ΔΩΡΟ ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ για τις παιδικές παραστάσεις του θεάτρου 104 *** ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 50% για όλες τις παραστάσεις του Πολυχώρου Αυλαία στον Πειραιά *** Ο 1ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός koukidaki.gr είναι γεγονός! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Από 1η Ιανουαρίου 2020 αλλάζουν οι όροι στις δωροθεσίες. Διαβάστε τους νέους όρους εδώ.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το καλοκαίρι του αιγόκερου * Η αγάπη μπορεί * Ένγκαρ Χέβενσκαρ, Η επανάσταση * Η κατάρα του φεγγαριού * Άρωμα βροχής * Λίγες και μία νύχτες * Ροδάνθη * Ένας φάρος στην ψυχή μου * Το αγκάθινο στέμμα * Ισμήνη * 7 Καταραμένες ιστορίες * Τα διαμάντια της Δόμνας * Το εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου * Για μια σταγόνα ευτυχίας * Το τίμημα * Η θλίψη του αιώνιου στοχασμού * Σε περίμενα... ** Νουβέλα: Ο γρίφος της Θεσσαλονίκης ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Η αγριόπαπια, Η γιορτή στο Σούλχαουγκ, Καταλίνας και Ο τάφος του πολεμιστή ** Διηγήματα: Εξ απροόπτου έρωτες * Πόσες είναι οι εποχές; * Με τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο * Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες * Μια στάλα λόγος * Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας...* Γράμματα ανεπίδοτα ** Πεζοποίηση: Σημειώσεις ενός αυτόχειρα ** Παιδικά: Μάρα Μαντάρα, μια μάγισσα κάπως ξεχασιάρα ** Ποίηση: 2ος Νόμος * Η γυναίκα του κόσμου * Πέρασε καιρός * Δαίμων εαυτού * Αποσιωπητικά ** Βιωματικά: Σκόρπιες μνήμες

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019

Κατερίνα Γώγου (1940-1993)

Έζησε γρήγορα και πέθανε νέα. Το άστρο της ποιήτριας και ηθοποιού Κατερίνας Γώγου εκρήχτηκε και σήμανε την απαρχή μιας νέας έναστρης πορείας.
Ήταν πυρκαγιά. Και κάηκε πρώτα από όλα η ίδια. Μισοκαμένα χαρτιά είναι τα ποιήματά της, τα ηχητικά σπαράγματα της φωνής της σε ταινίες και δίσκους, οι εικόνες κι οι μνήμες που άφησε στο πέρασμά της. Ήταν ανένδοτη. Αιώνια έφηβη κι οργισμένη. Η τσακισμένη φωνή της εξέφραζε το αδιέξοδο μιας ολόκληρης γενιάς στο τέλος της δεκαετίας του ’70 και στη δεκαετία του ’80, που βρισκόταν εγκλωβισμένη ανάμεσα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και του εφιάλτη της προοπτικής του σταλινισμού κι αποδεκατιζόταν πολύ συχνά από τη μοναξιά, το αλκοόλ και την ηρωίνη. Υπέφερε από τον κυνισμό της κρατικής εξουσίας, την αστυνομοκρατία, από την αλλοτρίωση που προκαλεί ο καταναλωτισμός, από την προδοσία των παλιών συντρόφων. Η οπτική της είναι αυτή μιας κινηματογραφικής κάμερας: βιώνει και καταγράφει σαν ένα ντοκιμαντέρ τόσο την ασχήμια όσο και την ομορφιά, όχι όμως με την ψεύτικη κι αποστειρωμένη, αλλά με τη γνήσια και συχνά κρυμμένη ομορφιά της καθημερινής ζωής. Αγκάλιασε με τους στίχους της ναρκομανείς, μετανάστες, ηττημένους, κατατρεγμένους, με ποιητική γλώσσα άμεση, εξαιρετικά ευαίσθητη κι ικανή να μεταφέρει στον αναγνώστη, με τρομερή δύναμη, εικόνες πρωτοφανούς αγριότητας. Του μίλησε με ρεαλισμό που σοκάρει. Κατάφερε να τον φέρει τόσο κοντά σ’ αυτά που φοβάται, στην κοινωνική παρακμή, στην αποσύνθεση, στον εμπαιγμό, που τον ανάγκαζε όχι μόνο να δει, αλλά και να μυρίσει, ν’ ακούσει, ν’ αγγίξει όλα αυτά από τα οποία η τηλεόραση και τα περιοδικά τον είχαν προστατέψει: το φόβο, τη ντροπή, τη δειλία του.

Ο ποιητικός της χώρος δεν είναι γενικός, αφηρημένος, αλλά εξαιρετικά οικείος και συγκεκριμένος: το εξαθλιωμένο κέντρο της Αθήνας, η Πατησίων, η πλατεία Εξαρχείων, η πλατεία Ομονοίας. Κι ο κόσμος αυτός φανερώνει στα κείμενά της τις πραγματικές του διαστάσεις, σαν το φακό μιας φωτογραφικής μηχανής που άξαφνα τη ρυθμίζει κανείς εκεί που πρέπει.

Η Κατερίνα Γώγου ήταν μια από τις σημαντικότερες, αν όχι η σημαντικότερη ποιητική ανάφλεξη της σύγχρονης λογοτεχνικής ενδοχώρας. Ενάντια σε κάθε λογής βόλεμα, σε κάθε λογής εφησυχασμό, σε κάθε λογής λογική. Μια γραμματολογική βόμβα μεγατόνων. Και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί από δω κι εξής. Να μεταμορφωθεί, επιτέλους, από πριγκίπισσα της σκόνης και της αυτοκαταστροφής, σε πριγκίπισσα του λόγου. Από Μαγιακόφσκι της πλατείας Εξαρχείων, σε Ελληνίδα Σάρα Κέιν. Καιρός είναι.

Κι ακόμη: εν μέσω μνημονίου, η ποίησή της εκδικείται την εποχή της περνώντας στην αθανασία της τέχνης. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, αποκτά νόημα η καταγραφή της ζωής της, δείχνοντας στους νεότερους, που υφίστανται στο πετσί τους την πιο ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδος από τη δεκαετία του ’40, πόσο ανατριχιαστικά επίκαιρος είναι ο ποιητικός της λόγος. Όχι γιατί έζησε «ως πρότυπο» κι άλλα μυθοποιητικά κουραφέξαλα, αλλά γιατί είναι βαθύτατα πολικός, όσο κι απελπισμένος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Γράμματα ανεπίδοτα, Συλλογικό έργοΈνας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας..., ΣυλλογικόΤα διαμάντια της Δόμνας, Σ.ΠοιμενίδουΆρωμα βροχής, Τ. ΚοντοπούλουΜια στάλα λόγος, Γεωργία ΓιαννιούΣκόρπιες μνήμες, Περικλής Λεύκας7 Καταραμένες ιστορίες, Ε. Ιωσηφίδης
Ισμήνη, Μαρία ΛιβυκούΗ θλίψη του αιώνιου στοχασμού, Μ.ΚιβιδιώτουΤο εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου, Φ.ΚοσσυβάκηςΑποσιωπητικά, Γ.Μίχας-Νεονάκης (Dave)Ένας φάρος στην ψυχή μου, Β. ΜακαρίουΡοδάνθη, Μ. ΠαπαπαναγιώτουΨευδάνθρακας και άλλες ιστορίες, Ε.Μακαριάδη
Πόσες είναι οι εποχές; Σ.Λειβαδιώτου2ος Νόμος, Αργύρης ΧριστομάγνοςΣημειώσεις ενός αυτόχειρα, Γ. ΡόγγαςΜε τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο, F,AmbrosoΜάρα Μαντάρα, μια μάγισσα κάπως ξεχασιάρα, Ε.Μ.Τσουκάλη
Η κατάρα του φεγγαριού, Β. ΚοτλίτσαΓια μια σταγόνα ευτυχίας, Β. Προβίδα
4 χρόνια Παραμυθένιες σκέψειςΣε περίμενα..., Πόλυ Μίλτου
Το αγκάθινο στέμμα, Θ. ΓιαννόπουλοςΔαίμων εαυτού, Μ. ΠαπαδημητρίουΤέσσερις τίτλοι του Ερρίκου ΊψενΛίγες και μία νύχτες, Ι, ΖουργόςΟ γρίφος της Θεσσαλονίκης, Ε. Αντωνίου