Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** ΦΕΤΟΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ με διπλές προσκλήσεις που μπορείτε να διεκδικήσετε εδώ! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το πέπλο της μοίρας, Αγνή: Η κόρη των Αθηνών και Όταν οι μνήμες ταξιδεύουν * Σιωπηλή φυσαρμόνικα * Ρουμπίνα: η γκεζερά της αθωότητας * Πρωινή καληνύχτα * Love 'n' peace, bro * Στη Σεούλ * Για την Ολίβια * Gloria ** Ποίηση: Αποχρώσεις του μπλε * Ι Δανεικές ψυχές * Σενάρια έρωτα * Ζωτικές αυταπάτες * Το γάντι του σκλάβου * Στάσου λίγο * Ένα μικρό σεντούκι αλήθειες ** Άλλα: Πέτρα, πέτρα χτίζεται * Πέντε βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής * Ο κόσμος πίσω από τον καθρέφτη ** Διηγήματα: Οι δυο αδερφές και άλλες ιστορίες * Με τον Τζον Μάλκοβιτς στη Βίλνα * Ο κύριος Κάπα θα έλεγε κανείς ** Παιδικά: Η γοργόνα με τα όμορφα πόδια * Ανθισμένες πατάτες ** Νουβέλα: Το χωριό των ανθρώπων

Δευτέρα 12 Ιουλίου 2021

Ο Νίκος Γκίκας για το Flatiron


Το «Flatiron» περιγράφει το πιο αποτρόπαιο γνώρισμα του είδους μας, την παιδική κακοποίηση στις πιο συχνές μορφές της. Κόντρα στον βασικό κανόνα της Φύσης -την επιβίωση του είδους- και σε αντίθεση με κάθε άλλο πλάσμα πάνω στη Γη, ο άνθρωπος κατορθώνει να ξεχωρίζει πλέον για τη σκληρότητά του απέναντι ακόμα και στους ομοίους του.
Στο ταξίδι των ανθρώπων στην αιωνιότητα, η φαντασίωση της “ευφυΐας” και της ανωτερότητάς τους έναντι των υπολοίπων ειδών αποτέλεσε μια ελπίδα που βαπτίστηκε “ευκαιρία”, γρήγορα όμως το δώρο αυτό μετατράπηκε σε εμμονή, γιγάντωσε τον εγωισμό με ψεύτικες υποσχέσεις και με διεξόδους που δημιουργούσαν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα έλυναν, έως το σημείο όπου το ταξίδι φτάνει πια στην αρχή του τέλους του: ο άνθρωπος στρέφεται απέναντι στα παιδιά του, τα κακοποιεί, τα σκοτώνει και -το πιο ειδεχθές απ’ όλα- τα φυλακίζει από τη στιγμή τη γέννησης τους στερώντας τους το δικαίωμα της επιλογής στη ζωή, υποχρεώνοντάς τα να διαλέξουν ανάμεσα σε προκαθορισμένα μοτίβα, μια διαδικασία που βαπτίζεται “εκπαίδευση”, χρόνια τώρα. Και, όπως το υπάκουο σκυλί, τα παιδιά μας μαθαίνουν τα νέα κόλπα κι μεγεθύνουν τον κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο: τον εγωισμό.
Το τέλος φαντάζει προκαθορισμένο: θα γίνουμε το πρώτο είδος ζωής που αυτοκτόνησε, που εξαφανίστηκε από προσώπου γης μόνο του, από καθαρή εγωλατρεία.

Γράφει ο Νίκος Γκίκας με αφορμή την κυκλοφορία του θεατρικού του, Flatiron, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θεοδόση Αγγ. Παπαδημητρόπουλου, αποδεχόμενος της πρό(σ)κληση της στήλης Πλοκόλεξο, σύμφωνα με την οποία πρέπει να χρησιμοποιήσει δέκα προκαθορισμένες λέξεις. Παρακάτω, ο ίδιος απαντά και σε μια μικρή συνέντευξη για το βιβλίο του.

Στην περίληψη διαβάζουμε:
Ἀπὸ τὶς Ἐκδόσεις Θεοδόση Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλου κυκλοφορεῖ τὸ νέο θεατρικὸ ἔργο τοῦ Νῖκου Γκίκα: Flatiron. Ἕξι πρόσωπα συναντῶνται Δεκαπενταύγουστο στὸ ἰατρεῖο τοῦ νευροψυχολόγου Κοσμίδη μέσα στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας: ἕνας συνταξιοδοτημένος καθηγητὴς δευτεροβαθμίου ἐκπαιδεύσεως, ἕνας ἄνεργος, μία ὑπάλληλος ἀρτοποιείου, μία τραπεζοϋπάλληλος, μία συγγραφεὺς κ’ ἕνας δικηγόρος.
Ἀναμένοντες τὸν ἰατρό, ἀνακαλύπτουν ὅτι εὑρίσκονται στὸν χῶρο κλειδωμένοι· κατὰ τὶς τρεῖς πράξεις τοῦ δράματος θὰ φανερωθῇ ὁ σκοπὸς αὐτῆς τῆς μυστήριας συναντήσεως...

Ὁ ὅρος flatiron ἐχρησιμοποιήθη πρῶτα στὴν Εὐρώπη τοῦ ΙΔ΄ αἰῶνος. Πρόκειται γιὰ φαρδειὰ σιδερένια πλάκα, τοποθετούμενη σὲ ἀναμμένα κάρβουνα γιὰ ὥρα· πυρακτωμένη πλέον καὶ μ’ ἕνα πέρασμά της, ἔσβηνε ζάρες καὶ τσακίσματα· οἱ ἶνες ἐμαλάκωναν κάτω ἀπὸ τὸ σίδερο, καὶ κάθε ὑποψία -κάθε λεπτομέρεια ἀνωμαλίας στὴν ὕφανση- ἐξηφανίζετο. Οἱ πλέξεις ἐλάμβαναν πάλι τὴν ἀρχικὴ μορφὴ καὶ ἁρμονία τοῦ ἐνδύματος. Καθὼς ἐπροχωροῦσε ἡ τεχνολογία, οἱ τεχνικὲς σιδερώματος ἐξελίχθησαν κ’ ἐτελειοποιήθησαν, ὁπότε ὁ ὅρος περιέπεσε ἐν ἀχρηστίᾳ· πλέον ἀναφέρεται σὲ συγκεκριμένη στάση ὁμοφυλοφιλικῆς ἀνδρικῆς συνευρέσεως· συναντᾶται καὶ σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις παιδεραστικῶν βιασμῶν.

Σημείωση Νίκου Γκίκα: Αντικαθιστώ τη λέξη «αποτρόπαιο» με τη λέξη «όνειρο».


Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Νίκος Γκίκας: Η εχθρότητα που δείχνει η κοινωνία απέναντι στα παιδιά.

Αν θα έπρεπε να το περιγράψετε με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Ν.Γ.: Εκδίκηση.

Τι θα συμβουλεύατε εκείνον που επρόκειτο να το διαβάσει;
Ν.Γ.: Αποφεύγω να δίνω συμβουλές ανάγνωσης. Εύχομαι μόνο, μετά την ανάγνωση, ο αναγνώστης να αναρωτηθεί αν και κατά πόσο ευθύνεται κι ο ίδιος για αυτό που περιγράφεται στην ιστορία.

Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, που θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Ν.Γ.: Η συνείδηση είναι πάντοτε ένας ενδιαφέρον προορισμός, αρκεί ο ταξιδιώτης να μην έχει προαποφασίσει πόσο θα προχωρήσει ή πόσο θα παραμείνει εκεί. Και να κάνει μερικά βήματα παραπάνω.

Κλείστε τη μίνι συνέντευξη με μία φράση/παράγραφο από το βιβλίο
Ν.Γ.: Υπάρχει νόμος που να χωράει την αγάπη; Πείτε μου!

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Σενάρια έρωτα, Θεοχάρης ΣαρμίδηςΠέντε βιβλία των εκδόσεων ΕλκυστήςΣιωπηλή φυσαρμόνικα, Μαίρη Φιλιππίδου-ΚατσαίδουΠρωινή καληνύχτα, Μάτας ΠαπανικολάουΟ κύριος Κάπα θα έλεγε κανείς, Κυριάκου ΓατουρτζίδηGloria, Νίκου-Τρυπιά ΑλεξάνδρουΣτη Σεούλ, Ευτυχίας Δοβλέτογλου
Για την Ολίβια, Πέτρου ΒαζακόπουλουΙ Δανεικές ψυχές, Αλέξανδρου ΤσελεπιδάκηΑνθισμένες πατάτες, Άννας ΛύκουΤο χωριό των ανθρώπων, Νίνο ΞυπολιτάςLove 'n' peace, bro, Ειρήνης ΝομικούΑποχρώσεις του μπλε, Ανθής ΠάνουΤο γάντι του σκλάβου, Νικήτα Π. Καμπάνη
Ρουμπίνα: η γκεζερά της αθωότητας, Χριστόδουλου ΛιτζερίνουΚαρφωμένοι ήλιοι, Αθανάσιου Νικολόπουλου
Ο κόσμος πίσω από τον καθρέφτηΖωτικές αυταπάτες, Βίκυς ΚέκηΜε τον Τζον Μάλκοβιτς στη Βίλνα, Άγγελου ΓιαννακόπουλουΣτάσου λίγο, Καλλιόπης ΜπαγουλήΈνα μικρό σεντούκι αλήθειες, Κυριακή Ακριτίδου