Κάθε πέρσι και του χρόνου

Είχα πολύ καιρό να πάω θέατρο και χάρηκα τόσο πολύ που πήγα σε αυτή την παράσταση!

Μια κωμωδία του Άλαν Άικμπορν, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Διαμαντόπουλου και με τους εξαιρετικούς ηθοποιούς Δημήτρη Γκουτζαμάνη, Βάσω Γουλιελμάκη, Θάνο Καληώρα, Άννα Κουρή, Δημήτρη Μαζιώτη και Ιωάννα Πηλιχού.

Μόνος μαζί σου

Διαβάζοντας τον τίτλο «Μόνος μαζί σου» το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν το γνωστό άσμα «Εγώ και εσύ, εσύ και εγώ, μόνοι πάνω στη γη…».

Πρώτη εντύπωση δηλαδή, ότι έχουμε ένα μυθιστόρημα ερωτικό, ε; Μπαααααα.

Ο Βάιος Κουκκόνης σκέφτηκε μια ιστορία για να «παίξει» με το μυαλό μας. Ένα ψυχολογικό μυθιστόρημα όπου προβάλλει την αγάπη και τον σεβασμό προς τον εαυτό μας.

Μια μέλισσα... με λύση!

Κάθε Παρασκευή, η δασκάλα μάς δίνει από ένα βιβλίο στα παιδιά για να το διαβάσουν. Αυτή την Παρασκευή λοιπόν ο μικρός έφερε το «Μια μέλισσα… με λύση!».

Το αρκουμπάκι

Εξαιτίας του πιτσιρικά μου έχω λατρέψει τα παιδικά βιβλία. Πριν από εκείνον δεν υπήρχε λόγος να διαβάσω παιδικό βιβλίο όπως καταλαβαίνετε.

Αγάπησα λοιπόν την παιδική λογοτεχνία και ακόμα λίγο παραπάνω αυτά που ασχολούνται με την συναισθηματική νοημοσύνη. Μου αρέσει να τα ψάχνω. Η ιδανικότερη στιγμή για να του διαβάσω είναι η ώρα του ύπνου.

Σιωπηλή φυσαρμόνικα

Με μεγάλη μου χαρά συμμετείχα στην επιμέλεια του βιβλίου «Σιωπηλή φυσαρμόνικα» της Μαίρης Φιλιππίδου-Κατσανίδου, των εκδόσεων Ελκυστής, και ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη χαρά μόλις έμαθα ότι κυκλοφορεί.

Ι Δανεικές ψυχές

Πήρα στα χέρια μου τη συλλογή ποιημάτων του Αλέξανδρου Τσελεπιδάκη, «Ι Δανεικές ψυχές», εκδόσεις Διάνοια, με πολύ μεγάλη περιέργεια. Η αλήθεια είναι ότι δεν τα πάω και πολύ καλά με την ποίηση. Δεν είμαι μυημένη ας πούμε και πολύ σε αυτό το είδος, γι' αυτό μην περιμένετε από εμένα βαρύγδουπες περιγραφές. Θα σας πω μόνο πως ένιωσα εγώ και τι κατάλαβα.

ΑΝΤΑΛΕΤ: Τα δάκρυα της πέτρας

Μέσα στον Σεπτέμβριο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λυκόφως, το βιβλίο ΑΝΤΑΛΕΤ: Τα δάκρυα της πέτρας της Κατερίνας Κονίτσα-Σωπύλη. Είναι το δεύτερο και τελευταίο μέρος του ΑΝΤΑΛΕΤ: Η πυξίδα της αλήθειας, που κυκλοφορεί και αυτό από τις Εκδόσεις Λυκόφως. Μάλιστα υπήρχε και στην έκθεση βιβλίου, που έγινε τον Σεπτέμβριο στο Ζάππειο, όπου είχα τη χαρά να συναντήσω και την ίδια τη συγγραφέα.

Παραμύθι μύθι μύθι στρογγυλό σαν το ρεβύθι

Τρεις όμορφες ιστορίες εμπνεύστηκε η Ιωάννα Δογλαρίδου και οι Εκδόσεις Οσελότος έδωσαν τη μορφή.

Η πρώτη ιστορία είναι «Ο Παντελής και το πηγάδι». Ο Παντελής είναι ένας νέος πολύ όμορφος, που όλες οι κοπελιές του χωριού τον θαύμαζαν, όμως αυτός ήταν τόσο πολύ ντροπαλός που το βλέμμα κρατούσε πάντα χαμηλά και δεν μιλούσε σε κανέναν. Μια μέρα, καθώς προσπαθούσε να γεμίσει το σταμνί του με νερό από το πηγάδι, εμφανίστηκε μπροστά του ένας βάτραχος. Δεν ήταν όμως ένας τυχαίος βάτραχος…

Πληρωμένα όνειρα

Είναι πολύ μεγάλη η χαρά μου που θα σας μιλήσω για αυτό το βιβλίο που, με κάποια ιδιαίτερη αφορμή, βρέθηκε στα χέρια μου και το διάβασα πριν εμφανιστεί στην ηλεκτρονική του μορφή.

Η Βούλα Γκεμίση μας μιλάει για «Πληρωμένα όνειρα». Για αυτά τα όνειρα που για να πραγματοποιηθούν κοστίζουν πολύ πολύ ακριβά. Η ηλεκτρονική του εμφάνιση έγινε μέσα στον Οκτώβριο του 2021 και θα έλεγα ότι η Βούλα εμπνεύστηκε και έγραψε ένα κοινωνικό δράμα.

Πόσο κοστίζει να ζεις;

Επιτέλους λειτουργούν τα θέατρα και με μεγάλη ανυπομονησία πήγα και είδα την παράσταση «Πόσο κοστίζει να ζεις;» στο θέατρο Πόρτα.

Είναι ένα κοινωνικό έργο της Μαρτίνα Μαγιόρκ που το έγραψε το 2016, βραβευμένο με Πούλιτζερ, και ερμηνεύουν οι Μ. Βελέντζας, Αμ. Καβάλη, Ειρ. Μακρή και Φ. Στρατηγός.

Τέσσερις άνθρωποι λοιπόν με τις προσωπικές τους αναπηρίες, σωματικές και ψυχικές, προσπαθούν να μας παρουσιάσουν τις ιστορίες τους ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να «αγκιστρωθούν» ο ένας επάνω στον άλλον για να απαλύνουν τον πόνο και να βρουν μια δόση ευτυχίας μέσα στην απόλυτη θλίψη.

Lipstick

Lipstick: Το κραγιόν, στην αργκό δηλώνει τη θηλυκή λεσβία.

Αυτή ήταν η πρώτη σημείωση που διάβασα όταν έπιασα στα χέρια μου αυτό το βιβλίο. Διαβάζοντας μετά το οπισθόφυλλο, κατάλαβα ότι με περιμένει κάτι που δεν έχω ξανασυναντήσει σε ιστορία.

Η συγγραφέας Όλγα Μπακοπούλου ονειρεύτηκε και μετάφερε στο χαρτί την ιστορία πέντε γυναικών. Σκαλίζει τη ζωή τους και τον ψυχισμό τους με σκοπό να προβάλλει γυναικεία θέματα και προβληματισμούς και πώς αντιμετωπίζονται από τη σύγχρονη κοινωνία η οποία όμως κρατάει ακόμα κατάλοιπα περασμένων νοοτροπιών. Μας συστήνει λοιπόν την Αγγελική, την Κατερίνα, τη Θάλεια και τη Βίβιαν.

Ένοχες σιωπές

«Γυναίκες που υποφέρουν… Γυναίκες που σιωπούν.»

Μόλις πήρα στα χέρια μου το βιβλίο Ένοχες σιωπές, της Γλυκερίας Κακούρη από τις εκδόσεις Ανάτυπο, διάβασα στο οπισθόφυλλο αυτή τη πρόταση. Με όσα συμβαίνουν αυτή την περίοδο σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία, με τάραξε λίγο.

Η συγγραφέας μάς ταξιδεύει σε ένα χωριό, πολύ όμορφο, με γραφικά σοκάκια και μια πλατεία με έναν πλάτανο να χαρίζει τη σκιά του σε όλους όσους κάθονται εκεί στο καφενεδάκι. Βρίσκεται κάπου στην Πελοπόννησο, περικυκλωμένο από βουνά. Αυτό και μόνο, ατμοσφαιρικά, με έκανε να νιώσω λίγο ασφυκτικά.

Το άγγιγμα της μοίρας

Με την ιστορία που έγραψε η Δήμητρα Ταρασουλέα, «Το άγγιγμα της μοίρας», «ταξίδεψα» στον Ταΰγετο. Δεν έχει τύχει να βρεθώ προς εκείνα τα μέρη, όμως με την περιγραφή της πραγματικά «είδα» το σημείο του βουνού που βάζει σαν επίκεντρο της ιστορίας.

Μας μεταφέρει λοιπόν κάπου εκεί, στην κορυφή, όπου σχηματίζεται μια πυραμίδα. Θεωρείται μέχρι τώρα ανεξήγητο το πώς δημιουργήθηκε και οι ντόπιοι των γύρω περιοχών μπορούν να σου πουν πολλές ιστορίες, θρύλους και μυστήρια για αυτό.

«Κάτι δεν πάει καλά. Προσπαθώ ν’ ανοίξω τα μάτια μου, αλλά είναι αδύνατο.»

Έτσι ξεκινά η ιστορία. Είναι η πρώτη σημείωση από ένα ημερολόγιο. Ένα ημερολόγιο που γράφτηκε πολλά χρόνια πριν και που στη συνέχεια θα είναι ο καταλύτης.

Quiz: Μάντεψε την κίνησή μου

Ο Δημήτρης Βορίλας έπλασε μια ιστορία βάση ενός προβληματισμού του που τελικά νομίζω πως όλοι έχουμε σκεφτεί. Πόσο πολύ επηρεάζουν τα social media και τα reality shows τις ζωές μας;

Ναι, η τεχνολογία έχει δύναμη και μας παρέχει πληροφορίες και δυνατότητες για να εξελισσόμαστε. Όμως με την αλόγιστη χρήση και εκμετάλλευση μπορούμε να γίνουμε δέσμιοί της. Μεγάλες εταιρείες εκμεταλλεύονται τα στοιχεία και τις πληροφορίες που δηλώνουμε στα social media και προσπαθούν να ορίσουν τις ζωές μας. Άραγε το καταφέρνουν;

Ίσκιος στον καθρέφτη

Είχα διάθεση να διαβάσω μια ιστορία ψυχολογικού θρίλερ. Βρέθηκε στα χέρια μου το «Ίσκιος στον καθρέπτη: Σκοτεινές μνήμες» της Μαρίας Δαμιανάκου που επανακυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2021 από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.

Το εξώφυλλο με έκανε να σκεφτώ ότι κάτι περίεργο και σκοτεινό κρύβει το βιβλίο αυτό. Είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ όπου η συγγραφέας μπερδεύει το παρελθόν με το παρόν και οδηγεί το μυαλό σε επικίνδυνα μέρη. Συνδετικός κρίκος του παρελθόντος με το παρόν είναι ένα σπίτι.

Το τελευταίο χαρτί

Η Νατάσα Γκουτζικίδου είναι μια από αυτές τις «πένες» που περιμένω πότε θα κυκλοφορήσει νέο βιβλίο για να το διαβάσω. Τον Απρίλιο λοιπόν κυκλοφόρησε το νέο πνευματικό της παιδάκι «Το τελευταίο χαρτί» από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.

Οι ήρωες της ιστορίας της είναι δυο συγγραφείς, η Ναταλία και ο Ερρίκος ο Τρίτος (έτσι υπογράφει τα βιβλία του).

Η Ναταλία γράφει αστυνομικές ιστορίες, θεωρεί ότι είναι το Νο1 των τοπ συγγραφέων της Ελλάδος στο είδος αυτό, παντρεύτηκε έναν μεγαλοεπιχειρηματία, χώρισε, κυκλοφορεί στα πιο κοσμικά μαγαζιά της Αθήνας, συναναστρέφεται και κινείται μέσα σε κοσμικούς κύκλους και απολαμβάνει τα χρήματα και την διασημότητα που κερδίζει από τις χρυσές πωλήσεις χιλιάδων αντιτύπων των βιβλίων της. Είναι το κορυφαίο όνομα στον εκδοτικό οίκο που συνεργάζεται.

Αρχή και τέλος μου

Διάβασα το βιβλίο της Αθηνάς Μπουτιβά «Αρχή και τέλος μου» και θέλω να σας μιλήσω για αυτό.

Η ιστορία βασίζεται πάνω σε έναν όρκο. Έναν όρκο που εγκλώβισε τον ήρωα σε μια ζωή, χωρίς τον έρωτα.

Η Εργαλειοχώρα

Διαβάσαμε με τον πιτσιρικά, το παραμύθι «Η Εργαλειοχώρα» του Σάββα Δελημιντήρη.

Όπως το λέει και το όνομά της, όλα είναι αλλιώς! Υπάρχουν όλα αυτά που ξέρουμε αλλά είναι εντελώς άλλο πράγμα. Ο συγγραφέας λοιπόν μας μεταφέρει σε μια χώρα όπου:

Εκεί τα σύννεφα που μοιάζαν με μπανιέρες

Κι όλα τα φωτιστικά που μοιάζαν με σουπιέρες

Τα σαλόνια μοιάζαν με μπουλόνια

Οι καναπέδες μοιάζαν με μπιντέδες

Οι λουτήρες με βραστήρες…

Μπελ Μπεσαμέλ

Τι να σας πρωτοπώ για την Μπελ Μπεσαμέλ! Μιλάμε για ένα κορίτσι φαινόμενο στη μαγειρική. Μεγάλο ταλέντο. Φανταστείτε ότι όταν ήταν δυο ετών, έφτιαξε κέικ με λιωμένη σοκολάτα και κερασάκια μαρασκίνο. Και όταν ήταν τεσσάρων, έφτιαχνε όλων των ειδών τις πίτες και μπακλαβά κριτσανιστό.

Ζούσε στη χώρα που την έλεγαν Μελόκαστρο και το όνειρό της ήταν να γίνει μια σπουδαία και διάσημη σεφ. Όλοι οι κάτοικοι του Μελόκαστρου ήταν ενθουσιασμένοι με τις λιχουδιές που κάθε λίγο και λιγάκι έφτιαχνε η Μπελ Μπεσαμέλ και τους κέρναγε.

Λίνος ο Δρακουλίνος

Θέλω να σας μιλήσω για τον Λίνο τον Δρακουλίνο. Τον έχετε ακουστά; Αν όχι, θα σας πω εγώ.

Μια φορά και έναν καιρό, στη χώρα των Δράκων, βγήκε από ένα κατακόκκινο αυγό (πολύ περίεργο, γιατί κανονικά όλα τα αυγά είναι άσπρα με καφέ κηλίδες) μωράκι που όλοι το φώναζαν Δρακουλίνο. Όταν μεγάλωσε, μαζί με άλλους νεαρούς δράκους, έπρεπε να περάσει από μια δοκιμασία. Έπρεπε να δείξει ότι μπορεί να βγάλει φωτιά από το στόμα του όπως όλοι οι ενήλικες δράκοι. Όταν έφτασε η σειρά του, πήρε μια βαθιά ανάσα, άνοιξε το στόμα του και... Δυστυχώς δεν τα κατάφερε.

Ο Σοφός Δράκος Ξερόλας του είπε ότι δεν μπορεί να ζει πια μαζί τους και ότι έπρεπε να φύγει μακριά.