1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες όπως ελέγχουν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο για επιβεβαίωση καταχώρησης του κειμένου τους, διευκρινήσεις ή ελλειπή στοιχεία. Ως ημερομηνία υποβολής μετράει η ημερομηνία αποστολής του πρώτου email, που φέρει το επισυναπτόμενο έργο, ασχέτως αν η επιβεβαίωση καθυστερήσει κάποιες μέρες λόγω φόρτου εργασιών ή διευκρινήσεων όπου απαιτούνται *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Κάποιες κληρώσεις παίρνουν λίγες μέρες παράταση και άλλες μεταφέρονται σε άλλο χρόνο. Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Αφιερωμένο στον γιο μου * Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών * Η κληρονομιά του αίματος * Λίλιθ και Λασθινία * Το μαντήλι της Θέμιδος ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Ταξίδεψα για να σε βρω ** Διηγήματα: Η κερκόπορτα και άλλα διηγήματα * Η γυναίκα που αγάπησα * ΟνειΡεύματα * Ο Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί * Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα * Σκοτεινά φεγγάρια ** Ποίηση: Το φθαρμένο μολύβι * Ως εδώ βυθίζομαι * Ευδόκιμο μέλι ** Παιδικό: Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αμφιβάλλω, άρα υπάρχω * Αλφισμός

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

Το τάβλι

Είναι η δεύτερη φορά που παρακολουθώ το γνωστό έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη. Η πρώτη ήταν πριν τρία χρόνια περίπου στο θέατρο «Αποθήκη». Φέτος είχα την χαρά να το δω -και παράλληλα να ξεκινήσω και την θεατρική σεζόν 2018-2019, στον πολυχώρο Faust στην οδό Καλαμιώτου. Το εμβληματικό έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη πρωτοπαίχτηκε στο Θέατρο Τέχνης το 1972 σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν και με πρωταγωνιστές τον Νικήτα Τσακίρογλου και τον Γιάννη Μόρτζο. Έκτοτε και παρόλο που έχουν περάσει πάνω από σαράντα πέντε χρόνια, παίζεται συνεχώς στις αθηναϊκές αίθουσες, γεγονός που δείχνει από μόνο του την διαχρονικότητα και την μεγάλη δυναμική του ίδιου του έργου.

«Το τάβλι» είναι ένα απλό μονόπρακτο: δύο άντρες παίζουν μια παρτίδα τάβλι και συζητούν. Ο ένας είναι ο Κόλιας, πρώην αντιστασιακός, πλέον είναι ένας φτωχοδιάβολος που έχει παραιτηθεί από την ζωή, ζει μαζί με την γυναίκα του, την Καλλιόπη, πίνει τον καφέ του, παίζει τάβλι με τον γαμπρό του και ονειρεύεται να εκδώσει ένα βιβλίο με τα κατορθώματά του από τον πόλεμο. Ο δεύτερος άντρας είναι ο Φώντας, ο γαμπρός του Κόλια, εντελώς άλλος χαρακτήρας: μικροκομπιναδόρος, πονηρούλης, προσπαθεί να κάνει το μεγάλο κόλπο και να περάσει μια χαρισάμενη ζωή χωρίς μεγάλο κόπο. Συναντιούνται καθημερινά στο σπίτι του Κόλια, όπου η Καλλιόπη σερβίρει καφέδες σε άντρα και αδελφό και γενικά φροντίζει για την καλοπέρασή τους. Η Καλλιόπη είναι ένα πρόσωπο που δεν εμφανίζεται ποτέ πάνω στην σκηνή αλλά αναφέρεται συνεχώς από τους δύο άντρες και γίνεται κατανοητό στο κοινό ότι είναι ο κλασικός γυναικείος χαρακτήρας της υποταγμένης οικοκυράς -δούλας, ταγμένη να φροντίζει τον άντρα-αφέντη: να του φτιάχνει τον καφέ του, να του σιδερώνει τα πουκάμισά του, να έχει έτοιμο το φαγητό στην ώρα του. Ο Κόλιας είναι παραιτημένος: ζει μόνο για να αναμασάει την αντίστασή του κατά των Γερμανών και των δοσίλογων της Κατοχής. Περνάει τις ημέρες του παίζοντας τάβλι με τον αδελφό της γυναίκας του και τις νύχτες του γράφοντας τα απομνημονεύματά του. Βαθιά μέσα του διατηρεί την ελπίδα της αναγνώρισης του έργου του αλλά δεν κάνει τίποτα ουσιαστικό για να καταφέρει την έκδοση του έργου του. Από την άλλη πλευρά, ο Φώντας είναι ο πραγματιστής αυτής της μικρής οικογένειας: προσπαθεί να σκαρφιστεί ένα οποιοδήποτε κόλπο προκειμένου να γίνει γρήγορα και ακούραστα πλούσιος. Η νέα του φαεινή ιδέα είναι να εκμεταλλευτούν έναν ηλικιωμένο, μοναχικό πλούσιο γείτονα βάζοντας την Καλλιόπη να του κάνει την οικιακή βοηθό με απώτερο σκοπό να του αποσπάσει ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Με αυτό το ποσό που θα πάρουν δολίως από τον πλούσιο άντρα θα πάνε να εισάγουν μαύρους από την Μπιάφρα της Αφρικής και θα τους φέρουν να τους εκμεταλλεύονται στην Ελλάδα.

Είναι εύκολοι οι παραλληλισμοί που μπορούν να γίνουν με την σημερινή εποχή: η εκμετάλλευση των αλλοδαπών που προέρχονται από τις λεγόμενες «τριτοκοσμικές χώρες» και που έρχονται να εργαστούν στην Ελλάδα, οι δήθεν φαεινές ιδέες που έχουν αρκετοί νεοέλληνες και η προσπάθεια του εύκολου πλουτισμού, η εκμετάλλευση της γυναίκας, τα όνειρα πολλών επίδοξων καλλιτεχνών που ελπίζουν ότι θα γίνουν λογοτέχνες, ζωγράφοι κ.ο.κ. και ως εκ τούτου δεν πρέπει να εργάζονται σε ταπεινά επαγγέλματα.

Η σκηνοθεσία του έργου είναι του Πέρη Μιχαηλίδη, λιτή δουλειά, χωρίς περιττά σκηνικά: ένα τραπέζι με στημένο του πάνω ένα ανοιχτό τάβλι, δύο καρέκλες, ένα μικρό φλιτζανάκι καφέ, ένα σιδερωμένο πουκάμισο. Οι δύο ήρωες έχουν άπλετο χώρο να κινηθούν, να φωνάξουν, να ονειρευτούν την οικονομική και κοινωνική τους καταξίωση. Στον ρόλο του Φώντα ο ίδιος ο σκηνοθέτης, μας παρουσιάζει με επιτυχία τον νεοέλληνα απατεωνίσκο που αναζητά την εύκολη λύση, ξέρει να χειρίζεται τον κουνιάδο του και τον πείθει να τον ακολουθήσει χρησιμοποιώντας το όνειρο της λογοτεχνικής αναγνώρισης. Στον ρόλο του Κόλια ο Φίλιππος Σοφιανός, είναι ο φυγόπονος πρώην αντιστασιακός, καταφέρνει να μας μεταδώσει την απραξία του και την οκνηρία του.
Κλικ για περισσότερα της Εύης Ρούτουλα
Σκηνοθετικό σημείωμα:
Το κλασικό αυτό έργο με τη ρεαλιστική γραφή και την εξαιρετική πλοκή αποτελεί πάντα μια μεγάλη πρόκληση. Ο Κεχαΐδης γράφει: "αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω για τον λαϊκό Έλληνα γενικά. Για τις χαρές και τις πίκρες του, για τα προβλήματά του καθώς και την προσπάθειά του να βγει από το κοινωνικό και οικονομικό αδιέξοδο. Και πιο πέρα για τη σπαραχτική αισιοδοξία του πως, αν πάρει τον δρόμο της πρωτεύουσας ή της ξενιτιάς, θα δημιουργήσει μια καλύτερη ζωή. Για τον Έλληνα που δεν έχει συνειδητοποιήσει την κατάστασή του και τη θέση του μέσα στον κοινωνικό του περίγυρο και προσπαθεί να δώσει λύση στα προβλήματά του με τη «φυγή»."
Τα λόγια αυτά του συγγραφέα συναντούν και τη σκηνοθεσία που θα αφήσει απλά το έργο να αναπνεύσει σκηνικά, χωρίς πρόσθετες παρεμβάσεις, τόσο στο κείμενο όσο και στο ύφος των ηρώων. Η παράσταση με δύο ήρωες ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό μοιάζει με τη γελοιογραφία της σημερινής Ελλάδας. Είναι σημαντικό ότι η παράσταση θα πάει να συναντήσει τους πραγματικούς « παραλήπτες » αυτού του έργου και θα παιχτεί σε καφενεία, αυλές σπιτιών, πλατείες του χωριού και γενικά σε χώρους μη θεατρικούς. Ένα έργο που απευθύνεται σε όλο τον κόσμο.
Πέρης Μιχαηλίδης

Ταυτότητα:
Σκηνοθεσία: Πέρης Μιχαηλίδης
Παίζουν:
Κόλιας: Φίλιππος Σοφιανός
Φώντας: Πέρης Μιχαηλίδης
Φωτογράφιση: Κατερίνα Αρβανίτη

Στο FAUST Bar-Theatre-Arts, Αθηναΐδος 12 & Καλαμιώτου 11, Μοναστηράκι, 2103234095

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Λίλιθ και Λασθινία, Μιχάλης ΓριβέαςΣκοτεινά φεγγάρια, Γιώργος ΔόλγυραςΕυτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα, Χρυσούλα ΔιπλάρηΨίθυροι εραστώνΑφιερωμένο στον γιο μου, John EmmansΕυδόκιμο μέλι, Νεφέλη ΣμίχεληΑμφιβάλλω, άρα υπάρχω, Δημήτρης Μουστάκας
Αλφισμός, Χ.ΒακιρτζήΤαξίδεψα για να σε βρω, Ν.Βαρδάκας και Φ.ΤσαγανάκηΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΤο μαντήλι της Θέμιδος, Λ. ΚαποπούλουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
ΟνειΡεύματα, Καποπούλου και ΠαπακώσταςΗ κληρονομιά του αίματος, Νικόλαος ΝτέτσικαςΗ γυναίκα που αγάπησα, Μαρία Ιωάννου
Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΤο φθαρμένο μολύβι, Ευγενία ΣιδέρηΩς εδώ βυθίζομαι, Αναστάσιος ΜεγαλοοικονόμουΟ Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί, Γ.Δίγκας