Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης: Έχουμε πρωτιές! *** Δωρεάν διπλές προσκλήσεις! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ e-books ή διαβάστε λογοτεχνικά κείμενα σε πρώτη δημοσίευση ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο –παρακολουθείτε όλα τα είδη– ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμ ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθοπλασίες: Πέρα από το σύμπαν των χρωμάτων * Προς ομοίωσιν: Η Ερημούπολη των ονείρων, Μέρος 1ο * Η πρώτη συνάντηση * Το νησί και ο τελευταίος τουρίστας * Μια χαραμάδα στο όνειρο * Το μυστικό της αθανασίας * Το αμπέλι της θάλασσας * Οκτώ νέοι τίτλοι από τις εκδόσεις Ελκυστής * Η Αγάπη στο διαδίκτυο * Και τα σημάδια πού είναι; * Ο Χρυσόγλωσσος * Οι κόρες της Δήμητρας ** Πεζογραφίες: Ταμπουίνος * Η κοινοτοπία της βίας * Άλλη ζωή * Πεζοπορία στις νεφέλες ** Ποίηση: Θρυαλλίς εγένετο * Το αντίδωρον

Toc Toc

Toc Toc, στο θέατρο Βρετάνια, σε σκηνοθεσία Κώστα Σπυρόπουλου [φωτογραφίες συντάκτριας]

Toc Toc, στο θέατρο Βρετάνια, σε σκηνοθεσία Κώστα Σπυρόπουλου, με τους Κώστα Σπυρόπουλο, Μιχάλη Μητρούση, Μαρία Γεωργιάδου, Διονύση Κλάδη, Στέλλα Κωστοπούλου, Δήμητρα Κόκκορη, Θαλασσινή Βοσταντζόγλου, Δημήτρη Κανέλλο.

Έξι άνθρωποι στο θεραπευτήριο του γιατρού τους. Ο καθένας με τη δική του ΙΔΨ (OCD), ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Μικροβιοφοβία, αριθμομανία, συμμετριομανία, σύνδρομο Tourette, επαναληπτικές συμπεριφορές κι εμμονή με τη θρησκεία είναι οι παθήσεις των ασθενών.

Κατά τη διάρκεια της αναμονής τους στο σαλόνι του ιατρείου και μέχρι να έρθει ο γιατρός τους, μας παρουσιάζουν τους εαυτούς τους και τα θέματά τους.

Όλοι μας αναγνωρίζουμε και κάτι από εμάς.
Σε μια εποχή που οι ρυθμοί είναι φρενήρεις, το άγχος, η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια μας διακατέχουν, μια είμαι η λύση. Αγάπη μόνο ρε μ__ς.

Μια απολαυστική κωμωδία που μας εξέπληξε ευχάριστα. Ο Κώστας Σπυρόπουλος, σαν ταξιτζής από τη βόρεια Ελλάδα, υπέροχος. Όλοι όσοι ήταν στη σκηνή, ο καθένας στον ρόλο του, άψογοι.

Περάσαμε καλά κι αυτό φάνηκε από τις αντιδράσεις του κοινού το οποίο συνεχώς χειροκροτούσε, επευφημούσε, το ζούσε στο έπακρο.

Το μόνο αρνητικό η μεγάλη διάρκεια της παράστασης, πάνω από δύο ώρες συν το διάλειμμα, συν το ότι δεν άρχισε στην ώρα της... Καθημερινή και εννιά το βράδυ καταλήξαμε να ξεκινήσει εννιά και είκοσι, να τελειώσει δώδεκα παρά με αποτέλεσμα να μην προλάβουμε το τελευταίο λεωφορείο για την επιστροφή στα σπίτια μας. Οι πολύωρες παραστάσεις καλό θα ήταν να αρχίζουν νωρίτερα για να μπορούμε κι εμείς να φτάσουμε ασφαλείς στον προορισμό μας.

Κατά τα άλλα, τη συστήνω αν θέλετε να δείτε κάτι ευχάριστο που θα σας βάλει και σε σκέψεις φεύγοντας.

Όπως λέει και το τραγούδι, που ακούγεται στο τέλος, από τον Πάνο Κιάμο, σε μουσική Γιώργου Σαμπάνη και στίχους Νίκου Γρίτση: Αγάπη ρε.

Γιατί η αγάπη όλα τα νικάει, όλα τα αντέχει, όλα τα υπομένει, όλα τα ελπίζει...



Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου