ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Προσφορά με κάθε εισιτήριο άλλο ένα δώρο για τους αναγνώστες του koukidaki για την παράσταση Οι ψευτοσπουδαίες *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks όπως: Ασκητική, Ν. Καζαντζάκη * Το ξύλινο παλτό, Κ. Γώγου κ.ά ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται!
Το koukidaki σάς πηγαίνει ΘΕΑΤΡΟ με διπλές προσκλήσεις! Επιλέξτε από τις ακόλουθες παραστάσεις και αφήστε το όνομά σας μαζί με την επιθυμητή ημέρα: Μακιαβέλλι *** ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Επίγειος άγγελος * Αιώνια σφραγίδα * Δύο νύχτες στην Αίγυπτο * Στον Όλυμπο της Ζανζιβάρης * Το λίκνο της ζωής * Hippie * Φιλήμων, ο ερευνητής του μεταφυσικού * Οδυσσέας Ντεσάντ, η ερωμένη του σπαθιού και του ρόδου * Οι Άγιοι τόποι του Σεμπάστιαν Λιαργκόβα * Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα * Ουμπούντου ** Νουβέλα: Σκόνη στο πρόσωπο ** Θεατρικό: Άκουσε τα κύματα * Σκουριασμένη αυτοκτονία * Ωτακουστής και Το μπλουζ της Κυριακής ** Διηγήματα: Τα χρονικά της Ταμπου-Ρίας * Κόκκινη κλωστή δεμένη * Ανεξίτηλες στιγμές * Οι σκέψεις έστησαν χορό ** Παιδικά: Εδώ κουμπιά, εκεί κουμπιά... Μα πού πήγαν τα κουμπιά! * Βιβλία από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική * Εκείνο το ταξίδι * Μάθε τον φόβο να νικάς! ** Ποίηση: Σύμφωνα συμβίωσης Ουρανού και Κόλασης * Με το βλέμμα του Ομήρου * Κλειδιά στο τραπέζι * PASSA TEMPO * Λοβοτομές τελευταίας τεχνολογίας * Φαντάσματα * Ο τελευταίος χτύπος * Το βλέμμα του χάους * Η ζωή μου, μια εκκρεμότητα * Φωτόστιχα ** Μαρτυρία: Η φωνή μέσα μου

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Η Αλίκη, μόνη, ψάχνει σε μια χώρα χωρίς θαύματα

Η θεατρική ομάδα ΠράξονΑνομήματα παρουσίασε, στα πλαίσια του Off Off Athens φεστιβάλ του θεάτρου Επί Κολωνώ, την παράσταση "Η Αλίκη, μόνη, ψάχνει σε μια χώρα χωρίς θαύματα". Μια κωμωδία, στα όρια της μαύρης κωμωδίας, ψυχογράφημα για την γυναίκα που διψάει για ζωή, αγάπη, ελευθερία, αλήθεια, απελευθέρωση... ενώ πρέπει να συμβιβαστεί, να καπιεστεί, να υποχωρήσει... Μια παράσταση για την καθημερινότητα και τη ρουτίνα της γυναίκας συζύγου, μάνας, νοικοκυράς. Για τις κοινωνικές συμβάσεις, τους πατριαρχικούς φραγμούς και την "καθωσπρέπει" ηθική ή τον καθωσπρεπισμό. Με όλο το φάσμα του μικροαστισμού και τις αντιλήψεις που σκοτώνουν τον άνθρωπο, την ατομική επιλογή, την ελευθερία.
Η γυναίκα υπηρετεί το καθήκον απέναντι στον άντρα της, και κατ' επέκταση στην κοινωνία, θάβοντας όλες τις δικές της χαρές, ανάγκες, προσωπικές ελευθερίες ενώ έχει την ψευδαίσθηση ότι αντιδρά, ότι (θα) κάνει το δικό της -δεν το έκανε ποτέ-, ότι περνάει καλά, ότι όλα είναι όπως πρέπει να είναι και ότι της αρέσει αυτό που έχει και ζει... Υποταγμένη ως το λαιμό, μόνο το κεφάλι είναι απ' έξω γιατί αυτό της επιτρέπεται να έχει απ' έξω καθώς, σε άλλη περίπτωση, θα έσκαγε και θα έπαυε να εξ-υπηρετεί. Κι εκείνη, αμύνεται στο "σύστημα" πείθοντας τον εαυτό της ότι αυτό είναι το σωστό, το δίκαιο, το όμορφο και το επιθυμητό. Μέχρι να βουλιάξει στην απελπισία και να περάσει στη μόνη ολόδική της πράξη για να σωθεί, να σώσει εκείνη, πριν αλλοιωθεί ολότελα, όπως και όσο προλάβει.
Η σκηνοθέτης και μία εκ των τριών ηθοποιών, Ειρήνη Τζαβάρα, λέει σχετικά με το έργο...
«Όπως επιτάσσει ο συγγραφέας, σαν σκηνοθέτης ήθελα να σκηνοθετήσω ένα έργο για την ελευθερία. Ένα μανιφέστο για την ελεύθερη γυναίκα.
Συγχώνευσα το κείμενο "Η Αλίκη στη χώρα χωρίς θαύματα", μια αλληγορία της "Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων" στον μονόλογο του Ντάριο Φο "Μια γυναίκα μόνη" για να εξωτερικεύσω τις εσώτερες σκέψεις της γυναίκας-θύμα της πατριαρχικής κοινωνίας. Μιας γυναίκας που κατακερματίζεται και ασφυκτιά κάτω από την ανδρική εξουσία και τη σεξουαλική της καταπίεση.
Το έργο φλερτάρει με το παράλογο. Μέσα στο κλίμα της ασφυκτικής ανδρικής εξουσίας παλεύουν οι γυναίκες να χωρέσουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους από τις χαραμάδες, για να καταλήξει στο φινάλε, οι ανάγκες των γυναικών να συμπλεύσουν με ό,τι το υποσυνείδητο κραυγάζει από την αρχή του έργου και να βρει επιτέλους ηρεμία και γαλήνη.»

Για το ρόλο της αναφέρει:
«Λαμβάνει ψίχουλα ευχαρίστησης και προσπαθεί να εξωραΐσει τις καταστάσεις στις οποίες ζει: "Δεν έχω κανένα παράπονο... ο άντρας μου φροντίζει να τα έχω όλα" θα πει χαρακτηριστικά στην αρχή του έργου. Το υποσυνείδητο της εξεγείρεται, οργίζεται επαναστατεί, διεκδικεί ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και σεξουαλική αυτοδιάθεση.»

Η Κατερίνα Λιάγκου μοιράζεται κάποιες σκέψεις...
«Όταν πρωτοδιάβασα το κείμενο άρχισαν να ξυπνούν μέσα μου μνήμες από το παρελθόν.
Θυμάμαι τον εαυτό μου, κοριτσάκι τη δεκαετία του '70, να ακούει διηγήσεις παρόμοιων ιστοριών από γυναίκες του συγγενικού και του φιλικού περιβάλλοντος και να βιώνω την κοινωνική αδικία που ήθελε τις γυναίκες να είναι σε χειρότερη μοίρα από τους άντρες.
Το καθεστώς αυτό της άνισης μεταχείρισης με στεναχωρούσε, δεν καταλάβαινα το γιατί, επαναστατούσα και αντιδρούσα. Δεν ήθελα με κανέναν τρόπο να μεγαλώσω κάτω από αυτές τις αρχές. Κι ενώ τα πράγματα σήμερα στην Ελλάδα είναι καλύτερα η ανισότητα αυτή δεν παύει να υπάρχει ακόμα, δυστυχώς, σε πολλά μέρη του κόσμου.
Όταν λοιπόν υποδύθηκα αυτόν τον ρόλο ένιωσα την καταπιεσμένη οργή του γυναικείου φύλου να βρίσκει διέξοδο σε μια ακραία αλλά λυτρωτική λύση.»

Και η Κλαίρη Μπάμπαλη συμπληρώνει για το δικό της ρόλο...
«Τον Ντάριο Φο τον αγαπάω. Και το έργο μας το αγάπησα. Όμως επειδή έτυχε σε μένα ο ρόλος ο τόσο ακραίος, αναγκάστηκα να προβληματιστώ πάνω στους καταπιεσμένους γενικότερα. Όσο σατυρικά κι αν το παρουσιάζει ο Ντάριο Φο είναι μια διαπιστωμένη πραγματικότητα. Όσο πιο πολύ ζουλάς τους ανθρώπους, τόσο πιο ακραίες θα είναι και οι φαντασιώσεις αλλά και οι πράξεις τους.»
Γυναίκες νοικοκυρές-σύζυγοι-μάνες συνομιλούν απλώνοντας-μαζεύοντας την καθημερινή μπουγάδα φορώντας ρόμπες, νυχτικές και παντόφλες, έχοντας από το ένα αφτί το νου τους στο μωρό και το άλλο στο τηλέφωνο, με το ένα χέρι στη λεκάνη και το άλλο στο σχοινί. Τρίτο χέρι δεν έχουν αλλά αν είχαν θα κρατούσε το μπιμπερό ή την κουτάλα πάνω από την κατσαρόλα. Δύο διαφορετικοί άνθρωποι στην καθημερινότητά τους που όμως, στην ουσία, η μία είναι η αντανάκλαση της άλλης. Τόσο μοιάζουν. Βιάζονται να δηλώσουν ευτυχισμένες και πόσο καλά είναι, που έχουν ένα σύζυγο να τις φροντίζει ώστε να μη λείψει τίποτα, περισσότερο για να το ακούνε οι ίδιες. Βιάζονται να θολώσουν την εικόνα τους στα μάτια του κόσμου μήπως σώσουν κάτι από τη χαμένη αξιοπρέπεια. Εκείνη που εγκατέλειψαν όταν εγκατέλειπαν τους εαυτούς τους, τις ανάγκες τους, την ελευθερία τους, τη φωνή τους... Καταπιεσμένες σε μία καθημερινότητα μονότονη, θλιβερή και μίζερη. Σε μια ρουτίνα εγκεφαλικού, σωματικού και ψυχικού βιασμού που ονόμασαν ζωή, έτσι από συνήθεια.
Συντελεστές:
Θεατρική Ομάδα ΠραξονΑνομήματα
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Τζαβάρα
Ήχοι/Μουσική: Ομάδα ΠραξονΑνομήματα
Φωτογραφίες: Θεόφιλος Κουτρουμάνης
Φωτισμοί: Πάνος Κουκουρουβλής

Έπαιξαν:
Κατερίνα Λιάγκου, Κλαίρη Μπάμπαλη, Ειρήνη Τζαβάρα
Πληροφορίες για όλες τις παραστάσεις του Off Off Athens:
Επί Κολωνώ, Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός, 2105138067

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Οδυσσέας Ντεσάντ, Φώτης ΚατσιμπούρηςΤο μπλουζ της Κυριακής, Νατάσσα ΚαραμανλήΤο λίκνο της ζωής, Νίκος ΣυράκηςΟ πόνος της επιστροφής, Άγγελος ΜανουσόπουλοςΕκείνο το ταξίδι, Ανδρονίκη ΔακορούΣκόνη στο πρόσωπο, Νίκος ΙατρούHippie, P. Coelho
Ουμπούντου, Μάνθος ΣκαργιώτηςΟ τελευταίος χτύπος, Αλέξανδρος ΠετρόχειλοςΣύμφωνα Συμβίωσης Ουρανού και ΚόλασηςΗ φωνή μέσα μου, Κων. ΙωακειμίδηςΦιλήμων ο ερευνητής του μεταφυσικού, Ευάγγελος ΙωσηφίδηςΚλειδιά στο τραπέζι, Χ. ΜαστοροδήμουΤο βλέμμα του χάους, Μαγδαληνή Τσακάλωφ
Μάθε τον φόβο να νικάς, Βούλα ΠαπατσιφλικιώτηΦωτόστιχα, Νίκος ΒαρδάκαςΗ ζωή μου, μια εκκρεμότητα, Άντρη ΙωάννουΟι σκέψεις έστησαν χορό, Τζωρτζίνα ΚουριαντάκηΣτον Όλυμπο της Ζανζιβάρης, Δημήτρης Βαγενάς
Κόκκινη κλωστή δεμένη, Ζωρζ ΣαρήΜε το βλέμμα του Ομήρου, Ε.Α. Σαλβάρης
Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα, Gaston LerouxΤα χρονικά της Ταμπου-Ρίας, Χρυσούλα ΔιπλάρηΑνεξίτηλες στιγμές, Καλλιόπη ΠαπουτσήPASSA TEMPO, Σύλβα ΓάλβαΦαντάσματα, Φώτης ΣκουρλέτηςΛοβοτομές τελευταίας τεχνολογίας, Ζωή ΓκαϊδατζήΟι Άγιοι τόποι του Σεμπάστιαν Λιαργκόβα