.gif)
Με οδηγό τον στίχο, την αλήθεια και την ανθρώπινη επαφή, ο Γιάννης Λεκόπουλος, μιλάει για τη μουσική ως ανάγκη, ψυχοθεραπεία και πράξη ενσυναίσθησης.
Δεν είναι όλοι οι τραγουδιστές αφηγητές. Κι ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που αφήνουν τη φωνή τους να λειτουργήσει σαν γέφυρα ανάμεσα στο νόημα και στο συναίσθημα, στον δημιουργό και στον ακροατή. Ο Γιάννης Λεκόπουλος ανήκει σε αυτή τη σπάνια κατηγορία. Για εκείνον, το τραγούδι δεν υπήρξε ποτέ απλώς μια επιλογή ή ένα επάγγελμα. Ήταν από την αρχή μια εσωτερική ανάγκη, ένας τρόπος να υπάρξει και να επικοιν ωνήσει. Με βαθιά πίστη στον στίχο, σεβασμό στην αλήθεια του τραγουδιού και αφοσίωση στην ανθρώπινη επαφή, μιλάει για τη μουσική ως αφήγηση ζωής, για τη σκηνή ως τόπο συνάντησης και για τη σιωπή ως αναγκαίο αντίβαρο στον θόρυβο της εποχής.
Γιάννης Λεκόπουλος: Γιώργο, δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή. Από μικρός θυμάμαι τον εαυτό μου να τραγουδάει συνέχεια και να συμμετέχει σε όλες τις μουσικές εκδηλώσεις του σχολείου. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι το τραγούδι δεν είναι απλώς κάτι που μου αρέσει να κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου. Συνειδητοποίησα ότι χωρίς αυτό δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου. Είναι, άλλωστε, και ένα είδος ψυχοθεραπείας για μένα.
Τι σε τράβηξε περισσότερο, η μουσική ή ο στίχος;
Γ.Λ.: Κοίταξε… ο στίχος ήταν πάντα η αφετηρία. Οι λέξεις έχουν μεγάλη ευθύνη. Αν δεν με αγγίξει αυτό που λέγεται, όσο ωραία κι αν είναι η μουσική, αδυνατώ να το υποστηρίξω.
Αν δεν είχες γίνει τραγουδιστής, τι θα έκανες σήμερα;
Γ.Λ.: Δεν ξέρω ακριβώς. Σίγουρα θα ήθελα να ασχολούμαι με κάτι δημιουργικό, κάτι που να έχει επαφή με ανθρώπους και συναίσθημα, γιατί μου αρέσει η κοινωνική επαφή.
Η φωνή σου μοιάζει να αφηγείται ιστορίες. Είναι συνειδητό;
Γ.Λ.: Στην αρχή ήταν αυθόρμητο. Με τον καιρό κατάλαβα ότι το τραγούδι είναι αφήγηση και άρχισα να το δουλεύω λίγο πιο συνειδητά, χωρίς όμως να χάνεται η φυσικότητα.
Όταν τραγουδάς, σκέφτεσαι πρώτα το συναίσθημα ή το νόημα;
Γ.Λ.: Πρώτα το νόημα. Αν δεν καταλάβω τι λέει ένα τραγούδι, δεν μπορώ να μπω στο συναίσθημα. Όταν όμως το νόημα γίνει ξεκάθαρο, τότε όλα κυλούν πιο φυσικά.
Υπάρχουν τραγούδια που σε δυσκολεύουν συναισθηματικά;
Γ.Λ.: Ναι, υπάρχουν τραγούδια που κουβαλούν ειδικό ή ηθικό βάρος. Είτε προσωπικό είτε συλλογικό. Αυτή η δυσκολία όμως είναι και ο λόγος που αξίζει να τα λες.
Πώς βλέπεις σήμερα το έντεχνο ελληνικό τραγούδι;
Γ.Λ.: Έχει χώρο και μέλλον, αλλά δεν είναι εύκολο είδος. Θέλει χρόνο και διάθεση από τον ακροατή. Όμως πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που το αναζητούν.
Σε περιορίζει ή σε ελευθερώνει αυτό το είδος;
Γ.Λ.: Με ελευθερώνει, γιατί δεν με πιέζει να κάνω κάτι που δεν είμαι. Μου επιτρέπει να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου και αυτό, νομίζω, φαίνεται και στη σκηνή.
Τι χρειάζεται για να το αγαπήσει ένας νέος άνθρωπος;
Γ.Λ.: Να το συναντήσει την κατάλληλη στιγμή!
Τι ψάχνεις σε έναν συνθέτη ή στιχουργό;
Γ.Λ.: Να πιστεύει πραγματικά σε αυτό που γράφει και να μη φοβάται να εκφράσει την αλήθεια του· αυτό νομίζω το καταλαβαίνεις σε ένα τραγούδι.
Υπήρξε συνεργασία που σε άλλαξε καλλιτεχνικά;
Γ.Λ.: Ναι, σίγουρα, μέσα σε τόσα χρόνια. Οι αλλαγές έρχονται κυρίως μέσα από το βίωμα και όχι από κάποια συνειδητή αλλαγή πορείας. Οι συνεργασίες σε μαθαίνουν πάντα να βλέπεις αλλιώς τα τραγούδια και τον εαυτό σου.
Συμμετέχεις ενεργά στη δημιουργία;
Γ.Λ.: Μου αρέσει να είμαι παρών στη δημιουργία, αλλά με σεβασμό στο ίδιο το τραγούδι. Αν έχει δυναμική, χρειάζεται χώρο και εμπιστοσύνη· και σε αυτό τα ραδιόφωνα παίζουν σημαντικό ρόλο, ειδικά στην ανάδειξη νέων τραγουδιών.
Τι σου δίνει η σκηνή που δεν σου δίνει το στούντιο;
Γ.Λ.: Την άμεση επαφή με τον κόσμο. Στη σκηνή νιώθεις αν κάτι φτάνει στον άλλον εκείνη τη στιγμή. Το στούντιο, από την άλλη, είναι απαιτητικό και δύσκολο. Eκεί είσαι μόνος σου, χωρίς την ανταπόκριση της στιγμής.
Σε αγχώνει η επαφή με το κοινό;
Γ.Λ.: Όχι, το αντίθετο. Με κρατάει ζωντανό και σε εγρήγορση· αυτή η αλληλεπίδραση που υπάρχει μεταξύ μας είναι που κάνει τη διαφορά.
Υπάρχει στιγμή στη σκηνή που δεν ξεχνάς;
Γ.Λ.: Δεν είναι συγκεκριμένες. Περισσότερο θα έλεγα τις μικρές στιγμές που μένουν στον χρόνο, μαζί με τις σημαντικές συνεργασίες με σπουδαίους καλλιτέχνες.
Πώς διαχειρίζεσαι τα social media;
Γ.Λ.: Τα βλέπω ως εργαλείο προώθησης της δουλειάς μου και επικοινωνίας με τον κόσμο, χωρίς όμως να αφήνω να καθορίζουν τη μουσική μου.
Σε ενδιαφέρει η εμπορική επιτυχία;
Γ.Λ.: Δεν την αγνοώ, αλλά δεν καθορίζει τις επιλογές μου. Προέχει να είμαι εντάξει με αυτό που κάνω.
Ακούς σύγχρονη ελληνική μουσική;
Γ.Λ.: Ναι πολύ! Με ενδιαφέρει πώς εξελίσσονται τα πράγματα στην ελληνική σκηνή.
Ξεχωρίζεις κάτι;
Γ.Λ.: Αρκετούς νέους καλλιτέχνες με προσωπικότητα και αυτό πάντα με γοητεύει. Υπάρχει ανάγκη για δημιουργία και αυτό με κάνει να βλέπω με αισιοδοξία το μέλλον.
Τι σε ηρεμεί όταν δεν τραγουδάς;
Γ.Λ.: Η απλότητα, η ησυχία, λίγοι και καλοί φίλοι. Μια βόλτα χωρίς πρόγραμμα, ένας καφές, στιγμές που δεν χρειάζονται πολλά.
Φοβάσαι τη σιωπή;
Γ.Λ.: Καθόλου! Είναι στιγμές που τη χρειάζομαι για να βάζω τα πράγματα σε μια σειρά.
Τι θα ήθελες να νιώθει ο κόσμος φεύγοντας από μια συναυλία σου;
Γ.Λ.: Ότι κάτι τον άγγιξε από αυτό που άκουσε. Όχι απαραίτητα έντονα, αλλά αληθινά, κι ότι παίρνει μαζί του κάτι που θα τον συντροφεύσει.
Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να τραγουδήσεις στο μέλλον;
Γ.Λ.: Ναι. Όσο προχωράς και εξελίσσεσαι, νιώθεις ότι πάντα υπάρχουν τραγούδια που θα ήθελες να ερμηνεύσεις. Τραγούδια που σε περιμένουν όταν θα είσαι έτοιμος να τα ερμηνεύσεις όπως τους αξίζει.
Ετοιμάζεις κάτι αυτή την περίοδο;
Γ.Λ.: Βρίσκομαι σε μια ιδιαίτερα δημιουργική φάση αυτή την περίοδο. Περιμένω την κυκλοφορία δύο νέων δισκογραφικών δουλειών στις οποίες συμμετέχω.
Η πρώτη είναι του συνθέτη Γιώργου Καγιαλίκου, σε στίχους του Ηλία Μάστορη, με τους οποίους έχω συνεργαστεί και στο παρελθόν και χαίρομαι που συναντιόμαστε ξανά δισκογραφικά. Συμμετέχουν ερμηνευτικά, επίσης σε αυτή τη δουλειά, ο Μπάμπης Στόκας και ο Θανάσης Χουλιαράς. Την ενορχήστρωση έχει αναλάβει ο Κώστας Παρίσσης.
Η δεύτερη δουλειά στην οποία συμμετέχω είναι αυτή που ετοιμάζουν ο συνθέτης Νικήτας Βοστάνης και ο στιχουργός Κώστας Λάζαρης, μια συνεργασία που μου δίνει επίσης ιδιαίτερη χαρά, με τη συμμετοχή του Μπάμπη Τσέρτου, της Μόρφως Τσαϊρέλη και του Πάνου Μπούσαλη.
Παράλληλα, ετοιμάζω και κάποια μεμονωμένα τραγούδια. Aνάμεσά τους ένα σε μουσική της Αρετής Κοκκίνου και στίχους της Μαρίας Παπαδάκη, καθώς και ένα ακόμη, σε συνεργασία με το συγκρότημα Soul Destiny.
Σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων, το Σάββατο 7 Μαρτίου 2026 θα πραγματοποιήσουμε ένα αφιέρωμα στον σπουδαίο συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο, στο Μπαράκι της Διδότου, μαζί με την τραγουδίστρια και μουσικό Όλγα Καμηλάρη και καλεσμένη μας τη μοναδική Αιμιλία Σαρρή. Το Σάββατο 21 Μαρτίου 2026 ανεβαίνουμε στη Μικρή Σκηνή με τους Αργυρώ Καπαρού, Φώτη Θεοδωρίδη και Έρρικα Πατρικίου. Η συγκεκριμένη παράσταση θα παρουσιαστεί και στην Αθήνα, την Παρασκευή 22 Μαΐου 2026, στο Caja de musica. Και την Παρασκευή 3 Απριλίου 2026, μαζί με τον Βασίλη Σαλταγιάννη και τη Θέλμα Καραγιάννη, θα εμφανιστούμε στο Caja de musica.
Μίλησες για τον Βασίλη Σαλταγιάννη με τον οποίο είμαστε φίλοι πολλά χρόνια, όπως και με την Θέλμα Καραγιάννη. Με τον δε Βασίλη, έχουμε συνεργαστεί σε ένα –μέχρι στιγμής– τραγούδι. Μακάρι να καταφέρω να έρθω να σας δω και να σας ακούσω και τους τρεις μαζί. Πες μου όμως, την σχέση σου με τη μουσική σε μία φράση.
Γ.Λ.: Μια σχέση ζωής και αγάπης, με τα πάνω της και τα κάτω της.
Πώς βλέπεις τη σημερινή παγκόσμια κατάσταση;
Γ.Λ.: Με ανησυχία. Ζούμε σε μια περίοδο έντασης και σύγχυσης, όπου όλα μοιάζουν να τρέχουν πιο γρήγορα απ' όσο μπορούμε να αντέξουμε. Νομίζω πως χρειάζεται περισσότερη ψυχραιμία, ουσιαστική επικοινωνία και αγώνας, ώστε να μη χαθεί αυτό που μας κρατά ζωντανούς – η επαφή, η κατανόηση και η ανθρωπιά.
Μια ευχή για τον κόσμο;
Γ.Λ.: Ενσυναίσθηση! Ας ακούμε λίγο περισσότερο ο ένας τον άλλον…
Γιάννη, σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου και για αυτή τη συζήτηση που κύλησε με ειλικρίνεια, σκέψη και ανθρώπινη ζεστασιά, όπως ακριβώς και τα τραγούδια σου.
Γ.Λ.: Σε ευχαριστώ κι εγώ Γιώργο. Ήταν μια όμορφη και ουσιαστική κουβέντα. Ευχαριστώ επίσης και το koukidaki.gr για τη φιλοξενία.
Ακούγοντας τον Γιάννη Λεκόπουλο, καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν είναι βιαστικό στη διαδρομή του. Ούτε οι επιλογές, ούτε οι συνεργασίες, ούτε ο τρόπος που στέκεται απέναντι στο κοινό και στον ίδιο του τον εαυτό. Σε μια εποχή που όλα ζητούν να ακουστούν πιο δυνατά, εκείνος επιλέγει να μιλήσει πιο καθαρά. Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που τα τραγούδια του δεν φωνάζουν, αλλά μένουν, γιατί δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν. Προσπαθούν να συναντήσουν. Και όταν το καταφέρνουν, κάνουν αυτό ακριβώς που ο ίδιος εύχεται στο τέλος κάθε συναυλίας του: να πάρει ο ακροατής κάτι αληθινό μαζί του και να το κουβαλά, αθόρυβα, στον χρόνο.
Υστερόγραφο:
Σε έναν κόσμο που τρέχει, ο Γιάννης Λεκόπουλος επιμένει να ακούει. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο πολιτικό, το πιο ανθρώπινο και το πιο αναγκαίο τραγούδι της εποχής μας.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Ο Γιάννης Λεκόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα μονωδίας, βυζαντινής και θεωρία μουσικής στο ωδείο Σαμαρά και το 1999 ξεκίνησε να τραγουδάει επαγγελματικά σε μπουάτ, μουσικές σκηνές και συναυλίες. Έχει παρακολουθήσει επίσης μαθήματα τραγουδιού με την Βίκυ Αλμαζίδου και συνεχίζει έως και σήμερα μαθήματα σύγχρονου τραγουδιού με την καθηγήτρια Βαρβάρα Μαυρίδου. Το 2007 κέρδισε το 3ο Βραβείο στο φεστιβάλ ευρωπαϊκού τραγουδιού (pop-rock-jazz) THE CROWN OF TURNOVGRAD και ειδικό βραβείο δημοσιογράφων, στο Βελίκο Τάρνοβο της Βουλγαρίας. Έχει συνεργαστεί, μέχρι στιγμής, είτε δισκογραφικά είτε σε ζωντανές εμφανίσεις με καταξιωμένους συνθέτες, στιχουργούς και ερμηνευτές, όπως με τους Λάκη Παππά, Γιώργο Ζωγράφο, Πόπη Αστεριάδη, Nότη Μαυρουδή, Μαρία Φαραντούρη, Γλυκερία, Αντώνη Μιτζέλο, Bούλα Σαββίδη, Λιζέτα Καλημέρη, Καλλιόπη Βέττα, Γιώργο Σταυριανό, Ανδρέα Κατσιγιάννη, Xρήστο Παπαδόπουλο, Τατιάνα Ζωγράφου, Κώστα Μπαλαχούτη, Δημήτρη Ιατρόπουλο, Κώστα Τριπολίτη, Γιάννη Ιωάννου, Κώστα Καρτελιά, Σοφία Εμφιετζή, Dilek Koç, Αφεντούλα Ραζέλη, Αρετή Κετιμέ, Λήδα Χαλκιαδάκη, Αργυρώ Καπαρού, Nίκο Ανδρουλάκη, Γιάννα Κατσαγιώργη, Πένυ Ξενάκη, Bάσια Ζήλου, Kική Λουκά, Μανώλη Χατζημανώλη, Μαρία Φωτίου, Κατερίνα Σιάπαντα, Σταύρο Παπασταύρου, Nίκο Πιτλόγλου, Μάρθα Μεναχέμ, Μιχάλη Ανδρονίκου, Γιώργο Καγιαλίκο, Αρετή Κοκκίνου, Bασίλη Σαλταγιάννη, Νικήτα Βοστάνη, Κώστα Λάζαρη κ.α. Δισκογραφία: Carte Postale [2006], Μικρή ελεγεία [2007], Ανοιχτή ακρόαση, Απ' τη στεριά, το νερό και τον αέρα [2008], Μέρα πρώτη, μέρα δεύτερη, Νύχτα ανώνυμη [2009], Σαν των ανθρώπων τις φωνές, Απόψε, Παραβάσεις [2010], Σκουριά στου έρωτα τη βρύση [2011], Porto Tabasco, Φυγή [2014], Σε αυτή τη γη που η σιωπή δακρύζει [2015], Επτά μελωδικές ιστορίες [2016], Τα βελούδινα σκοτάδια, Συρτάρια [2017], Άπονη ζωή, ταιριαστά θα προχωράμε [2019], Το αίμα το παλιό [2021], Πιάσε ένα βιβλίο! [2022], Ζούμε τις μεγάλες μέρες [2023], Όλα του κόσμου τα αντίο, Σώμα μου, Νύχτα σκοτεινή, Είμαστε μαζί [2024], Το ζεϊμπέκικο της αλφαβήτας, Τι να σου γράψω, Επύλλια 4, Με ρωτάς [2025]
