koukidaki: Παραμυθοχώρα

Άννας Ζανιδάκη

Μικροί μεγάλοι, χρόνια τώρα, ήθελαν να την επισκεφθούν μαθαίνοντας τι ήταν εκείνο που είχε κινήσει την περιέργεια του Τάγματος των Γραφών και είχαν κάνει τόσο μεγάλο ταξίδι.

Το τάγμα αυτό δεν ήταν παρά τρεις φίλοι, συνεργάτες, που ήθελαν να ομορφαίνουν τον κόσμο και να σβήσουν κάθε μουντό χρώμα από τον χάρτη της καρδιάς τους και το καβαλέτο της ψυχής τους.

Η ψυχή τους ήταν γεμάτη αλήθεια, καλοσύνη, αξιοπρέπεια αλλά, κυρίως, και οι τρεις από την αρχή κατάλαβαν πως ήταν γεννημένοι ο ένας για τον άλλον, στο να ενωθούν, να βοηθήσουν, αλλά κυρίως στο να κατανοούν ο ένας τη θέση του άλλου.

Στα βιβλία που κυκλοφορούσαν κάτω στη γη, απ' όσο θυμάμαι, αυτό λέγεται ενσυναίσθηση και τη συναντάς πολύ δύσκολα.

Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να τη βρούμε εδώ, που τα συναισθήματά μας είναι παγωμένα και, κυρίως, που οι καρδιές μας είναι πέτρινες.

Πιστεύω θα χρειαστούμε αρκετούς ονειρικούς μήνες ώστε να καταφέρουμε να διανύσουμε τα γήινα χιλιόμετρα, ώστε να αγγίξουν τα δικά μας τα ονειρικά.

Ταξίδια που τα ονειρεύονται πολλοί, μικροί μεγάλοι, αλλά κανένας δεν θέλει να πατήσει τον όρκο του στο να είναι μαζί με τον άλλον κι έτσι ολοένα και περισσότερο κομμάτια πάγου από τους γήινους ανθρώπους έρχονται εδώ σε μας, στα ονειρικά μας κιτάπια, πετρώνουνε και άντε μετά να φωνάξω πάλι τον Πυροσβέστη, τον φίλο μου, να αναλάβει να σβήσει τις φωτιές.

Τώρα που σας τα λέω όλα αυτά, πήρα κι ένα ονειρομόλυβο και μια ονειρόπλακα κι αρχίζω να γράφω τις επιθυμίες μου, αλλά κυρίως έχω ανάγκη να σας πω τι γίνεται εδώ, στην Παραμυθοχώρα, που τα ονειρεμένα όλα αγγελούδια έρχονται και αφήνουν τα ψυχοσημειωματάριά τους.

Πρέπει να πέρασαν αρκετοί ονειρομήνες που μια ομάδα από παιδιά, αγόρια και κορίτσια, κατέφθασε· γρήγορα μεν, αλλά τόσο σίγουροι που δεν δέχθηκαν καμία οδηγία μου.

Από μέσα μου ήξερα πως τα αγόρια από την άλλη μεριά, που κρατούσαν τις τσάντες τους, δεν είχαν καλή διάθεση να τις ακούσουν ούτε και να σεβαστούν αυτά που τα κορίτσια ήθελαν να μοιραστούν μαζί τους.

Μετά μου λες, γύρισε ένα ψυχοσημειωματάριο και κοίταξε καλά καλά το Τάγμα των Γραφών, σαν να ήθελε να τους πει πως όλα καλά, τα λέμε και τα φωνάζουμε, αλλά στην πράξη αλλιώς γίνονται κι αλλιώς τα διαπραγματευόμαστε.

Οι τρεις φίλοι, αποσβολωμένοι από τις σκηνές που έβλεπαν να εξελίσσονται γύρω τους, με ένα νεύμα, κυρίως αποτροπιαστικό, κατεύθυναν το ψυχοσημειωματάριο στον Καρδιοπυροσβέστη, μήπως και είχε τον τρόπο και το μέσο να το ηρεμήσει χωρίς να σκίσει τα χαρτιά του.

Φοβόταν ο Καρδιοπυροσβέστης γιατί μια φορά, μια κοπέλα, η Φλογοβολολούλα, έσκισε τα δικά της σημειωματάρια μα ξαφνικά, απ' το πουθενά, εμφανίστηκε ο φίλος της, ο Σπίρταρος, και έγινε τότε το έλα να δεις.

Κανείς δεν ήταν σε θέση να πάρει μέρος στην κατάσβεσή της, καθώς όλα τα οχήματα άρχισαν να κολλούν κάθε μέρα και μια ετικέτα.

Όσες φωτιές κατάφερναν να σβήσουν, τόσες και οι μέρες που θα συναντούσε τον αγαπημένο της, τον Κατατρεχάμενο.

Όποιος του ζητούσε την παραμικρή βοήθεια ήταν έτοιμος να βγει από το ονειροπεδίο του, να μπει στην πραγματοτροχιά και να διανύσει ονειρικά χιλιόμετρα μέχρι να αγγίξει την πραγματικότητα μικρού ή μεγάλου που είχε την τύχη να το συναντήσει.

Μα σ' αυτή τη χώρα που ζούμε, τα συναισθήματα –έτσι τα λένε στην Κάτω Γη– είναι τόσο λίγα και τόσο δύσκολα να τα αναγνωρίσουμε...

Όπως περνούσα απ' τον ονειροπόταμο συνάντησα μια σκληρή πέτρα που δεν μπορούσα, όχι να την αγγίξω, αλλά τα μάτια μου όσο περισσότερο την κοιτούσα, τόσο πονούσαν και δεν μπορούσα να εστιάσω.

Λες και τα μάτια μου είχαν ένα πέπλο που και η σκιά ακόμα εκείνης της πέτρας, έδινε την εντύπωση πως ήταν τόσο σκληρή, ανέπαφη με τον γύρο ονειροχώρο.

Για καλή μου τύχη, πέρα, μακριά από το στενό της Παραμυθοχώρας ήταν οι Χάρτες ντυμένοι με τα κατάλληλά τους ρούχα για να προσανατολίσουν το Τάγμα των Γραφών κι εκείνοι με τη σειρά τους να φωτογραφίσουν τα Παραμυθοτετράδια που δεν τελείωναν ποτέ και συνάμα δεν μπορούσε και να τα μετρήσει κανείς ως τώρα.

Μα στον δρόμο εκεί κοντά έστεκε και η Φλογοβολούλα στεναχωρεμένη, γιατί οι μέρες δεν περνούσαν που ήθελε για να συναντήσει τον καλό της και αγαπημένο της.

Φαινόταν τόσο λυπημένη γιατί ο φίλος της, ο Σπίρταρος, τους ζήλευε και κάθε φορά που ήταν να έρθει και το μάθαινε πιο νωρίς, έστελνε τα ψυχοσημειωματάριά της δήθεν να της κάνουν παρέα αλλά εκείνα εκτελούσαν το σχέδιό του.

Παίρνανε φωτιά από τα λεγόμενά της, από τις φωνές της που είχε συνηθίσει να τις αποτυπώνει γράφοντας με τα δικά της ονειρογράμματα ώστε ο αγαπημένος της, ο Κατατρεχάμενος, να μη βρίσκει ονειροχρόνο να βρεθεί κοντά της, αφού ο Καρδιοπυροσβέστης κάθε μέρα, συνέχεια, του έδινε και διαφορετική εντολή.

Το Τάγμα των Γραφών, που είχε έρθει από την Κάτω Γη κι ήξερε να διακρίνει τα συναισθήματα καθώς και να εξηγεί τις συμπεριφορές, θέλησε να βοηθήσει την κοπέλα να βρει λύση σ' αυτό που τη στεναχώρησε.

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα της Χριστίνας Μακροπούλου