.gif)
Ένα δειλινό του φθινόπωρου εξελίσσεται το νέο έργο του Μάνου Θηραίου, σε μια παραλία, δίπλα στη θάλασσα.
Εκεί όπου ένας πατέρας πηγαίνει με τον τριών μηνών γιο του ατενίζοντας τη θάλασσα.
Εκεί όπου ξεκλειδώνει πάντα τις σκέψεις του, αλλά αυτή τη φορά νιώθει διαφορετικά. Έχει κάποιον μαζί του που θα τον ακούσει να περιγράφει τη ζωή του, τις αλλαγές, τους φίλους που χάθηκαν, αυτούς που αγάπησε και δεν ανταποκρίθηκαν, τις απογοητεύσεις του, τις αγάπες του, τα ιδανικά που χάθηκαν απλησίαστα, τα λάθη και τα σωστά του όπως αυτός τα ερμηνεύει.
Ένας μονόλογος εξαιρετικός από τα χέρια του Μάνου που ερμηνεύει εξαιρετικά ο Βλάσης Πασιούδης σε ακόμα μία συνεργασία των δύο μετά από τις Λέξεις των άλλων, αφού μαζί έχουν αναλάβει την σκηνοθεσία σε αυτό το ιδιαίτερο έργο που φιλοξενεί και πάλι το θέατρο Άβατον.
Η ηρεμία της θάλασσας γαληνεύει την ψυχή του ήρωα, που κάνει τον απολογισμό της ζωής του. Βλέποντας τα λάθη, που έκανε ο πατέρας του σε αυτόν, δείχνει μια βαθιά επιθυμία να προσφέρει κάτι διαφορετικό στον γιο του.
Μια ειλικρινή προσέγγιση στο σκοτάδι, που θέλει να αποδιώξει για πάντα, κάνοντάς το πιο προσιτό όσο προσπαθεί να δει το φως που επιθυμεί για αυτόν και για το παιδί του.
Ο Μάνος γράφει για το παρελθόν ατενίζοντας το μέλλον.
Δείχνει την σκληρότητα μιας ζωής, που δεν χαρίστηκε, αλλά δίνει την ευκαιρία της κατανόησης και της συγχώρεσης μέσα από την αλήθεια του λόγου ενός ανθρώπου που θέλει να εξαγνίσει το παρελθόν για τον ίδιο αλλά και για τον γιο του ώστε να προχωρήσει ως άλλος.
Ο Βλάσης Πασιούδης απογειώνει το κείμενο και το φέρνει εκεί που θα ήθελε ο συγγραφέας. Απλό λιτό, περιεκτικό, άλλοτε σκληρό μα και τρυφερό, κάνει το κοινό να κρατά την ανάσα του ανυπομονώντας για την επόμενη πρόταση, για την νέα αποκάλυψη που ακολουθεί από την απογύμνωση ψυχής που προσφέρει αυτό το κείμενο.
Ο Βλάσης τολμά να κάνει ένα επόμενο βήμα με ένα από τα πιο δύσκολα είδη θεάτρου, τον μονόλογο, και πετυχαίνει απόλυτα λόγω του υπέροχου κειμένου και από την επιλογή να το παρουσιάσει ένας ηθοποιός που έχει τη δύναμη και την πίστη να το παρουσιάσει με ψυχή και δυναμική, νιώθοντας την κάθε λέξη που ερμηνεύει, δείχνοντας καθαρά ότι, όπως και ο Θηραίος, προχώρα μπροστά, με διάθεση να μας απασχολήσει για πολύ καιρό στα θεατρικά δρώμενα.
Δεν είναι καθόλου εύκολο όλο αυτό. Ούτε να σταθείς μπροστά σε ένα κοινό μόνος και αβοήθητος, ούτε μετά από το πολύ καλό Οι λέξεις των άλλων να το πηγαίνεις ακόμα πιο μακριά.
Η Φώκια ήρθε για να μείνει. Δύσκολη, απαιτητική, αληθινή, όμορφη, καθώς προσπαθεί να βγει στην επιφάνεια για να μπορέσει να πάρει τις αναπνοές που επιθυμεί.
Η μουσική είναι ταιριαστή και το σκηνικό απλό και λιτό αλλά σωστό. Όμως όλα τα λεφτά είναι η καταπληκτική ερμηνεία του Βλάση Πασιούδη.
Ένα ανατρεπτικό φινάλε που δεν επιθυμώ να αποκαλύψω, πολύ ταιριαστό, που θα μείνει στις μνήμες μας.
Η ρομαντική διάθεση του Θηραίου ξεχειλίζει περισσότερο από ποτέ στην Φώκια θέλοντας να βγάλει στην επιφάνεια τα κρυφά μυστικά που όλοι μας έχουμε.
Για σκεπτόμενο κοινό που ξέρει τι θα αναζητήσει, την προτείνω ανεπιφύλακτα.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
