.gif)
Πήγε για τσιγάρα και δεν γύρισε ποτέ.
Πόσες φορές το έχουμε ακούσει άραγε;
Και πόσες φορές συνέβη εντέλει;
Η Μαργαρίτα Παπαγιάννη, σε δικό της κείμενο και ερμηνεία, προσπαθεί να προσεγγίσει όλο αυτό το συναίσθημα που νιώθουν οι άνθρωποι όταν εγκαταλείπονται.
Ένας μονόλογος που φιλοξενείται από το θέατρο του Νέου Κόσμου.
Γιατί άραγε να φεύγει κάποιος χωρίς εξήγηση;
Χωρίς να μαθαίνουμε τον λόγο που έκανε τον άλλο να κόψει οποιουσδήποτε δεσμούς;
Πώς είναι, αναρωτήθηκε κάνεις, το συναίσθημα της εγκατάλειψης;
Με ιδιαίτερη επιμέλεια, σε μια ώρα και κάτι που διαρκεί η παράσταση, η Μαργαρίτα αφήνεται σε έναν λήθαργο περιγράφοντας συναισθήματα που πολλοί έχουν νιώσει και θα ταυτιστούν.
Άλλοι πάλι ίσως να είναι από την πλευρά αυτών που πήγαν να πάρουν τσιγάρα και δεν γύρισαν ποτέ.
Ένα πολύ καλό κείμενο και μια, επίσης, πολύ καλή ερμηνεία από την Μαργαρίτα αποδεικνύοντας ότι δεν είναι μόνο μια όμορφη παρουσία αλλά και μία ηθοποιός που έχει να πει και να γράψει πολλά.
Δεν γνωρίζω εάν το έχει ζήσει η ίδια ή κάποιο κοντινό της πρόσωπο – δεν έχει και μεγάλη σημασία άλλωστε. Αυτό που μετράει είναι η δυνατή παρουσία, το συναίσθημα και τα μηνύματα που βγάζει αυτό το έργο και είναι πολλά!
Μια πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Θανάση Ζερίτη, που ξέρει καλά πώς να στήσει σωστά τον ηθοποιό στην σκηνή.
Πολύ καλή παράσταση που σε βάζει να δεις μια κατάσταση, που προκαλεί πίκρα και ερωτήματα, σε έναν μονόλογο που μένει στη μνήμη.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
