.gif)
ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ
Μια δίψα να πιω τα κορμιά τους ακόμα μια φορά όπως τότε. Και να λουστώ, καταπιώ, μεθύσω με όλα τα κώνειά τους, να γίνω ένα μ' αυτά και να χαθώ στους πάτους της ηδονής τους, να κείτομαι στον βυθό έναν αιώνα εκστασιασμένος νεκρός, κουφάρι καυλωμένο, ένας πεθαμένος βαλσαμωμένος στη φορμόλη των κολπικών υγρών τους, καταβροχθισμένος από τα μουνιά τους, στα ζωογόνα σκοτάδια των μητρών τους. Σίγουρα όταν διεισδούσε το όργανό μου βαθιά μέσα τους ανακαλούσα την ασυνείδητη εμπειρία της κύησής μου στην κοιλιά της μάνας μου, κι ήταν τόσο όμορφα που ήθελα να μείνω μέσα τους όπως εγώ ως έμβρυο στης μάνας μου τη μήτρα, ένα αιώνια ενδομήτριο πλάσμα και να βιώνω τον κόσμο μέσα από τον οργανισμό της κυοφορίας μου. Η γονέας μου, όσο κι αν τα σκάτωσε με τις εμμονές, φοβίες και την απαιδεσιά της στη φάση της διαπαιδαγώγησής μου, τα είχε ήδη ξεχρεώσει όλα και με το παραπάνω με τις φροντίδες των δυο σωμάτων μας, όντως σαν να ήταν ένα. Γιατί μ' εξαίρεση την κληρονομική γκαβωμάρα του σογιού της απέκτησα ένα πολύ γερό οργανισμό με διαρκή την ασπίδα προστασίας της μήτρας σε ολόκληρη τη ζωή μου και μια λάγνα τάση διαφυγής από τον εξωτερικό κόσμο επιδιώκοντας να χωθώ στα ενδοκολπικά λημέρια και να γράφω μελωδίες θριαμβευτικές με τις γυναικείες σάλπιγγες διαλαλώντας την ευτυχία μου. Η ασυνείδητη ουτοπία μου ήταν πάντα αυτή εξού και η διαρκή εξεγερσιακή στάση ζωής ακόμα και μαζί με τους επαναστάτες συντρόφους μου. Οι ερωτικές σχέσεις που περιγράφονται παρακάτω έχουν όλες το ίδιο μοτίβο, το περίπλοκο οιδιπόδειο σύμπλεγμα με σκληρό πυρήνα την απαράμιλλη σχέση εμβρύου- εγκυμονούσας και περίβλημα την συγκρουσιακή σχέση νέου ατίθασου και χαοτικού με την αλλόκοτη μητέρα του. Μια ειρηνική ζωή στο κάθε στιγμιαίο πήδημα και μια διαρκή θανάτωση κατά τη διάρκεια του κοινού βίου.
Άντρας, τι εστί; Τι σημαίνει; Φορέας σπέρματος – ε, και; Σε λίγο θα μπορεί η επιστήμη να κατασκευάζει μόνη της αυτό το παχύρευστο υγρό να το θηλυκώνει σ' ένα ωάριο επίσης τεχνητά φτιαγμένο, ρυθμισμένα τα γενετικά στοιχεία του κώδικα πλήρως και σε μια επίσης τεχνητή μήτρα πλήρως εφοδιασμένη με όλες τις θρεπτικές ουσίες και σώματα τεχνητής νοημοσύνης θα παρακολουθούν, αισθάνονται, φροντίζουν το έμβρυο με τέτοιο άρτιο τεχνητά τρόπο ώστε να γεννιέται ακέραιο και υγιέστατο ένα βρέφος χαριτωμένο και δίχως δυσμορφίες, ανωμαλίες, μειονεξίες και αναπηρίες. Του κουτιού, σαν να είναι κούρσα λαμπερή και στην εντέλεια κατασκευασμένη. Πού είναι τα φύλα και η σεξουαλική τους πράξη, η συνουσία η παθιάρικη με βογγητά, πλεγμένα σωματικά μέλη, πολλά υγρά και μια σάρκα λιβάδι ν' ανθίζει αόρατα λουλούδια αισθήσεων, συναισθήσεων, ανατριχίλες βαπορίσιες στα άγνωστα πεδία της ηδονής, σπασμοί, κλυδωνισμοί του μυαλού στον βαθμό της αποσυναρμολόγησης της λογικής, της απογείωσης στον εκστατικό ουρανό των ασύλληπτων αστεριών της φαντασίας; Ναι, ναι, θα μου πείτε, μα καλά τυφλός είσαι, δεν βλέπεις πως αυξάνεται ο παγκόσμιος πληθυσμός με την γενετήσια πράξη κατά συντριπτική πλειονότητα; Ναι, μα όποιος απλώς παρακολουθεί τις ανακοινώσεις των επιστημόνων για τις κλιματικές αλλαγές, αντιλαμβάνεται πως όπως είναι σήμερα η παγκόσμια παραγωγική αλυσίδα στημένη θα έχει ξεχαρβαλώσει στα επόμενα πενήντα χρόνια και θα είναι αδύνατον η ανθρωπότητα να ζει έστω με τα σημερινά δεδομένα ευμάρειας.
Ξέφυγα πάλι, για να μην καταπιαστώ μ' ό,τι με πονάει.
Ο σημερινός άνδρας δεν είναι αρσενικός όπως θα επιθυμούσαν οι γονέοι του, έστω μέχρι την μεταπολεμική γενιά, δεν θέλει να κουβαλάει πια την αρρενωπότητα του βαρύ κι ασήκωτου, του γόη και του γαμάω και σαρώνω στο πέρασμα από την πασαρέλα της κοινωνικής προβολής μαγαζιών, κομματικών συγκεντρώσεων, οικογενειακών συναθροίσεων, συλλογικών αρχαιρεσιών, δρώμενων, γλεντιών, φιλικών συνευρέσεων. Δεν είναι ο άντρακλας που χτυπάει τη γροθιά του στο τραπέζι, να καθαρίζει με ντρέτες και κοφτές κουβέντες, να παίρνει πάνω του τις ζόρικες αποστολές κι αν χρειαστεί να ρίχνει ψιλές, χοντρές και στα πολύ άγρια να τραβάει μαχαίρι, να ρίχνει καρέκλες, τραπέζια και να σηκώνει πιστόλι. Δεν κεραυνοβολούν τα μάτια του, ούτε συνοφρυώνεται σαν ακούσει καμία κουλή ή στραβή κουβέντα, δεν μαρμαρώνει δείχνοντας την πυγμή του στην απειλή, στον σκληρό ανταγωνισμό, στην μετωπική σύγκρουση. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά σήμερα συνοδεύουν άνδρες μέλη εγκληματικών οργανώσεων.
Πώς να το κάνουμε; Η συντριπτική πλειονότητα του ανδρικού πληθυσμού απεχθάνεται όλες τις υψηλές αξίες και τα ιδανικά των ομηρικών επών: ρώμη, εξάσκηση στα όπλα, ακόνισμα φονικών ενστίκτων, τόλμη, γενναιότητα, θάρρος, αυτοθυσία... είναι πρωτίστως αντιήρωες, δεν γουστάρουν ούτε το κλασικό πρότυπο του δραστήριου, ευθύ, ευθυνομανή, τολμηρού, δυναμικού άνδρα στο κοινωνικοοικονομικό πεδίο και φυσικά ούτε κουβέντα για οικογενειακές ευθύνες, θεμέλιος λίθος της ευρείας φαμίλιας, άνδρας με τσαμπουκά και κουραφέξαλα, ουστ από δω η αρχηγία του σογιού, το καθαρό όνομα, ο προστάτης και εγγυητής του κύρους. Από πού και ως πού όσοι φοράνε παντελόνια έχουν λόγο, είναι ντόμπροι, και μήτε μύγα στο σπαθί τους, από πού και ως πού σπαθί, ποιο σπαθί, ούτε άσσους στα μανίκια, μήτε κόλπα ζόρικα ξέρουν, στα τσακίδια όλα τα φουσάτα και κομπολόγια και οι μουστάκες, τα μαύρα πουκάμισα και η τιμή της άτιμης μπαμπέσας κενωνίας. Οι σημερινοί άνδρες είναι αναχωρητές, όχι μόνο από την πατερναλιστική, ανδροκρατούμενη, φαλλοκρατική ομάδα αλλά και τη νέα φεμινιστική μιας και τείνει να γίνει αυταρχική όσο η πρώτη. Γίνονται άφυλοι, ούτε ομό-, μήτε αμφί-, αδιάφοροι προς τρανς – μόνο το άλφα στερητικό τους κάνει να νιώθουν καλά γιατί ζουν με την ησυχία τους, δίχως σκοτούρες με τον εαυτό τους.
Η αυτοκρατορία των αισθήσεων είναι το κύκνειο άσμα της αρρενωπότητας. Το μόνο που μένει στους αρσενικούς είναι η πειθήνια συνοδεία της δολοφόνου τους στα σκοτεινά νερά της ηδονής. Στις υπόγειες στοές μιας λιμνοθάλασσας, στο στημένο παιχνίδι του κρυφτού, όπου υποκριτικά αγαθοβιόλικα, ο άνδρας ακολουθεί την γυμνή απόλαυση των σαρκικών ενώσεων με πλήρη συνείδηση της τελικής πράξης θανάτωσης. Στην υπέρτατη ηδονή της ερωτικής έκστασης, ηθελημένα εκείνος θυσιάζει τον φαλλό του για να αποτινάξει την τυραννία της φαλλοκρατίας πάνω από το κοινωνικό σύνολο και την ίδια του τη φύση, μόνο που δίχως αυτήν αντιλαμβάνεται πως δεν έχει άλλη επιλογή παρά αποκλειστικά τον χαμό και πως η δεύτερη φύση του είναι ο θάνατος ή η ζωή δίχως φύλο. Γιατί δεν έχει καμία διάθεση τον τύραννο που σκότωσε μέσα του να τον αποδεχτεί με θηλυκή μορφή στη γυναίκα.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
