.gif)
Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Αριστούλα Δάλλη: Με το πρώτο μου βιβλίο «Το δέρμα της φώκιας» ήθελα να φέρω στην επιφάνεια την βαθύτερη ανθρώπινη ζωτική ανάγκη για επικοινωνία του εσωτερικού και εξωτερικού κόσμου μας, με όλες τις αντιθέσεις που συναντούμε στις σχέσεις. Το βιβλίο μου «Οι κόρες της Δήμητρας» ήταν δημιούργημα μιας βαθύτερης ανάγκης που αναδύθηκε από το ευαίσθητο «δέρμα της φώκιας» καθώς το έγραφα και είναι η συνέχειά του.
Όσο βυθιζόμουν στις μνημονικές εμπειρίες μου, ως φυσιοθεραπεύτρια–ψυχοθεραπεύτρια, τόσο πιο ξεκάθαρα αναδύονταν εικόνες από τον ανοίκειο χώρο των απωθημένων τραυματικών εικόνων, μοίρασμα ανθρώπων που ζητούσαν απαντήσεις. Ίσως δεν είναι εύκολη ή μόνο ευχάριστη η αναγνωστική ματιά. Μπορεί όμως να ημερώνει και να μεταμορφώνει την εσωτερική κραυγή η αναγνώριση του ανοίκειου (παράλογου, ακραίου, τρομακτικού) αφού το ανασύρει από τα σκοτάδια του ασυνειδήτου και το φωτίζει με το φως της παραδοχής και εξιλέωσης στο συνειδητό.
Ο απώτερος σκοπός και των δύο βιβλίων, που θεωρώ ότι είναι μια ενότητα, είναι η επιθυμία μου, μέσω της αλληγορίας και της αντανάκλασης, να δούμε το πρόσωπο της τραυματισμένης Μέδουσας χωρίς να παγώσουμε από το άγριο γεμάτο φίδια κεφάλι της.
Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;
Α.Δ.: Με συγκινεί η ερώτησή σας γιατί η εμπειρία της ανάγνωσης των ιστοριών του βιβλίου, τυπωμένα καλαίσθητα στο κενό λευκό χαρτί, έχουν πλέον μια υπαρκτική μορφή που αναδύθηκε εκ των ένδον, εκεί που όλα ήταν ένα άμορφο αλλόκοτο και απειλητικό συνονθύλευμα. Η ανάγνωση από απόσταση χρονική και ως παρατηρητής, δεν έχει ενθουσιασμό, γιατί κι όταν έγραφα τα διηγήματα, δίνοντας με λέξεις και εικόνες τις επώδυνες εμπειρίες των ηρώων, ήμουν μέρος αυτού του βιωμένου πόνου, αγγίζοντας τον τύπο των ήλων, όχι μόνο της μυθοπλαστικής αλλά της πραγματικής πληγής, γιατί άκουγα τη σιωπηλή φωνή της απώλειας, της μοναξιάς, της απόρριψης, του φόβου του σωματικού και ψυχικού θανάτου. Η εν-συναίσθηση και η αποδοχή τους αφήνει την απελευθερωτική ηρεμία και τη γαλήνη της ικανοποίησης του σκοπού της δημιουργικής γραφής. Είναι ένα συναίσθημα υπαρξιακής δικαίωσης.
Έχετε διαφωνήσει ποτέ με τον δημιουργικό εαυτό σας;
Α.Δ.: Δεν ξέρω αν αυτό που ένιωθα και νιώθω, ήταν ή είναι κάποια διαφωνία ή μια αντιδραστική συναίνεση περί αδικίας και χαμένου χρόνου. Πολλές φορές διερωτώμαι με αυστηρότητα, γιατί τόσα βιώματα, προσωπικά και συλλογικά, φορτωμένα με υπαρξιακή αγωνία, καταπίεση της προσωπικής ελευθερίας και της ζωτικής ανάσας, έμειναν φυλακισμένα σε σκοτεινές κρύπτες, ως ανοίκειες, μη αποδεκτές ιδέες ασύμβατες με τις προσωπικές και κοινωνικές περσόνες στις οποίες πίστεψα και πιστεύουμε γενικότερα;
Διάβαζα κι έγραφα κείμενα της ειδικότητάς μου, κυρίως σε δοκιμιακό λόγο για τις εισηγήσεις σε σεμινάρια και συνέδρια. Η στιγμή της δημιουργικής γραφής ήταν αφύπνιση και επιθυμία να γίνει μέρος της λογοτεχνικής γραφής, η οποία με τα εργαλεία της μου έδινε τη δυνατότητα και την ελευθερία να μιλήσω έμμεσα για τον υπαρξιακό αυτοπροσδιορισμό. Η λογοτεχνική γραφή, με οποιοδήποτε είδος λειτουργεί θεραπευτικά.
Είναι θύμηση και φως στη σκοτεινή νύχτα της ψυχής το πρώτο εδάφιο στο «Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον»: «Εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο λόγος [...] εν αυτώ ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων.».
Υπάρχει κάποιο έργο που να το ξεχωρίζετε και γιατί;
Α.Δ.: Σχεδόν στα πιο πολλά διηγήματα το βασικό θεμέλιο της δημιουργίας τους είναι η αναζήτηση του πυρήνα του εαυτού μας, η αναζήτηση της αρμονίας των αντιθέτων στη ανθρώπινη φύση μας, το ταξίδι της ολοκλήρωσης και της επουλωτικής θεραπευτικής διαδικασίας των τραυματικών εμπειριών μας.
Το διήγημα «Μύηση», με τις αλληγορικές και σουρεαλιστικές εικόνες, προσομοιάζει το ταξίδι της προσωπικής μας Οδύσσειας, τις θυσίες, τις απώλειες, τις υπαρξιακές αγωνίες, τον συμβολικό θάνατο και την αναγέννηση-μεταμόρφωση σε νέο πρόσωπο αναγνωρίζοντας την ταυτότητά μας.
Είναι το ταξίδι προς την Ιθάκη όπου, το ζευγάρι αρσενική και θηλυκή ύπαρξη, μετά την πάλη με τις αντιθέσεις τους, βρίσκονται σε αρμονία και ψυχική ταύτιση. Πρόσωπα καλυμμένα με μάσκες που είναι όμως όμοιες με το αληθινό πρόσωπό τους μετά τη μύηση και συνυπάρχουν μ' ένα ποτήρι κόκκινο ερωτικό κρασί. Ο δρόμος του ήρωα με τα χίλια πρόσωπα και η σύνθεσή τους είναι η ολοκλήρωση στον δρόμο της αυτογνωσίας.
Υπάρχουν στιγμές που σας πυροδοτούν βάζοντάς σας σε δημιουργική κίνηση;
Α.Δ.: Ναι, πολύ συχνά και χωρίς προγραμματισμό και συγκεκριμένη ώρα γραφής, αρκεί ένα εξωτερικό ερέθισμα να διεγείρει τα νευραλγικά μου σημεία όπου υπάρχουν έντονα συναισθήματα. Αυτή η αντίδραση, είτε δρα θετικά είτε αρνητικά, ενεργοποιεί την «αντάρτισσα» μέσα μου και τα ανοίκεια σιωπηλά απωθημένα θέματα επιμένουν να βγούνε στο φως. Τότε παίρνω το μολύβι, τη λευκή κόλλα και ιχνογραφώ το πρωτόλειο κείμενο με τις σκέψεις και τη θέση μου σε αυτό. Η γραφή μου είναι η φωνή μου, ως απάντηση αλληλεπίδρασης με τον σημαντικό άλλον στις διυποκειμενικές σχέσεις και την συνύπαρξη και αλληλεγγύη ως κοινωνική οντότητα. Θυμίζοντας και ενισχύοντας με τις ανατροπές στις ιστορίες τη νίκη του καλού έναντι του κακού, το μήνυμα της αγάπης, της επιβεβαίωσης του άλλου περί σημαντικότητας, αποδοχής και συμφιλίωσης.
Κι αντίστοιχα, υπάρχουν στιγμές για τις οποίες δεν θα γράφατε ποτέ τίποτα;
Α.Δ.: Ναι υπάρχουν και δεν είναι λίγες. Στιγμές καθημερινές που βιώνω στην πορεία μου όταν διαβαίνω το ποτάμι της δικής μου σκοτεινής νύχτας της ψυχής. Τότε μένω στη σιωπή, στοχάζομαι και αναστοχάζομαι έως ότου διαλυθεί το πυκνό σκοτάδι λίγο πριν ανατείλει το φως της μέρας.
Αν θα έπρεπε να περιγράψετε το εν λόγω πόνημα με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Α.Δ.: Αναμόρφωση (Αναγέννηση).
Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, πού θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Α.Δ.: Όνειρο που επιθυμώ, κι ας μένει ανικανοποίητο, είναι ένα ταξίδι σε μια κοινότητα ή χωριό Σαμάνων, π.χ. στον Καναδά, σ' ένα καταφύγιο σε δάσος με τα πυκνά κέδρα, τα αιωνόβια μεγάλα κόκκινα δένδρα, τις πανύψηλες σεκόγιες που οι κορυφές τους χάνονται στα βάθη του ουρανού. Να βιώσουμε την ουσία της φύση μας μέσα στη φύση, την επανασύνδεση και αφύπνιση του αυθεντικού εαυτού μας. Να μείνουμε όσες ημέρες χρειαστούμε για την αναγνώριση του προσωπικού πνευματικού μας δρόμου και να τον κρατήσουμε σαν πυξίδα γνώσης στην επιστροφή μας στον κόσμο της καθημερινότητας.
Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγχρονη βιβλιοπαραγωγή στη χώρα μας σε σχέση με την λογοτεχνία; Έχετε αγαπημένους Έλληνες συγγραφείς;
Α.Δ.: Κάθε φορά που παρακολουθώ από κοντά την Διεθνή έκθεση βιβλίου στην πόλη μου, τη Θεσσαλονίκη, μ' εντυπωσιάζει η πληθώρα την εκδοτικών οίκων και των βιβλίων (γενικού ενδιαφέροντος ή εξειδικευμένων) και η επιλογή-αξιολόγηση είναι αρκετά δύσκολη. Ωστόσο, μου αρέσει πιο πολύ η πληθώρα και η ανάγκη κάποιου να γράψει και να μοιραστεί τις ιδέες του από την αδιαφορία για τη λογοτεχνία και το διάβασμα.
Είναι δύσκολο να ανασύρω ονόματα συγγραφέων που με συντρόφεψαν με τη γραφή τους όλα τα χρόνια. Θα αναφερθώ σε ονόματα που μου έρχονται αβίαστα χωρίς αυτό να ακυρώνει και άλλους σπουδαίους λογοτέχνες πεζογραφίας και χωρίς να αναφερθώ στους ποιητές μας που κατακλύζουν τη μνήμη μου. Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου, Ζυράννα Ζατέλη, Ιωάννα Καρυστιάνη, Νίκος Καζαντζάκης, Μιχάλης Μακρόπουλος, Βασίλης Αλεξάκης και άλλοι πολλοί. Ήταν συνοδοιπόροι-δάσκαλοι στο δικό μου προσωπικό δρόμο της λογοτεχνικής γνώσης.
Η συλλογή διηγημάτων της Αριστούλας Δάλλη Οι κόρες της Δήμητρας κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν. Στην περίληψη διαβάζουμε:
Οικείο και ανοίκειο. Συνειδητό και ασυνείδητο. Ο άνθρωπος, σύμφωνα με την υπαρξιακή φιλοσοφία, σε όλη την πορεία της ζωής του αναζητάει την ουσία τού είναι του και τον οικείο, γνωστό στο συνειδητό, χώρο όπου θα αισθανθεί ασφάλεια, αποφεύγοντας ταυτόχρονα το ανοίκειο, το μύχιο, το άβολο, το αλλόκοτο.Οι κόρες της Δήμητρας είναι ένα ταξίδι στον κόσμο των απωθημένων ανοίκειων εικόνων του ασυνείδητου, οι οποίες, κάτω από κατάλληλες συνθήκες, αναδύονται στο συνειδητό και, γνώριμες πλέον, βιώνονται ως οικείες μέσω της μυθοπλαστικής αφήγησης, της αλληγορίας, του συμβολισμού.Οι ήρωες στις ιστορίες του βιβλίου αναζητούν την παρουσία ή την απουσία του άλλου, στοχάζονται πάνω στη σχέση τού είναι και του συν-είναι, αναζητώντας τελικά την κάθαρση και την υπαρκτική ελευθερία τους.
Η Αριστούλα Δάλλη είναι συγγραφέας, εικαστικός και ψυχοθεραπεύτρια. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και εργάστηκε στη Δημόσια Υγεία ως φυσικοθεραπεύτρια. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην εικαστική ψυχοθεραπεία, και στη συστημική οικογενειακή θεραπεία. Διευθύνει το Κέντρο Προσωπικής Ανάπτυξης και Ψυχοθεραπείας μέσω της Τέχνης Άκεσα στη Θεσσαλονίκη. Ως εικαστικός, έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις, ενώ ως ψυχοθεραπεύτρια, έχει συμμετάσχει σε διεθνή ψυχαναλυτικά συνέδρια. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και επιμέλειας κειμένου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Γράφει πεζά, ποιήματα, δοκίμια και κριτικές. Κείμενά της έχουν φιλοξενηθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, όπως τα: Περί Ου, Παρέμβαση, fractal, Φρέαρ, Culturebook, Θευθ και Καρυοθραύστις. Έργα της έχουν συμπεριληφθεί στους συλλογικούς τόμους: Φλέβες γραφής (εκδόσεις Ρώμη, 2019), Η συμβολή των ψυχοθεραπειών μέσω τέχνης στην ψυχιατρική θεραπευτική (εκδόσεις Βήτα, 2019), Επιστολές από μια άλλη ήπειρο (εκδόσεις Ρώμη, 2022), Ο χρόνος που περνά και χάνεται (εκδόσεις Παρέμβαση, 2023), Το πρόσωπο του έρωτα (εκδόσεις Παρέμβαση, 2024), Βαλς με έναν λογοτεχνικό ήρωα (εκδόσεις Ρώμη, 2024) και Το ταξίδι (εκδόσεις Παρέμβαση, 2025). Το 2024 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν η πρώτη της συλλογή διηγημάτων Το δέρμα της φώκιας. Η συλλογή διηγημάτων Οι κόρες της Δήμητρας είναι το δεύτερο βιβλίο της.
Διεκδικήστε το!
Το koukidaki.gr προσφέρει τρία [3] αντίτυπα του βιβλίου σε ισάριθμους τυχερούς αναγνώστες – ένα στο καθένα. Συμμετοχή στην κλήρωση, που θα γίνει μετά τις 7 Ιουνίου 2026, σημαίνει αποδοχή των όρων οπότε διαβάστε τους όρους και κατόπιν κλικάρετε εδώ και συμπληρώστε τη φόρμα. Τα βιβλία θα αποσταλούν/παραδοθούν στους τυχερούς από το koukidaki. Αυτή η δωροθεσία είναι παγκόσμια!
