.gif)
Επέλεξα να αρχίζω την παρουσίασή μου λίγο διαφορετικά από ό,τι συνήθως, ορμώμενη από την τελευταία φράση του κειμένου που φιλοξενείται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.
Να είστε περήφανοι για τους γονείς σας.
Διαβάζοντάς τη, χάρηκα ιδιαίτερα γιατί πραγματικά είμαι περήφανη για τους γονείς μου και θα ήθελα αργότερα και τα παιδιά μου να είναι περήφανα για εμένα. Δεν θα μιλήσω για την κατηγορία εκείνη όπου οι γονείς στάθηκαν αντάξιοι των περιστάσεων, γιατί η συζήτηση είναι πολύ μεγάλη. Θα μείνω σε εκείνους τους γονείς οι οποίοι πασχίζουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με σεβασμό, με ενσυναίσθηση και με αγάπη, σε εκείνους τους γονείς που θα αποτελέσουν με τις πράξεις τους παράδειγμα προς μίμηση, σε εκείνους τους γονείς που στηρίζουν τα όνειρα, τις απόψεις και την ιδιοσυγκρασία των παιδιών τους, σε εκείνους τους γονείς που αγωνίζονται με σθένος για έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά γενικότερα και φυσικά σε εκείνους τους γονείς οι οποίοι, δημιουργούν παιδιά χαρούμενα και ισορροπημένα, παιδιά με εφόδια, παιδιά με ελπίδα, παιδιά άξια και ικανά.
Τέτοιοι γονείς είναι άξιοι λόγου, είναι μαχητές και υπερασπιστές της κοινωνίας μας. Αυτοί οι γονείς πρέπει να είναι ευτυχισμένοι γιατί με τη στάση τους ενέπνευσαν τα παιδιά τους και σίγουρα τους έδωσαν τις βάσεις για να συνεχίσουν τον δρόμο τους με σθένος αλλά και με αξιοπρέπεια.
Εύκολα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι ένας τέτοιος γονιός υπήρξε και για την Τίνα ο πατέρας της, γι' αυτό και η τελευταία αποφασίζει να του γράψει γράμματα για να του πει όλα όσα έχει μέσα της και όλα όσα αποκόμισε από την κοινή τους πορεία.
Η Τίνα Μιχαηλίδου επιλέγει έναν τρόπο να συνδεθεί με τον μπαμπά της, ενόσω εκείνος δεν ζει, αν και από ,ότι αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης, εξακολουθεί να αποτελεί κομμάτι της καθημερινότητάς της, έχοντας ένα μεγάλο μερίδιο στην καρδιά της.
Η αυλαία του βιβλίου ανοίγει με ένα ποίημα οικογενειακού φίλου προς τον εκλιπόντα και στη συνέχεια η σκυτάλη περνάει στα χέρια της συγγραφέως η οποία στον πρόλογό της μας δίνει λίγα στοιχεία για το ύφος του βιβλίου και πολύ γρήγορα περνάμε στα γράμματα με αποδέκτη τον αγαπημένο της μπαμπά.
Διαβάζουμε με συγκίνηση για αδυναμίες, για αγαπημένα τραγούδια, για στιγμές που καταγράφηκαν στη μνήμη της με ανεξίτηλα χρώματα, για σκόρπιες αναμνήσεις, για τα κοινά τους ταξίδια στο εξωτερικό αλλά και για συναισθήματα που αναδεύονται στην επιφάνεια των φροντιστών ασθενών οι οποίοι πάσχουν από χρόνιες παθήσεις.
Σειρά έχει το μεγάλο για όλους μας κεφάλαιο του covid, η δύσκολη στην κατανόησή της έννοια του θανάτου και όχι άδικα, η ακόμα πιο δύσκολη επικοινωνία με τους ανθρώπους οι οποίοι πάσχουν από άνοια όπως ο μπαμπάς της αλλά και το κεφάλαιο των σπουδών της Τίνας, ένα κεφάλαιο κομβικής σημασίας για κάθε νέο και όχι μόνο.
Η αληθινή αγάπη και οι αναμνήσεις ποτέ δεν φεύγουν, μένουν πάντα χαραγμένες μέσα μας.
Κάνει λόγο για τη συνειδητοποίηση της απώλειας, για το αίσθημα της αντίστασης στη φυγή, για την αδυναμία κόρης και πατέρα στα γλυκά, την ανησυχία της για την ύπαρξη του Παραδείσου αλλά και την αποδοχή συναισθημάτων όπως η λύπη και η συνοδεία αυτής τα δάκρυα.
Να ξέρετε εκ των προτέρων ότι το βιβλίο κυοφορεί βαρύ συναισθηματικό φορτίο. Να είστε προετοιμασμένοι για συγκινήσεις γιατί πραγματικά δύσκολα μπορείς να το αποφύγεις. Η γραφή και η αμεσότητα με το κείμενο είναι τέτοια που νιώθεις σαν να είσαι παρατηρητής μιας συζήτησης μεταξύ της Τίνας και του μπαμπάς της, μιας αβίαστης συζήτησης διανθισμένης με πολλά και διαφορετικά πρόσημα.
Κομμάτι στο βιβλίο της έχει ο κύκλος της ζωής τον οποίο όλοι πρέπει να αποδεχτούμε αλλά και η ευθύνη μας απέναντι στον τρόπο που θα επιλέξουμε να ζήσουμε, η οποία θα μας χαρακτηρίζει σε όλη μας την πορεία.
Μέσα από τα γράμματά της ευχαριστεί τον μπαμπά της για όλα όσα της πρόσφερε και όλα όσα αβίαστα της έχει μεταλαμπαδεύσει, τον ευγνωμονεί για όλα όσα τη δίδαξε με πρώτα όλων την προσφορά και την αγάπη· στέκεται λίγο παραπάνω στο σημείο αναφοράς μιας απώλειας και στην ηρωίδα μητέρα της και κλείνει τον κύκλο με τον έρωτα της ζωής της.
Λίγο πριν γραφτούν οι τίτλοι τέλος του βιβλίου, θα διαβάσουμε ένα γράμμα το οποίο απευθύνεται στους φροντιστές και δη τους συγγενείς ατόμων με χρόνιες παθήσεις, που πραγματικά η συμβολή τους είναι τεράστια και άλλη τόση θα έλεγα η ψυχολογική τους υποστήριξη που χρειάζονται. Η Τίνα, λοιπόν, τους κάνει μια νοερή αγκαλιά γιατί ξέρει από προσωπική πείρα τον Γολγοθά που περνούν και τους δίνει απλές μα σημαντικές συμβουλές οι οποίες ως φαίνεται βοήθησαν και την ίδια.
Ακολουθούν σελίδες με αφιερώσεις γνωστών και φίλων του μπαμπά της, οι οποίοι δεν κατάφεραν να τον αποχαιρετήσουν και στο τέλος του βιβλίου, έχουμε τη δυνατότητα να διαβάσουμε άρθρα της αλλά και σκέψεις αποτυπωμένες στο χαρτί ξέχειλες συγκίνησης, αγάπης αλλά και βαθιών συναισθημάτων.
Δεν είναι εύκολο να κάνεις την κατάθεση ψυχής σου. Δεν είναι εύκολο να καταγράψεις όλα όσα νιώθεις σε ένα άψυχο χαρτί. Όλο αυτό διαφέρει κατά πολύ από την άμεση επικοινωνία, μιας και τα λόγια μπορούν να συνοδεύονται με κινήσεις, με εκφράσεις και χρώματα. Είναι εξίσου δύσκολο να βγουν στο φως οικογενειακές στιγμές και πολύτιμες προσωπικές αναμνήσεις. Η Τίνα το τολμά, ανοίγει την καρδιά της και μοιράζεται όλα όσα έχουν για χρόνια κατοικήσει μέσα της.
Δεν δειλιάζει να εκτεθεί απέναντί μας. Δεν δειλιάζει να μιλήσει για προβλήματα, για ασθένειες, για ανθρώπινο πόνο. Είναι ο τρόπος της να επικοινωνεί μαζί μας, είναι ο τρόπος της να παραδειγματίζει μέσα από τα βιώματά της, είναι ο τρόπος της να αφυπνίζει.
Χαίρομαι που διάβασα το βιβλίο της και εύχομαι από καρδιάς να καταφέρει να σταθεί εφαλτήριο για όλους εκείνους που πραγματικά βιώνουν αντίστοιχες περιπτώσεις και όχι μόνο.
Θα κλείσω με μια φράση της μέσα από το βιβλίο η οποία θα ήθελα να γίνει πυξίδα για όλους μας.
Μετά από κάθε τρικυμία στη ζωή μας, πάντα αχνοφαίνεται ένα χρωματιστό ουράνιο τόξο.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κομνηνός.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Πόσες φορές έχεις φθάσει στο σημείο, όταν φροντίζεις τον άρρωστο γονιό σου, να αποζητάς ένα σημάδι ελπίδας πως όλα θα πάνε καλά, όταν μέσα σου γνωρίζεις πως δεν θα αλλάξει κάτι προς το καλύτερο;Πόσες φορές έχουν πρηστεί τα μάτια σου από το κλάμα, τις νύχτες που αγωνιούσες για την κατάσταση της υγείας του δικού σου ανθρώπου;Πόσες φόρες φορούσες ένα χαμόγελο πάνω από τον πόνο, ώστε να μην στεναχωρήσεις τον πατέρα ή τη μητέρα σου;Το κυριότερο όμως είναι:Πόσες φορές αισθάνθηκες περήφανη για ό,τι πρόσφερε ο γονιός σου στη διάρκεια της δημιουργικής ζωής του; Για τις ζωές που βοήθησε, για την ανθρωπιά που επέδειξε σε άλλους ακόμη και ξένους ανθρώπους, για την εναγώνια προσπάθειά του να μειώσει τον πόνο ή να θεραπεύσει και δικές σου πληγές.Θα σου πω εγώ.Ως κόρη καρδιολόγου είμαι ευγνώμων, που ο δικός μου μπαμπάς θεράπευσε καρδιές ανθρώπων και αυτό δεν αλλάζει. Μπορεί να μην κατάφερε να σώσει τη δική του ζωή, έσωσε όμως πολλές άλλες!Να είστε περήφανοι για τους γονείς σας.
Η Παναγιώτα (Τίνα) Α. Μιχαηλίδου με καταγωγή από τη Λευκωσία της Κύπρου, μεγάλωσε και έζησε στην Αθήνα, τελείωσε το Αρσάκειο Ψυχικού. Σπούδασε στην Κοινωνική Θεολογία και Θρησκειολογία του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς και στο Δ.Ι.Ε.Κ. Νοσοκομείου Γεννηματάς ως Βοηθός Νοσηλευτή πάνω στην Ειδικότητα των Ειδικών Παθήσεων (Νευρολογία-Ψυχιατρική). Γενικά ασχολείται με τους ανθρώπους, καθώς εδώ και πολλά χρόνια γράφει σε πολλά περιοδικά και ιστοσελίδες για τις ανθρώπινες σχέσεις. Κυρίως όμως γράφει για τους χωρισμούς και μέσα από την ιστοσελίδα της tinamichaelidou.gr μοιράζει πολλές συμβουλές, εμπειρίες και συναισθήματα. Άλλωστε, εδώ και χρόνια κατέχει τον τίτλο της Relationship Blogger τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο. Moto της: «Να χαμογελάς πάντα αληθινά, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές σου, διότι σου αξίζει και γιατί σου πάει!».
