Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης: Έχουμε πρωτιές! *** Δωρεάν διπλές προσκλήσεις! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ή διαβάστε λογοτεχνικά κείμενα σε πρώτη δημοσίευση ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμ ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Αιθέρια: Η προφητεία * Ζεστό αίμα * Το μονόγραμμα του ίσκιου * Μέσα από τα μάτια της Ζωής! * Οι Σισιλιάνοι * Όλα θα πάνε καλά ή και όχι * Νυχτοπερπατήματα * Ο πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου * Ο αρχάγγελος των βράχων * Το όνειρο του γερακιού * Όταν το μαζί πληγώνει ** Ποίηση: Και χορεύω τις νύχτες * Δεύτερη φωνή Ι * Άπροικα Χαλκώματα * Σκοτεινή κουκκίδα * Καταδύσεις * Λυκόσκυλα, Ίμερος και Ηλιοτρόπιο ονείρων ** Διηγήματα: Το δέρμα της φώκιας * Ταρτάν το άλογο, Θεατές και δράστες και Η αγωνία του μέτρου ** Διάφορα άλλα: Παζλ γυναικών * Rock Around... Women! ** Νουβέλες: Όταν έπεσε η μάσκα

Η Κωνσταντίνα Τασσοπούλου και Το πιάτο

Από το εξώφυλλο του βιβλίου της Κωνσταντίνας Τασσοπούλου, Το πιάτο, και φωτογραφία της ίδιας

Πώς προέκυψε η ιδέα; Ποιο ήταν το έναυσμα που σας οδήγησε στη συγγραφή αυτού του βιβλίου;
Κωνσταντίνα Τασσοπούλου: Η ιδέα προέκυψε από τον παππού μου. Αυτόν είχα κατά νου, αυτός με ενέπνευσε. Για την ακρίβεια, η ιστορία του. Ο παππούς μου έπλενε πιάτα στην Αμερική για καμιά εικοσαριά χρόνια και φαίνεται πως η πορεία του αυτή με σημάδεψε και δεν πέρασε απλώς από δίπλα μου, ως αφήγηση. Ήταν μέσα μου. Είχα μέσα μου τον κόπο του, τις δυσκολίες του, τις ιστορίες που μου είπε και όσες δεν πρόλαβε να μου πει. Βλέποντας την εξέλιξη της ζωής και το ότι τα σημερινά παιδιά αγνοούν αυτό που για εμάς ήταν μια συνηθισμένη συζήτηση, δηλαδή αγνοούν πως οι προπαππούδες μας ήταν μετανάστες και έφευγαν κατά χιλιάδες για την Αμερική, για να δουλέψουν σκληρά βοηθώντας την οικογένεια είπα, ήρθε η ώρα να γράψω αυτό το βιβλίο. Ένα παιδικό βιβλίο που θα αγγίζει αυτό το θέμα για πρώτη φορά.
Πρόκειται για πολυσέλιδο βιβλίο με έκταση και ιστορικά στοιχεία και πληροφορίες.

Σε ποιες ηλικίες αναγνωστών ταιριάζει περισσότερο «Το πιάτο»;
Κ.Τ.: «Το πιάτο» είναι ιδανικό για ενήλικες και παιδιά Δ, Ε, Στ Δημοτικού. Δεν θα έλεγα για μικρότερα, ακριβώς επειδή είναι μεγάλης έκτασης και δεν θα έλεγα για εφήβους, επειδή στην εφηβεία δεν θέλουν τα παιδιά να αγγίξουν κάτι παιδικό. Όμως, αν το βιβλίο διαβαστεί από όλη την οικογένεια μαζί, μεγαλόφωνα, γύρω από ένα τραπέζι και γίνει αφορμή για συζήτηση, τότε διαβάζεται από όλους –διαβάζεται και από μικρότερα παιδιά. Είναι ένα βιβλίο οικογενειακό που θα μας κάνει να έρθουμε κοντά, αν το διαβάσουμε παρέα. Θα μας φέρει πιο κοντά στην ίδια μας την οικογένεια και θα μας φτάσει και μακριά, ως την κρυμμένη ιστορία κάθε οικογένειας. Υπάρχει ελληνική οικογένεια που δεν συνδέεται με μετανάστευση; Ελάχιστες, ίσως.

Τελικά, η λογοτεχνία, ένα παραμύθι, ένα μυθιστόρημα... είναι ο πιο διασκεδαστικός τρόπος να μάθουμε ιστορία, να πάρουμε πληροφορίες που σε άλλη περίπτωση θα έπρεπε να διαβάσουμε μια άχρωμη και βαρετή εγκυκλοπαίδεια;
Κ.Τ.: Δεν ξέρω αν θα το περιγράψω ως διασκεδαστικό, αλλά σίγουρα θα το περιγράψω ως βίωμα. Ως ψυχαγωγία. Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο λογοτεχνικό, που εμπεριέχει ιστορικά στοιχεία, πληροφορίες αληθινές, γνώση εν τέλει, αυτό που αισθανόμαστε είναι πως πλησιάζουμε τις μικρές, τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων, τις ζούμε με έμμεσο τρόπο και έτσι καταλαβαίνουμε καλύτερα το όλον, την ιστορία, το γεγονός.
Είναι άλλο πράγμα να διαβάσει ένα παιδί πως «τόσα εκατομμύρια Ελλήνων έχουν μεταναστεύσει στην Αμερική» και εντελώς διαφορετικό, να έρθει κοντά στην ιστορία ενός και μόνο μετανάστη ή μίας οικογένειας, μίας παρέας. Το ένα είναι ένας απλός αριθμός, μια είδηση γενική, το άλλο γίνεται ειδικό, προσωπικό, δικό του. Εκεί ακριβώς, νιώθω πως έρχεται η βαθιά γνώση και βέβαια αυτή, γίνεται και αφορμή για ψάξιμο στη συνέχεια.

Διαβάζοντας εισπράττουμε μια ιδιαίτερη ευαισθησία για όλους τους ήρωες και τις
συνθήκες που αντιμετωπίζουν αλλά και μπόλικο χιούμορ. Ποια είναι τα «όπλα» του συγγραφέα προκειμένου να αφυπνίσει ή ξυπνήσει το συναίσθημα του αναγνώστη;
Κ.Τ.: Σας ευχαριστώ γι' αυτό που λέτε και χαίρομαι που λέτε πως διακρίνετε χιούμορ και ευαισθησία, διότι είναι τα στοιχεία που επιθυμώ να έχουν τα κείμενά μου κι εγώ η ίδια. Όπλο για τον συγγραφέα, είναι μάλλον ένα στοιχείο που θα κάνει τον αναγνώστη να οικειοποιηθεί την ιστορία που λέει. Να την αισθανθεί δική του. Αν δεν μιλάμε για βιβλίο σχολικό ή βιβλίο γνώσεων, οφείλουμε να κάνουμε τον αναγνώστη να αισθανθεί.
Για να τον κάνουμε να αισθανθεί πρέπει να τον συγκινήσουμε –όχι να τον κάνουμε να δακρύσει ντε και καλά, αλλά να κινηθεί προς κάπου. Να μην μείνει στάσιμος. Για να γίνει αυτό, δεν πρέπει να λείπει το συναίσθημα. Η ευαισθησία κρύβει συναίσθημα. Και το χιούμορ, που αναφέρατε, κρύβει εξυπνάδα που επίσης θεωρώ πως δεν πρέπει να λείπει από ένα βιβλίο. Δεν θέλουμε ως αναγνώστες ένα κείμενο που μας κάνει να βαριόμαστε.

Αν θα έπρεπε να περιγράψετε το βιβλίο με μία φράση, ποια θα ήταν αυτή;
Κ.Τ.: Ιδιαίτερο. Ίσως είναι μια λέξη που ταιριάζει σε κάθε μου βιβλίο, όχι μόνον σε αυτό.

Τι θα θέλατε να πείτε στους μελλοντικούς αναγνώστες σας;
Κ.Τ.: Ευχαριστώ που θα με διαβάσουν και εύχομαι να με αισθανθούν.

Το πιάτο, Κωνσταντίνας Τασσοπούλου

Αυτά είπε η Κωνσταντίνα Τασσοπούλου για το βιβλίο της Το πιάτο, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Υδροπλάνο.

Πολλά και ποικίλα παιδικά αναγνώσματα φτάνουν στο γραφείο αναζητώντας την προσοχή και ένα μέρος του χρόνου μου, όμως τα περισσότερα δείχνουν –και είναι πολλές φορές– τετριμμένα και κοινότυπα. Αφορούν χιλιοειπωμένες ιστορίες και παραμύθια που έχουμε ξαναδεί πολλάκις· κι ενώ είναι επιτυχημένα και γόνιμα, έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι αναμασιούνται οι ίδιες υποθέσεις με πανομοιότυπους χαρακτήρες, η ίδια πλοκή και η ίδια αναμενόμενη κατάληξη. Καμία έκπληξη, αλλαγή ή πρωτοτυπία. Θα έλεγα ότι ένα μεγάλο μέρος της βιβλιοπαραγωγής παιδικών θα μπορούσε να συμπυκνωθεί αν προσδοκούσαμε σε μια ομοιομορφία. Για παράδειγμα, αν όλοι οι πρίγκιπες ήταν ψηλοί, ξανθοί, γαλαζομάτιδες ή όλες οι μάγισσες κοντές, άσχημες και στριμμένες/κακιασμένες θα είχαμε ένα κοινό φορμάτ (και τα ονόματά τους θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν με την ίδια λογική) κ.ο.κ. Αλλά, για στάσου, δεν είναι όλες οι πριγκίπισσες καλλονές με τον πιο τέλειο χαρακτήρα; Μήπως δεν είναι όλοι οι κακοί, μοχθηροί τύποι ντυμένοι στα μαύρα; Το λιοντάρι δεν είναι πάντα ο αρχηγός των ζώων, η αλεπού παμπόνηρη και η κουκουβάγια ο σοφότερος χαρακτήρας όπου εμφανίζεται; Θέλω να πω πως υπάρχει μια ομοιομορφία στα παραμύθια –τελικά– με εξόφθαλμους συμβολισμούς, που βολεύουν, αλλά, δεν θα σας έκανε εντύπωση ένα παραμύθι που δεν επιθυμεί να βολευτεί στις οικείες φόρμες; Ένα βιβλίο που θα είχε να προτείνει κάτι καινούργιο, διαφορετικό, μη αναμενόμενο; Ένα βιβλίο που θα φρόντιζε να μιλήσει για κοινωνικά θέματα που αγγίζουν τον κόσμο που ζούμε και την ιστορία του με απλό, κατανοητό τρόπο;

Περισσότερο από κάθε άλλο, Το πιάτο είναι ένα κοινωνικοϊστορικό παραμύθι εποχής (και εδώ η λέξη παραμύθι χρειάζεται επειδή απευθύνεται στους μικρότερους αναγνώστες· σε άλλη περίπτωση θα το λέγαμε μυθιστόρημα) που δείχνει στον αναγνώστη του μια πλευρά της ιστορίας μας που σχετίζεται με τη μετανάστευση των αρχών του περασμένου αιώνα. Κι άμα σου αρέσει η ιστορία του γενναίου παππού τού ήρωα ή αποτελέσει έναυσμα για περαιτέρω διερεύνηση, στο τέλος υπάρχουν οι Κρυμμένες ιστορίες μες στην ιστορία, δηλαδή οι εγκυκλοπαιδικές γνώσεις για όσα πραγματεύεται κι έχουν περάσει από τις σελίδες και μάλιστα συνοδεύονται από φωτογραφίες-ντοκουμέντα! Αυτό το τονίζω καθώς αντιλαμβάνομαι την ανάγκη ενός παιδιού να δει με εικόνα αυτό που μαθαίνει.

Το πιάτο έχει απτή αξία. Δεν είναι απλά μία –ακόμα– παιδική ιστορία· ένας λόγος παραπάνω επειδή πρόκειται για μια καλαίσθητη έκδοση, περιποιημένη και πλούσια (συμβάλει κατά πολύ η εικονογράφηση της Εμμανουέλας Κακαβιά).

Κρατήστε τον συμβολισμό του πιάτου (το φαγητό μας, το μέσο για να φάμε, ο βιοπορισμός, ένα εργαλείο δουλειάς...) καθώς η ίδια ιστορία δεν θα ήταν το ίδιο δυνατή αν ο ήρωας καθάριζε σκάλες αλλά σημειώστε και διάφορες άλλες υφές που περνούν ανάμεσα στις αράδες όπως: την καθιέρωση του οκτάωρου, τις φούσκες, τον καταναλωτισμό κ.λπ.

Μεγάλο ναι!



ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Το δέρμα της φώκιας, Αριστούλας ΔάλληΌταν έπεσε η μάσκα, Κωνσταντίνας ΜαλαχίαΌλα θα πάνε καλά ή και όχι, Meg MesonΟ αρχάγγελος των βράχων, Μένιου ΣακελλαρόπουλουΝυχτοπερπατήματα, Λέιλα ΜότλιΛυκόσκυλα Αγγέλας Καϊμακλιώτη, Ίμερος Μαίρης Χάψα και Ηλιοτρόπιο ονείρων Γιάννη ΑναστασόπουλουΠαζλ γυναικών, Σοφίας Σπύρου
Το μονόγραμμα του ίσκιου, Βαγγέλη ΚατσούπηΣκοτεινή κουκκίδα, Γιάννη ΣμίχεληΌταν το μαζί πληγώνει, Βικτώριας ΠροβίδαΤαρτάν το άλογο Ευτυχίας Καλλιτεράκη, Θεατές και δράστες Σύλβας Γάλβα και Η αγωνία του μέτρου Γιώργου ΣπανουδάκηΑιθέρια: Η προφητεία, Παύλου ΣκληρούRock Around... Women!, Γιώργου ΜπιλικάΆπροικα Χαλκώματα, Γιώργου Καριώτη
Οι Σισιλιάνοι, Κωνσταντίνου ΚαπότσηΟ πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου, Άρη ΣφακιανάκηΜέσα από τα μάτια της Ζωής!, Βούλας ΠαπατσιφλικιώτηΖεστό αίμα, Νάντιας Δημοπούλου
Καταδύσεις, Κατερίνας ΜαρτζούκουΤο όνειρο του γερακιού, Αλεξάνδρας ΜπελεγράτηΔεύτερη φωνή Ι, Γιάννη Σμίχελη