Δημοσιεύθηκαν τα αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki *** ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 50% για όλες τις παραστάσεις του Πολυχώρου Αυλαία στον Πειραιά *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται!
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Ένας φάρος στην ψυχή μου * Το αγκάθινο στέμμα * Ισμήνη * 7 Καταραμένες ιστορίες * Τα διαμάντια της Δόμνας * Το εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου * Για μια σταγόνα ευτυχίας * Το τίμημα * Η θλίψη του αιώνιου στοχασμού * Σε περίμενα... * Ελεονόρα * Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά * Άλλη μια μέρα στον Παράδεισο * Στη φωτιά της επανάστασης * Ο Δράκος ** Νουβέλα: Ο γρίφος της Θεσσαλονίκης * Εγγαστρίμυθος Θεός * Με τα μάτια του Τζακ ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Η αγριόπαπια, Η γιορτή στο Σούλχαουγκ, Καταλίνας και Ο τάφος του πολεμιστή ** Διηγήματα: Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες * Μια στάλα λόγος * Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας...* Γράμματα ανεπίδοτα ** Πεζοποίηση: Σημειώσεις ενός αυτόχειρα * Barsaat ** Ποίηση: Δαίμων εαυτού * Αποσιωπητικά * Η πικρή γεύση της προδοσίας * Αίσθησις * Μακιγιαρισμένες ψυχές * Οι αυτόχειρες της καρδιάς μου ** Βιωματικά: Σκόρπιες μνήμες ** Λογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίες ** Αυτοβελτίωση: Περί ευδαιμονίας² ** Μελέτη: Από το «σκοτεινό δάσος» στο «εκατόφυλλο ρόδο»

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Η Νύχτα

Yard Gal

Προσφάτως είδαμε την παράσταση Η Νύχτα, Yard Gal, της Ρεμπέκα Πρίτσαρντ, σε σκηνοθεσία Τάσου Σαγρή, στο θέατρο Παραμυθίας, με τις Σ. Δούτσιου και Λ. Τσεσματζόγλου στους ρόλους, σε μετάφραση της Anna Holloway, σκηνικά Kenny Mac Lellan, video art της Άλκηστις Καφετζή και φωτισμούς του Γιώργου Παπανδρικόπουλου. Η μουσική της παράστασης αποτελούνταν από κομμάτια των Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Lou Reed, Yann Tiersen, Total Eclipse, X-Dream, ATMOS, Sandman, Mikael Delta και Arcade Fire.

Κι όπως εν αρχή ην ο λόγος, κατ’ αρχάς ας δούμε το κείμενο. Το Yard Gal της Πρίτσαρντ γράφτηκε το 1998 και τιμήθηκε με το βραβείο Critics’ Circle Award. Η Πρίτσαρντ ανήκει στην γενιά εκείνη θεατρικών συγγραφέων που ανέδειξε μια Σάρα Κέιν κι έναν Ρέιβενχιλ. Το έργο πήρε τον τίτλο από τα μέλη Τζαμαϊκανών συμμοριών που είναι γνωστά ως yardies· το yard εδώ σημαίνει είτε το σπίτι είτε την πατρίδα. Τα κορίτσια αυτών των συμμοριών ονομάζονται yard gals. Οι βασικοί χαρακτήρες του κειμένου είναι μια έγχρωμη μετανάστης με το παρατσούκλι Boo και η Marie, μια ντόπια της εργατικής τάξης του East End. Αυτές οι δύο αποτελούν ένα μέρος μιας παρέας κοριτσιών. Αυτή η παρέα, που στο τέλος έρχεται σε ρήξη, εκτός από αυτές τις δύο φίλες, που είναι στενά συνδεδεμένες, χωρίς να είναι λεσβίες, ψωνίζονται, κάνουν χρήση ναρκωτικών, ζουν κατά κύριο λόγο την νύχτα, πίνουν, χορεύουν και διαπράττουν μικροεγκλήματα. Το χαρακτηριστικό του κειμένου είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί η Πρίτσαρντ -μια κοινωνιόγλωσσα του περιθωρίου αναμεμειγμένη με στοιχεία διαλέκτου των εργατικών τάξεων και δοσμένη με μια αινιγματική σύνταξη, σε σημείο που να χρειάζεται γλωσσάρι για να καταλάβεις τι θέλει να πει. Μια κοπέλα από την παρέα αυτοκτονεί, η Marie μένει έγκυος και ρίχνει το παιδί, ενώ διαπράττει και μια δολοφονία, την οποία επωμίζεται η Boo.
Στη δική μας παράσταση τώρα. Θα πρέπει να επαινέσουμε τα σκηνικά και το video art που έπαιζε σχεδόν καταλυτικό ρόλο στην παράσταση. Τα σκηνικά λιτά, ό,τι ακριβώς χρειαζόταν για μια τέτοια παράσταση. Δεν έχω ξαναδεί πιο ταιριαστό video art να παίζει σε θέατρο. Χαρακτηριστικό, κομμένο και ραμμένο ώστε να αποδώσει καλύτερα καταστάσεις και να αφηγηθεί πράγματα. Η επιλογή της μουσικής χαρακτηριστική και άκρως ταιριαστή. Οι φωτισμοί όπως έπρεπε να είναι… Όλα αυτά μια χαρά.

Οι κ. Δούτσιου και Τσεσματζόγλου πολύ καλές στους ρόλους τους, προσπάθησαν φιλότιμα να αποδώσουν σύγχρονα δεδομένα, που βρίσκονται αρκετά μακριά από την ελληνική πραγματικότητα και σ’ αυτό τα κατάφεραν. Η κ. Δούτσιου μας ξένισε λίγο στην αρχή, φάνηκε κάπως παράταιρη στην εναρκτήρια αφήγησή της, στην συνέχεια όμως, βρήκε πολύ γρήγορα τα φωνητικά της πατήματα κι εμείς το συνηθίσαμε χωρίς να μας ξενίζει. Η κ. Τσεσματζόγλου απ’ την αρχή μέχρι το τέλος πολύ καλή στην αεικίνητη, νευρική, οξύθυμη και παρορμητική αποστολή της. Η αφήγηση της επίθεσης στον τύπο μέσα στο μπαρ ήταν εξαιρετική. Παρ’ όλ’ αυτά, στο τέλος της παράστασης κάτι δεν μας «κόλλαγε». Κι αυτό το κάτι ψάξαμε να βρούμε.

Το πρώτο που παρατηρήσαμε ήταν μια αναντιστοιχία, που μπορεί και να αποδειχθεί ολέθρια, σε σημείο να καταβαραθρώσει το κείμενο και την παράσταση. Το μεταφρασμένο κείμενο έβριθε στοιχείων μιας γλώσσας αργκό που παρέπεμπε περισσότερο σε 80’s ελληνικά παρά στην τέλη δεκαετίας ’90 κι αρχών 2000. Αυτό, δε, σε συνδυασμό με την αφήγηση απ’ την μια και απ’ την άλλη με την ηλικιακή απόδοση των πρωταγωνιστριών μας ξένισε. Στην παράστασή μας οι πρωταγωνίστριες δηλώνεται πως είναι 25 και 30 χρόνων.
Δεν γνωρίζουμε αν αυτές είναι και οι ηλικίες που έχει στο κείμενο της η Πρίτσαρντ, αν έχει. Πάντως, για τα ελληνικά δεδομένα, περισσότερο θα ταίριαζαν κάπως νεότερες ηλικίες για να αποδώσουν όλα αυτά, ας πούμε γύρω στα 18 με 20, ή 20 με 25 ετών, παρά μεγαλύτερες.

Το έτερο είχε να κάνει περισσότερο με τα μικρόφωνα την ώρα που ταυτόχρονα έπαιζε μουσική δυνατά και χρειαζόταν να μιλούν οι ηθοποιοί. Εκεί πολλές φορές χάνονταν, δεν ακούγονταν υπερκαλυπτόμενες από την μουσική. Όπως και όταν χρειαζόταν να μιλήσουν με γυρισμένη πλάτη στους θεατές. Αν και αυτά τα τελευταία αποτελούν μικροπροβλήματα που εύκολα διορθώνονται.

Σε γενικές γραμμές, είδαμε μια καλοκουρδισμένη παράσταση, στο σύνολό της. Μπορεί να μην είδαμε ακριβώς το Yard Gal της Πρίτσαρντ, αυτό που είδαμε όμως μας άρεσε. Κι αυτό που είδαμε ήταν η ανάδειξη ενός δυστοπικού και ζοφερού παρόντος και μέλλοντος, μέσα από την περιθωριακή ματιά των πρωταγωνιστριών, βυθισμένη στα ναρκωτικά, στο πληρωμένο σεξ, στο ανύπαρκτο μέλλον και στο άνευ ουσίας παρόν. Αυτά είναι που ανέδειξε η σκηνοθεσία του κ. Σαγρή.
Περισσότερα του ίδιου
Με την παράσταση Η ΝΥΧΤΑ! (Υard Gal) της Rebecca Prichard σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή το Ινστιτούτο Πειραματικών Τεχνών εξερευνά την βία, τα αδιέξοδα και τις ελπίδες των νέων ανθρώπων σήμερα. Στέλνει ένα σήμα κινδύνου για το άμεσο μέλλον. Μας καλεί να ταξιδέψουμε στην σκοτεινή πλευρά του ίδιου μας του εαυτού, εκεί που κατοικούν οι εφιάλτες και τα πιο κρυφά όνειρα μας.
Ταυτότητα:
Σκηνοθεσία: Τάσος Σάγρης
Παίζoυν: Σίσσυ Δούτσιου, Λίλη Τσασματζόγλου
Μουσική: Radiohead, Prodigy, Anne Clark, Total Eclipse, X Dream, Atmos, Sandman, Lou Reed, Μikael Delta, Yann Tiersen, Αrcade Fire
Video Art: Άλκηστις Καφετζή, Void Optical Art Laboratory
Σκηνικά: Κenny Mac Lellan
Φωτισμοί: Γιώργος Παπανδρικόπουλος
Μετάφραση: Anna Holloway
Στο θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθίας 27 και Πλαταιών, Κεραμεικός, 2103457904) κάθε Δευτέρα και Τρίτη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας..., ΣυλλογικόΑίσθησις, Μαρία ΠαγώνηΓράμματα ανεπίδοτα, Συλλογικό έργοΟ Δράκος, Καίτη ΔροσίνηΣκόρπιες μνήμες, Περικλής ΛεύκαςΜια στάλα λόγος, Γεωργία ΓιαννιούΟι αυτόχειρες της καρδιάς μου, Κ. Βούσβουρα
Με τα μάτια του Τζακ, Ν. ΔημητρούλιαςΗ θλίψη του αιώνιου στοχασμού, Μ.ΚιβιδιώτουΤο εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου, Φ.ΚοσσυβάκηςΕγγαστρίμυθος Θεός, Δ. ΟρφανίδηςΑποσιωπητικά, Γ.Μίχας-Νεονάκης (Dave)Μακιγιαρισμένες ψυχές, Ροδάνθη ΠάντουΠερί ευδαιμονίας², Ν.Διονυσίου
Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά, Δ.ΚοπαράνηςΔαίμων εαυτού, Μ. ΠαπαδημητρίουΛογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίεςΆλλη μια μέρα στον Παράδεισο, Μιχάλης ΤσάμηςΕλεονόρα, Χάρης Γαντζούδης
Η πικρή γεύση της προδοσίας, Νανά ΜπροδήμαΓια μια σταγόνα ευτυχίας, Β. Προβίδα
4 χρόνια Παραμυθένιες σκέψειςΣε περίμενα..., Πόλυ Μίλτου
Στη φωτιά της επανάστασης, Ε.ΣπανούΑπό το «σκοτεινό δάσος» στο «εκατόφυλλο ρόδο», F. AmbrosoΤέσσερις τίτλοι του Ερρίκου ΊψενBarsaat, Ο χορός της βροχής, Σ. ΜητροπούλουΟ γρίφος της Θεσσαλονίκης, Ε. Αντωνίου