Από πού κι ως πού Δροσιά, Χαλκίδα και Εύριπος;

Από πού κι ως πού Δροσιά Ευβοίας;

Ας ξεκινήσουμε από το μη προφανές.

Η Δροσιά Ευβοίας ΔΕΝ βρίσκεται στην Εύβοια αλλά στη Βοιωτία!

Για την ακρίβεια είναι πάνω σε ένα μακρόστενο κομματάκι της Στερεάς Ελλάδας που φτάνει μέχρι τη λίμνη Υλίκη και ανήκει στην Εύβοια.

Από το 1844 ονομαζόταν Χάλια!

Γιατί;

Μπορεί στα τούρκικα η λέξη hal να σημαίνει κατάσταση (όχι απαραίτητα κακή), στα ελληνικά όμως έχει πάρει τον κακό τον δρόμο που δεν έχει γυρισμό.

Και όντως τίποτα δεν έδειχνε ότι η περιοχή είχε τα χάλια της.

Δεύτερη φωνή II: Δηλήδονες

2

Το στράγγισμα του ίσκιου μου

από αμφισημίες ανήλεης μνήμης

με βυθίζει σε ακινησία καυτού σαρκασμού

απ' όπου ξεπηδάει

μέσα από στόμα αχιβάδας

με συνοδεία βρυχηθμών συρταριού

ένα ελαφίσιο μάτι εκπέμποντας

αλήθεια ανατέλλοντος ήλιου

Όλες οι γυναίκες που συνάντησα ερωτικά είναι παρούσες διαρκώς και για πάντα. Γράφω για να δημιουργήσω το κενό καθώς η ένταση θα ελαττώνεται, ο ρομαντικός ρόγχος του τέλους θα μετασχηματίζεται σε ρεαλιστικό συνοπτικό πεζογράφημα του Ζολά διανθισμένο με την ηδονιστική λεπτολογία του Προυστ, την αυθάδεια και κυνικότητα του Μπουκόφσκι ώστε να μπορέσω να υπάρξω εντός του ξανά μόνος με τον απαραίτητο χώρο να συμπεριληφθεί η νέα ζωή μου ολόκληρη, ενιαία, σφριγηλή δίχως απομεινάρια από τραύματα και απωθημένα. Η εφηβική επιθυμία να βυθιστώ στις ερωτικές σάρκες της ηδονιστικής θάλασσας ώστε να ταξιδέψω με τις αισθήσεις στα πέρατα του ασυνείδητου συντελέστηκε με τον μέχρι τώρα ερωτικό μου βίο για να συλλάβω πλήρως το είναι μου, τις διαστάσεις του, την ποιότητά του, τις ικανότητές του.

Οι Amnesia Pills συζητούν με τον Γιώργο Μπιλικά

Για το νέο cinematic dark alternative EP Necessary Scars και για τις πληγές που οδηγούν στην αλλαγή

Ο τίτλος Necessary Scars είναι ιδιαίτερα συμβολικός. Ποιες είναι οι απαραίτητες ή οι αναγκαίες –αν προτιμάτε– «πληγές» για εσάς;

Σταύρος: Ο καθένας κουβαλάει τις δικές του πληγές, υποθέτω. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μερίδιο στο επώδυνο κομμάτι της ζωής, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο (We don’t chose our pain / we all get our share λέει ένα παλιότερο τραγούδι μας, το Pain, από το προηγούμενό μας άλμπουμ). Ευτυχής αυτός που μαθαίνει από τα λάθη των άλλων. Οι περισσότεροι μαθαίνουμε μόνο από τα δικά μας λάθη. Κάποιοι πάλι, δεν μαθαίνουμε καθόλου... Το σφάλμα και η αποτυχία είναι μέρος της διαδικασίας εκμάθησης και, ως τέτοια, είναι καλοδεχούμενα. Ωστόσο, η ιδιότητα του να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων εξοικονομεί και χρόνο και ενέργεια.

Μεσολάβησαν δύο χρόνια από το Ripples in a Linear World. Τι άλλαξε στη μουσική και στη σκέψη σας μέσα σε αυτό το διάστημα;

Σταύρος: Ωριμάσαμε (ελπίζω) και αποκτήσαμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο να κάνουμε αυτό που μας αρέσει. Μεγάλο ρόλο έπαιξε σε αυτό και το γεγονός ότι «κλείδωσε» το line up της μπάντας.

Το περήφανο δέντρο

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο δέντρο που να θεωρείται περήφανο; Γιατί άραγε ένα δέντρο να είναι περήφανο; Για το μέγεθός του; Για τα πράσινα φύλλα του; Για τους καρπούς του; Για τη σκιά που χαρίζει; Για τα φιλόξενα κλαδιά του στα πουλιά;

Πολλοί λόγοι υπάρχουν για να κάνουν ένα δέντρο περήφανο, σκέφτηκα, μα κάτι μου έλεγε πως το δέντρο της ιστορίας μας έχει άλλον λόγο για να περηφανεύεται. Δεν έχασα καιρό, άρχισα να διαβάζω την ιστορία της Κυριακής Ακριτίδου για να ανακαλύψω τους θησαυρούς της.

Τώρα μιλά ο βασιλιάς

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Ο βασιλιάς παραμιλά...

Οι αυλικοί σωπαίνουν...

Την πόρτα κλείνουν σιωπηλά...

Τα ανείπωτα βαραίνουν...

Manolis: Καρδιά σε τέσσερις χορδές

Ένα από τα καλύτερα θέατρα στην πρωτεύουσα, ο Ελληνικός Κόσμος, φιλοξενεί για πρώτη φορά ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο-ύμνο στη ζωή και στα έργα του Μανώλη Χιώτη με τίτλο MANOLIS: Καρδιά σε τέσσερις χορδές. Με ξεκίνημα από την Θεσσαλονίκη που παίχθηκε με μεγάλη επιτυχία, ήρθε ο καιρός να έρθει και στην Αθήνα με καινούργιους πρωταγωνιστές αγαπημένους ηθοποιούς όπως τον πάντα εξαιρετικό Γεράσιμο Γεννατά στον ρόλο του Μανώλη Χιώτη, τον Αργύρη Αγγέλου, που διαθέτει μια εξαιρετική φωνή, αλλά και άλλες πολύ καλές φωνές από τις Βανέσσα Αδαμόπουλου, Πέννυ Μπαλτατζή και Ελένη Μισχοπούλου στους ρόλους των γυναικών που έπαιξαν τους σημαντικότερους ρόλους στη ζωή του μεγάλου καλλιτέχνη.

Το κρυμμένο μενταγιόν

Ένα αισθηματικό δράμα είναι το μυθιστόρημα της Έλλης Μαζωνάκη Το κρυμμένο μενταγιόν, που συνδέει δημιουργικά το σήμερα με την Κρήτη του 14ου αιώνα και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μίνωας.

Οι ιστορίες δύο γυναικών εξελίσσονται παράλληλα με την αφήγηση της σύγχρονης εποχής να προοδεύει εναλλάξ με εκείνη της παλαιότερης και καθόλη την έκταση βλέπουμε την τραγικότητα της ζωής τους και το πώς κλήθηκαν να επιβιώσουν σε έναν κόσμο αδιάφορο, αφιλόξενο, άδικο, μοχθηρό, σκληρό ή άκαρδο ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε ενώ η μοίρα τους τους επιφύλασσε μια πολύ άσχημη τροπή.

Με δυο λόγια: Μία γυναίκα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη αποφασίζει να εγκατασταθεί στο μοναστήρι της μονής Βρυωμένου όπου ο μοναχός Φιλόθεος έχει ανακαλύψει ένα κρυμμένο μενταγιόν μαζί με το ημερολόγιο της Ντονάτα Γκραντόνικο, της ανιψιάς του Βενετού φεουδάρχη του νησιού Μάρκο.

Ολοκαύτωμα

Χρήστου Ντικμπασάνη

Δεν έχουμε χρόνο για ψευδαισθήσεις

Σπαταλήσαμε πια τις αντοχές του λίκνου μας, της υδρογείου

Σε όσα επιδοθήκαμε μέχρι σήμερα,

κρατούσαμε πάντα ένα μαχαίρι ματωμένο για τη Γη μας

Ένα ολοκαύτωμα ετοιμάζαμε αιώνες τώρα για το σπίτι μας

Εξάλλου είμαστε γνώστες τέτοιων καύσεων ταχέως ρυθμού

Έχουμε ακούσει, έχουμε πληροφορηθεί,

Η μεταναστευτική εμπειρία ως παράγοντας διαμόρφωσης ταυτότητας και λογοτεχνικής δημιουργίας

Η βαθιά επίδραση της μετανάστευσης δεν περιορίζεται στις κοινωνικές και οικονομικές δομές των κρατών. Αγγίζει τον ίδιο τον άνθρωπο και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο που τον περιβάλλει. Αυτή ακριβώς η ανθρώπινη διάσταση αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλές μορφές τέχνης και ιδιαίτερα για τη λογοτεχνία. Οι εμπειρίες της απομάκρυνσης από την πατρίδα, η συνάντηση με έναν διαφορετικό πολιτισμό, η προσπάθεια προσαρμογής και η αναζήτηση μιας νέας ταυτότητας δημιούργησαν ένα πλούσιο λογοτεχνικό πεδίο, μέσα στο οποίο αποτυπώθηκαν οι αγωνίες, οι προσδοκίες και οι αντιφάσεις της μεταναστευτικής ζωής.

Το ιερό του Ποσειδώνα στον Πόρο

Εκεί όπου σώπασε για πάντα ο μεγαλύτερος ρήτορας της Αθήνας

Ο Πόρος, στα νοτιοδυτικά του Σαρωνικού, είναι ένα πανέμορφο μικρό νησί, που οι λόφοι του είναι καταπράσινοι με πεύκα, ελιές, λεμονιές και πορτοκαλιές. Το όνομά του οφείλεται στο στενό θαλάσσιο πέρασμα που το χωρίζει από την Πελοπόννησο, από την ακτή του Γαλατά, όπου βρίσκεται το περίφημο Λεμονοδάσος, στο οποίο αναφέρεται το ομώνυμο λογοτεχνικό έργο του Κοσμά Πολίτη.

Ο Πόρος, με σήμα κατατεθέν τον Πύργο του Ρολογιού, που κτίστηκε το 1927 και δεσπόζει στην κορυφή του λόφου Καστέλι έχοντας πανοραμική θέα προς τον Γαλατά, με τα γραφικά στενά ανηφορικά δρομάκια του ανάμεσα σε λευκά νησιώτικα σπίτια, στολισμένα με γλάστρες γεμάτες λουλούδια, με τα πολλά νεοκλασικά και με τα ιδιαίτερης ομορφιάς ειδυλλιακά τοπία του, εντυπωσιάζει τον επισκέπτη. Αυτή την εντύπωση κι αυτή την ειδυλλιακή χαρά περιγράφει θαυμάσια ο Αμερικανός πεζογράφος Χένρι Μίλερ στο βιβλίο του για την Ελλάδα Ο Κολοσσός του Μαρουσιού, που εκδόθηκε το 1941 στο Λονδίνο.