναίκα που αγάπησα * ΟνειΡεύματα * Ο Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί * Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα * Σκοτεινά φεγγάρια ** Ποίηση: Το φθαρμένο μολύβι * Ως εδώ βυθίζομαι * Ευδόκιμο μέλι ** Παιδικά: Τρία παραμύθια όλο τραγούδια * Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αμφιβάλλω, άρα υπάρχω * Αλφισμός

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Η Νύχτα

Yard Gal

Προσφάτως είδαμε την παράσταση Η Νύχτα, Yard Gal, της Ρεμπέκα Πρίτσαρντ, σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή, στο θέατρο Παραμυθίας, με τις Σ. Δούτσιου και Λ. Τσεσματζόγλου στους ρόλους, σε μετάφραση της Anna Holloway, σκηνικά Kenny Mac Lellan, video art της Άλκηστις Καφετζή και φωτισμούς του Γιώργου Παπανδρικόπουλου. Η μουσική της παράστασης αποτελούνταν από κομμάτια των Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Lou Reed, Yann Tiersen, Total Eclipse, X-Dream, ATMOS, Sandman, Mikael Delta και Arcade Fire.

Κι όπως εν αρχή ην ο λόγος, κατ’ αρχάς ας δούμε το κείμενο. Το Yard Gal της Πρίτσαρντ γράφτηκε το 1998 και τιμήθηκε με το βραβείο Critics’ Circle Award. Η Πρίτσαρντ ανήκει στην γενιά εκείνη θεατρικών συγγραφέων που ανέδειξε μια Σάρα Κέιν κι έναν Ρέιβενχιλ. Το έργο πήρε τον τίτλο από τα μέλη Τζαμαϊκανών συμμοριών που είναι γνωστά ως yardies· το yard εδώ σημαίνει είτε το σπίτι είτε την πατρίδα. Τα κορίτσια αυτών των συμμοριών ονομάζονται yard gals. Οι βασικοί χαρακτήρες του κειμένου είναι μια έγχρωμη μετανάστης με το παρατσούκλι Boo και η Marie, μια ντόπια της εργατικής τάξης του East End. Αυτές οι δύο αποτελούν ένα μέρος μιας παρέας κοριτσιών. Αυτή η παρέα, που στο τέλος έρχεται σε ρήξη, εκτός από αυτές τις δύο φίλες, που είναι στενά συνδεδεμένες, χωρίς να είναι λεσβίες, ψωνίζονται, κάνουν χρήση ναρκωτικών, ζουν κατά κύριο λόγο την νύχτα, πίνουν, χορεύουν και διαπράττουν μικροεγκλήματα. Το χαρακτηριστικό του κειμένου είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί η Πρίτσαρντ -μια κοινωνιόγλωσσα του περιθωρίου αναμεμειγμένη με στοιχεία διαλέκτου των εργατικών τάξεων και δοσμένη με μια αινιγματική σύνταξη, σε σημείο που να χρειάζεται γλωσσάρι για να καταλάβεις τι θέλει να πει. Μια κοπέλα από την παρέα αυτοκτονεί, η Marie μένει έγκυος και ρίχνει το παιδί, ενώ διαπράττει και μια δολοφονία, την οποία επωμίζεται η Boo.
Στη δική μας παράσταση τώρα. Θα πρέπει να επαινέσουμε τα σκηνικά και το video art που έπαιζε σχεδόν καταλυτικό ρόλο στην παράσταση. Τα σκηνικά λιτά, ό,τι ακριβώς χρειαζόταν για μια τέτοια παράσταση. Δεν έχω ξαναδεί πιο ταιριαστό video art να παίζει σε θέατρο. Χαρακτηριστικό, κομμένο και ραμμένο ώστε να αποδώσει καλύτερα καταστάσεις και να αφηγηθεί πράγματα. Η επιλογή της μουσικής χαρακτηριστική και άκρως ταιριαστή. Οι φωτισμοί όπως έπρεπε να είναι… Όλα αυτά μια χαρά.

Οι κ. Δούτσιου και Τσεσματζόγλου πολύ καλές στους ρόλους τους, προσπάθησαν φιλότιμα να αποδώσουν σύγχρονα δεδομένα, που βρίσκονται αρκετά μακριά από την ελληνική πραγματικότητα και σ’ αυτό τα κατάφεραν. Η κ. Δούτσιου μας ξένισε λίγο στην αρχή, φάνηκε κάπως παράταιρη στην εναρκτήρια αφήγησή της, στην συνέχεια όμως, βρήκε πολύ γρήγορα τα φωνητικά της πατήματα κι εμείς το συνηθίσαμε χωρίς να μας ξενίζει. Η κ. Τσεσματζόγλου απ’ την αρχή μέχρι το τέλος πολύ καλή στην αεικίνητη, νευρική, οξύθυμη και παρορμητική αποστολή της. Η αφήγηση της επίθεσης στον τύπο μέσα στο μπαρ ήταν εξαιρετική. Παρ’ όλ’ αυτά, στο τέλος της παράστασης κάτι δεν μας «κόλλαγε». Κι αυτό το κάτι ψάξαμε να βρούμε.

Το πρώτο που παρατηρήσαμε ήταν μια αναντιστοιχία, που μπορεί και να αποδειχθεί ολέθρια, σε σημείο να καταβαραθρώσει το κείμενο και την παράσταση. Το μεταφρασμένο κείμενο έβριθε στοιχείων μιας γλώσσας αργκό που παρέπεμπε περισσότερο σε 80’s ελληνικά παρά στην τέλη δεκαετίας ’90 κι αρχών 2000. Αυτό, δε, σε συνδυασμό με την αφήγηση απ’ την μια και απ’ την άλλη με την ηλικιακή απόδοση των πρωταγωνιστριών μας ξένισε. Στην παράστασή μας οι πρωταγωνίστριες δηλώνεται πως είναι 25 και 30 χρόνων.
Δεν γνωρίζουμε αν αυτές είναι και οι ηλικίες που έχει στο κείμενο της η Πρίτσαρντ, αν έχει. Πάντως, για τα ελληνικά δεδομένα, περισσότερο θα ταίριαζαν κάπως νεότερες ηλικίες για να αποδώσουν όλα αυτά, ας πούμε γύρω στα 18 με 20, ή 20 με 25 ετών, παρά μεγαλύτερες.

Το έτερο είχε να κάνει περισσότερο με τα μικρόφωνα την ώρα που ταυτόχρονα έπαιζε μουσική δυνατά και χρειαζόταν να μιλούν οι ηθοποιοί. Εκεί πολλές φορές χάνονταν, δεν ακούγονταν υπερκαλυπτόμενες από την μουσική. Όπως και όταν χρειαζόταν να μιλήσουν με γυρισμένη πλάτη στους θεατές. Αν και αυτά τα τελευταία αποτελούν μικροπροβλήματα που εύκολα διορθώνονται.

Σε γενικές γραμμές, είδαμε μια καλοκουρδισμένη παράσταση, στο σύνολό της. Μπορεί να μην είδαμε ακριβώς το Yard Gal της Πρίτσαρντ, αυτό που είδαμε όμως μας άρεσε. Κι αυτό που είδαμε ήταν η ανάδειξη ενός δυστοπικού και ζοφερού παρόντος και μέλλοντος, μέσα από την περιθωριακή ματιά των πρωταγωνιστριών, βυθισμένη στα ναρκωτικά, στο πληρωμένο σεξ, στο ανύπαρκτο μέλλον και στο άνευ ουσίας παρόν. Αυτά είναι που ανέδειξε η σκηνοθεσία του κ. Σαγρή.
Περισσότερα του ίδιου
Με την παράσταση Η ΝΥΧΤΑ! (Υard Gal) της Rebecca Prichard σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών εξερευνά την βία, τα αδιέξοδα και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων σήμερα. Στέλνει ένα σήμα κινδύνου για το άμεσο μέλλον. Μας καλεί να ταξιδέψουμε στην σκοτεινή πλευρά του ίδιου μας του εαυτού, εκεί που κατοικούν οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρα μας.
Ταυτότητα:
Σκηνοθεσία: Τάσος Σάγρης
Παίζoυν: Σίσσυ Δούτσιου, Λίλη Τσασματζόγλου
Μουσική: Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Total Eclipse, X Dream, Atmos, Sandman, Lou Reed, Μikael Delta, Yann Tiersen, Αrcade Fire
Video Art: Άλκηστις Καφετζή, Void Optical Art Laboratory
Σκηνικά: Κenny Mac Lellan
Φωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος
Μετάφραση: Anna Holloway
Στο θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθίας 27 και Πλαταιών, Κεραμεικός, 2103457904) κάθε Δευτέρα και Τρίτη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Λίλιθ και Λασθινία, Μιχάλης ΓριβέαςΣκοτεινά φεγγάρια, Γιώργος ΔόλγυραςΕυτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα, Χρυσούλα ΔιπλάρηΨίθυροι εραστώνΑφιερωμένο στον γιο μου, John EmmansΕυδόκιμο μέλι, Νεφέλη ΣμίχεληΑμφιβάλλω, άρα υπάρχω, Δημήτρης Μουστάκας
Αλφισμός, Χ.ΒακιρτζήΤαξίδεψα για να σε βρω, Ν.Βαρδάκας και Φ.ΤσαγανάκηΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΗ κερκόπορτα και άλλα διηγήματα, Μ.ΒλάχουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
ΟνειΡεύματα, Καποπούλου και ΠαπακώσταςΗ κληρονομιά του αίματος, Νικόλαος ΝτέτσικαςΗ γυναίκα που αγάπησα, Μαρία Ιωάννου
Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΤο φθαρμένο μολύβι, Ευγενία ΣιδέρηΩς εδώ βυθίζομαι, Αναστάσιος ΜεγαλοοικονόμουΟ Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί, Γ.Δίγκας