Κάθε πρωί ο δρόμος για το σπίτι γίνεται όλο και πιο μακρύς

Το βιβλίο «Κάθε πρωί ο δρόμος για το σπίτι γίνεται όλο και πιο μακρύς», είναι μια δαιδαλώδης διαδρομή του νου όταν ξεκινούν τα σκοτάδια της μνήμης. Μέσα από μια τρυφερή ιστορία ο συγγραφέας δίνει μαθήματα αγάπης, αφοσίωσης και συμπόνοιας. Η οικογένεια σε πρώτο ρόλο με τις γενιές ν' ακολουθούν την φυσική ροή τους, αναπτύσσοντας ισχυρούς δεσμούς αλλά και διορθώνοντας λάθη του παρελθόντος. Ο Νούα γεμίζει τις ώρες του παππού του απαλύνοντας τη μοναξιά που επέφερε η απώλεια της συζύγου του. Ταυτόχρονα όμως ο λαβύρινθος της νόησης μοιάζει όλο και πιο απειλητικός και ο ηλικιωμένος βρίσκεται μπροστά σε μια αβάσταχτη παραδοχή: το μυαλό του τον εγκαταλείπει πριν πεθάνει το σώμα του. Η μάχη είναι άνιση, αλλά ο γηραιός άντρας δεν τα παρατά.

Άρης - Μια ιστορία ψυχοθεραπείας

Ο Άρης είναι ένας νέος άντρας που αγγίζει την τελειότητα. Επιτυχημένος αρχιτέκτονας, αισθητική που θα ζήλευε ο καλύτερος στυλίστας, αψεγάδιαστη εμφάνιση και γοητεία που τον κάνει ακαταμάχητο. Η ιδανική αυτή εικόνα, τον καθιστά κάτι το άπιαστο και το εξιδανικευμένο, ακριβώς επειδή πρόκειται για εικόνα και όχι γι’ αυτό που πραγματικά είναι. Γιατί ο Άρης φοβάται να ζήσει. Κι έτσι, αφού πρώτα χτίζει το οχυρό για τον πραγματικό εαυτό του, στη συνέχεια στήνει την καλαίσθητη βιτρίνα γνωρίζοντας πως πίσω της είναι ασφαλής.

Να μ' αγαπάς

Ο Άλεξ γράφει μια ερωτική επιστολή στον σύντροφό του Πάνο, παρουσιάζοντας μέσα από αυτήν τη σχέση τους και την πορεία της ως την στιγμή που συντάσσει αυτές τις γραμμές. Δύο άνθρωποι με καταπιεσμένες επιθυμίες, κρυμμένες πίσω από τα κοινωνικά “πρέπει”, συναντούνται τυχαία μια νύχτα που προσφέρει ανωνυμία και ελευθερία επιλογών. Ωστόσο, όπως αποδεικνύεται στη συνέχεια, τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη αρκεί να το θελήσεις πολύ και να το στηρίξεις με όλο σου το είναι. Έτσι, οι δύο άντρες ανακαλύπτουν πολύ σύντομα πως είναι πλασμένοι να ζήσουν μαζί και αυτό ακριβώς κάνουν, κόντρα σε κάθε τι συμβατικό και στερεότυπο. Η έλλειψη αγάπης καθώς και η επιτακτική ανάγκη της, θα τους ωθήσουν στην απόλαυση που προσφέρει η συντροφικότητα προστατευμένη από τ’ αδιάκριτα βλέμματα, μέχρι να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν και τον κοινωνικό περίγυρο.

Casu Consulto

Ένας ήρωας, αγανακτισμένος από τον συγγραφέα του, αποφασίζει να γράψει ο ίδιος το βιβλίο του, θεωρώντας πως ο δημιουργός ασκεί επικίνδυνη επιρροή στο κοινό του μέσα από τα λάθος πρότυπα που περνά από τα έργα του. Ο συγγραφέας τού παραχωρεί τη θέση του δίνοντάς του σάρκα και οστά, και του επιτρέπει να ζήσει το όνειρό του. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά για τον ήρωα. Ένας φόνος τον αποπροσανατολίζει και η κατάσταση δυσκολεύει όταν ερωτεύονται την ίδια γυναίκα. Ο ήρωας ξεχνώντας το ιδανικό που είχε στο μυαλό του, μπαίνει σ’ ένα παιχνίδι που δείχνει να μην ελέγχει και τα στραβοπατήματα δεν είναι λίγα. Οι λάθος χειρισμοί, αλλά και οι πράξεις απελπισίας, θα τον οδηγήσουν σε αδιέξοδο. Μόνη του παρηγοριά, η γυναίκα που αγάπησε και κατάφερε να χειραγωγεί με δόλο. Χαμένος μέσα στις ίντριγκες που ο ίδιος δημιούργησε, αναγκάζεται λίγο πριν το τέλος να στραφεί απεγνωσμένος στον συγγραφέα του, ο οποίος θα τον τοποθετήσει απέναντι στη μεγάλη αλήθεια.

Παγωμένο νερό

Δύο αδελφές τόσο διαφορετικές, τόσο αγαπημένες. Τόσο άγνωστες, τόσο γνώριμες. Τόσο απόμακρες, τόσο βαθιά η μία μέσα στην άλλη. Ένας πατέρας και το βάζο του με τα δύο τριαντάφυλλά του. Η απώλεια, ο πόνος, η συναισθηματική ερήμωση, οι πληγές του σώματος, η ηθελημένη βύθιση στα έρμαια του μυαλού. Όταν φτάνει η ψυχολογική κατάπτωση σέρνοντας πίσω της την συντριβή, η αυτοθυσία μοιάζει μονόδρομος. Το παγωμένο νερό απειλεί, εξαγνίζει, λυτρώνει. Μέσα στον μικρόκοσμο ενός κελιού, η ζωή ξεκινά από την ανάποδη, από το τίποτα της ύπαρξης για να κάνει τον κύκλο της και να καταλήξει στην αφετηρία της. Τη ματαιότητα. Το μυαλό σε ρόλο αρχαίας τραγωδίας θα παίξει τους τραγικούς μονολόγους της λησμονιάς, της αυταπάρνησης, του τέλους. Η βάναυση κυριαρχία του αρσενικού, σηματοδοτεί μια νέα αρχή που βρίσκεται μέσα σε ζωγραφιές με κάρβουνο, στη μοναξιά ενός κρύου κελιού και μιας παγωμένης ψυχής.

Οργισμένες μέρες

Ο ερχομός της μέσης ηλικίας φτάνει τις περισσότερες φορές σέρνοντας πίσω του θλίψη για όσα ποτέ πια δε θα ζήσουμε ξανά, και τη συνειδητοποίηση ότι ίσως ο χρόνος που απομένει δεν είναι αρκετός ή κατάλληλος για τα όνειρα που άργησαν να εκπληρωθούν.

Είναι εκείνο το μεταίχμιο που κάνει τον αγώνα με τη συμφιλίωση όσων παρήλθαν και όσων έρχονται, άνισο. Ένα ακόμα αγκάθι είναι -σε πολλές περιπτώσεις- η ρουτίνα του γάμου που παίρνει την κατιούσα. Ο φόβος ενός πειρασμού, η ανασφάλεια για το νέο -αλλά και νεότερο- που ίσως καλεστεί κάποιος ν’ αντιμετωπίσει.

Μια κουβέντα είπα...

Ελπινίκη. Η απόλυτη Ελληνίδα μάνα. Παλεύει με τους δαίμονές της, εννοώντας τα παιδιά της, προσπαθώντας να σταθεί με το κεφάλι ψηλά σε κάθε αστικό στερεότυπο και κοινωνικούς άγραφους νόμους. Τα καμάρια της όμως, δε βοηθάνε καθόλου σε όλο αυτό. Ο Αλέξης, ο μεγάλος γιος, είναι παντρεμένος με ηθοποιό (άκουσον, άκουσον!) που τολμά κιόλας να φεύγει σε περιοδείες εγκαταλείποντάς τον στα χέρια της Ελπινίκης που δε δείχνει κανένα έλεος. Η απαράμιλλη όμως ψυχραιμία του, ωθεί (κι άλλο) την μητέρα του στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης.

Ούτε η κόρη της, Αγγελική, βοηθά την κατάσταση. Διαζευγμένη με το “χρυσό” παιδί -κάτοχο επιφανούς θέσης- θα μαρτυρήσει κι αυτή ανακαλύπτοντας τις σκευωρίες της μητέρας της, όταν τους καλεί όλους στο σπίτι για ένα Σαββατοκύριακο με αφορμή τα γενέθλια του Αλέξη. Το κερασάκι στην τούρτα -ή μήπως το δηλητήριο;- ο μικρός γιος, ο Μιχάλης, καλεσμένος κι αυτός στο πατρικό, που τολμά να έχει μαζί του τη σύντροφό του και το μωρό τους. Ναι, ο Μιχάλης έχει διαπράξει το μεγαλύτερο ατόπημα. ΔΕΝ είναι παντρεμένος. Και κόντρα σε πολλούς άτυπους κανόνες, είναι η σύντροφός του Τζένη, που δεν επιθυμεί το γάμο. Πόσα ν’ αντέξει μια μάνα; Το πάνελ συμπληρώνει η Χαρίκλεια, ξαδέλφη της Ελπινίκης, η οποία δε χαρίζει κουβέντες.

Ερωτευμένες πόρνες

Μια γιορτή στ’ Ανώγεια, στην Κρήτη, ένα ταξίδι στη Λισσαβόνα, τρεις ηρωίδες που γεύονται τη ζωή έξω από τα συνηθισμένα, κι ένας ήρωας που ποτέ δεν ξεχνά, είναι το θέμα του βιβλίου “Ερωτευμένες πόρνες”, της Μαίρης Τσίλη. Καταστάσεις βγαλμένες από έναν αλλιώτικο οίκο ανοχής, διαδικτυακό, αισθήματα στο κόκκινο, σχέσεις που ακροβατούν σ’ ένα τεντωμένο σχοινί που γλιστρά από διάφανα υγρά πόθων, αλλά και δακρύων.

Η συγγραφέας πορεύεται σ’ ένα δρόμο σπαρμένο με αγκάθια ψυχής, απαγορευμένες επιθυμίες, ανομολόγητα πάθη και μεγάλα ρίσκα. Η ηθική εδώ μοιάζει βεβηλωμένη, όμως ποιος μπορεί να την ορίσει; Πόσο ανήθικο είναι άραγε, να υπακούσεις σε όλα όσα υπαγορεύουν το μυαλό και το σώμα; Οι ηρωίδες σπάζουν τα ηθικά φράγματα και απολαμβάνουν την ελευθερία του έρωτα, πειραματίζονται μαζί του, παρασύρουν τα ταίρια τους στο χείμαρρο των ηδονών και καλούν τους αναγνώστες να γνωρίσουν την πραγματική ελευθερία της ψυχής.

Το θαύμα

Σ’ ένα μικρό χωριό της Ιρλανδίας, χωμένο βαθιά στις προκαταλήψεις και δη τις θρησκευτικές, λαμβάνει χώρα ένα ανεξήγητο φαινόμενο. Ένα κοριτσάκι έντεκα χρόνων, ζει μια “φυσιολογική” ζωή δίχως τροφή, τους τελευταίους πέντε μήνες. Η τοπική κοινωνία, καθώς και η οικογένεια, μιλούν για θαύμα και η κατάσταση τείνει προς την αγιοποίηση του παιδιού. Η σύσταση όμως μιας επιτροπής, ζητά πρωτίστως την καθημερινή παρακολούθηση του κοριτσιού επί δεκαπέντε μέρες, προκειμένου να υπάρξει επίσημη κατάθεση που να βεβαιώνει την εγκυρότητα της ασιτίας, στην οποία έχει επιβάλει τον εαυτό της η εντεκάχρονη.

Για το καθήκον αυτό, καλούνται η αγγλίδα νοσηλεύτρια Ελίζαμπεθ Ράιτ, εκπαιδευμένη σε γνωστότατο νοσηλευτικό τάγμα στον πόλεμο της Κριμαίας, και η αδερφή Μιχαήλ, μια μοναχή επίσης εκπαιδευμένη στη νοσηλευτική. Αποστολή τους, να μην αφήσουν ούτε λεπτό το παιδί από τα μάτια τους και φυσικά ν’ αποκαλύψουν την απάτη, εφόσον αυτή υφίσταται.

Η Ελίζαμπεθ Ράιτ, καταφθάνει στο φτωχικό σπίτι σαν αρπακτικό, ούσα σίγουρη πως θα ξεσκεπάσει το ψέμα που καλύπτεται από το πέπλο του μυστηρίου. Για να το κάνει ακόμα πιο εύκολο, απαγορεύει τις επισκέψεις στις ορδές κόσμου που συρρέουν ακόμα και από μακρινά μέρη, για να συναντήσουν το παιδί-θαύμα, το κορίτσι που επιβιώνει χωρίς τροφή. Ο μόνος που δεν μπορεί (και στη συνέχεια δε θέλει) να διώξει, είναι ένας δημοσιογράφος από το Δουβλίνο, ο οποίος ψάχνει επίσης να μάθει την αλήθεια.

«Ο τρόμος είναι περίεργος», Γκράχαμ Μάστερτον

Μια συνέντευξη και μετάφραση από τον Κώστα Μπουντούκο, σε επιμέλεια ερωτήσεων από τη Σοφία Κραββαρίτη. Διαβάστε την ελληνική μετάφραση αλλά μπορείτε ωστόσο να δείτε και την αγγλική εκδοχή της αμέσως μετά (η μεταφραστική οδός ήταν μια όσο το δυνατόν πιο πιστή λέξη-προς-λέξη μεταφορά παρά μια ελεύθερη απόδοση).

Κύριε Μάστερτον, γι’ αρχή σας καλωσορίζω με μεγάλη χαρά και σας εύχομαι η νέα χρονιά να σας φέρει ό,τι επιθυμείτε.

Ξεκινώντας, θα ήθελα να μου πείτε, ποια είναι η δική σας σχέση με την ελληνική λογοτεχνία. Υπάρχει κάποιος Έλληνας συγγραφέας ή και ποιητής, που σας έχει σημαδέψει; Ξέρετε, το βιβλίο που θα πει κάποιος "Ουάου!" και θα συστήσει σαν αριστούργημα.

Γκράχαμ Μάστερτον: Φοβάμαι ότι οι γνώσεις μου για την ελληνική λογοτεχνία είναι σχετικά περιορισμένες. Αλλά όπως και να έχει δυσκολεύομαι να διαβάσω έργα άλλων συγγραφέων αυτό το διάστημα, άσχετα με την εθνικότητά τους... είμαι τόσο αυστηρός με τη δική μου δουλειά, πόσο μάλλον με τη δουλειά άλλων συγγραφέων. Για παράδειγμα, δεν έχω διαβάσει ποτέ μου βιβλίο του Stephen King. Αλλά διάβασα το «Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη» της Αμάντα Μιχαλοπούλου, που μου το δάνεισε ένας Έλληνας φίλος μου και θα το συνιστούσα σε όλους γιατί προκαλεί δυνατά συναισθήματα.

Είστε από τους πιο αγαπημένους συγγραφείς στον κόσμο. Πόσο σας βαραίνει αυτό, σαν ευθύνη απέναντι στους αναγνώστες σας; Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ίσως υπάρξει η στιγμή που θα μπει η οριστική τελεία ή είστε από τους δημιουργούς που πιστεύουν πως πνοή και συγγραφή είναι συνοδοιπόροι;

Γ.Μ.: Ο μόνος λόγος που απολαμβάνω την επιτυχία ως συγγραφέας είναι γιατί γνωρίζω ότι καταφέρνω να διασκεδάσω αρκετούς ανθρώπους και η ανταπόκριση μου ζεσταίνει την καρδιά. Με βοήθησε επίσης να κάνω καινούργιους φίλους σε πολλές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Δεν μπορώ να σταματήσω να γράφω: είναι σαν μια χρόνια ασθένεια. Έγραψα την πρώτη μου μικρή ιστορία όταν ήμουν 7 (για ένα κακό αυγό που ερωτεύεται μια κακιά σαρανταποδαρούσα) και το πρώτο μου μυθιστόρημα όταν ήμουν 10 (έμοιαζε με τις «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα» του Ιούλιου Βερν, με ένα υποβρύχιο και ένα γιγάντιο καλαμάρι). Έχω χάσει το μέτρημα για το πόσες μικρές ιστορίες και μυθιστορήματα έχω γράψει. Απλά δεν μπορώ να σταματήσω. Αυτή την περίοδο γράφω μικρές ιστορίες τρόμου μαζί με τη φίλη μου Dawn G Harris και αυτό είναι πολύ αναζωογονητικό επειδή παρόλο που είναι μια νέα γυναίκα, κατά κάποιον τρόπο, ο τρόπος σκέψης και το συγγραφικό μας στυλ ταιριάζουν. Η πρώτη μας ιστορία με τίτλο «Βρόχος» (Stranglehold) κυκλοφόρησε το 2019 στην Ελλάδα χαρίζοντας τον τίτλο σε μια ανθολογία από τις εκδόσεις «Λυκόφως».

Ένας ακάλυπτος απόσταση

Ένας ακάλυπτος απόσταση. Φαντάζει μικρή η διαδρομή που πρόκειται να συναντήσεις ξεφυλλίζοντας τις σελίδες αυτού του βιβλίου. Κι όμως, ο συγγραφέας σε ξεγελά. Το ταξίδι που θα κάνεις, πάει πολύ πιο μακριά από μερικά τετραγωνικά που οριοθετούν έναν ακάλυπτο. Ακολουθεί βήματα, όνειρα, επιθυμίες. Κι όλα αυτά, μυστικά, κρυφά, καλά φυλαγμένα, αλλά και φανερά, προκλητικά και άλλοτε ξεδιάντροπα. Ο Κώστας Αρώνης όμως, ο συγγραφέας του βιβλίου, είναι εδώ για να απελευθερώσει τους ήρωές του, αφήνοντας πίσω προκαταλήψεις και στερεότυπα που τους στοιχίζουν την πραγματική ευτυχία. Τους ακολουθεί σε κάθε βήμα, σε κάθε σκέψη, τους υποδεικνύει τα «θέλω» τους και τους βοηθά να τα κατακτήσουν. Ή έστω να τα διεκδικήσουν, απαλλαγμένοι από ενοχικά σύνδρομα.

Εσείς, της αγάπης οι «μαγικοί»

Υπάρχουν κάποιες αγάπες μαγικές. Είναι εκείνες που θυμούνται πώς φλερτάρουν, εκείνες που ανατριχιάζουν στη σκέψη και μόνο της επαφής, ακόμα και με κάποιον που δε γνωρίζουν. Είναι οι άνθρωποι που ερωτεύονται στ' αλήθεια, μ' ένα τρόπο ξεχασμένο πια, που πολλοί από εμάς θυμόμαστε ακόμα.

15 ιστορίες για την απώλεια

Ζούμε μια ζωή γεμάτη στιγμές. Στιγμές που μας γεμίζουν, αλλά και άλλες που, πότε μας αδειάζουν, πότε μας αφήνουν μια πικρή αίσθηση στο χρόνο που περνά και αφήνουμε πίσω μας. Αυτή η πικρή αίσθηση είναι η απώλεια. Μικρή, μεγάλη, δεν έχει πάντα σημασία. Δε χρειάζεται να χαθεί μια ζωή για να τη νιώσουμε. Υπάρχει σε χιλιάδες συναισθήματα. Μπορούμε να τη συναντήσουμε χάνοντας ένα αγαπημένο αντικείμενο ή κι έναν έρωτα. Η απώλεια υπάρχει και στις χαμένες ευκαιρίες, αλλά και σε συναισθήματα που δε θ' αποκτήσουμε ποτέ ξανά.

Για πάντα

Η Μάρω βρίσκεται στη δύσκολη θέση να παρακολουθεί την κηδεία της φίλης της. Ναι, είναι το ξεκίνημα του βιβλίου «Για πάντα», στο οποίο ο συγγραφέας, τοποθετεί ζωές στο μικροσκόπιο. Ο Σταμάτης Σουφλέρης, κάνει κάτι εξαιρετικό. Παίρνει χαρακτήρες τελείως διαφορετικούς, τους παρακολουθεί από πολύ κοντά, τους τοποθετεί τον ένα δίπλα και μέσα στον άλλο, τους αφουγκράζεται, προσδιορίζει, επαναπροσδιορίζει και τελικά, μας τους σερβίρει ακέραιους.