Όλα είναι σχετικά

«Όλα είναι σχετικά» τιτλοφορείται το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα Δημήτρη Κατσαΐτη, που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2016 από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή. Πρόκειται για μία καταιγιστική περιπέτεια, που σίγουρα αν ο συγγραφέας ήταν Αμερικανός, θα είχε ήδη υπογράψει συμβόλαιο για την πώληση των δικαιωμάτων του βιβλίου και τη μεταφορά αυτού στην μεγάλη οθόνη! Πήρα στα χέρια μου το συγκεκριμένο βιβλίο ανίδεος για το τι πρόκειται να συναντήσω μέσα στις σελίδες του, κι η αλήθεια είναι πως ξετυλίγοντας το πακέτο του ταχυδρόμου τρόμαξα λιγάκι με τον ευμεγέθη όγκο του.

Μα σαν η ανάγνωση ξεκίνησε, κάθε φόβος έσβησε!

Κι αυτό γιατί ο συγγραφέας κατάφερε απ' τις πρώτες κιόλας σελίδες του έργου του να εξάψει την περιέργεια μου, το αναγνωστικό μου ενδιαφέρον και να με παρασύρει σε ένα έντονα περιπετειώδες ταξίδι πλάι στους ήρωες του.

Θυσία

Σαν μεστό, χυμώδες σύκο που η τρυφερή του σάρκα υποχωρεί αβίαστα στο άγγιγμα των δοντιών κι η ολόγλυκη γεύση του πλημμυρίζει τους κάλυκες της ύπαρξης μου, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την μοναδική αναγνωστική εμπειρία που βίωσα διαβάζοντας το ιστορικό μυθιστόρημα ΘΥΣΙΑ της Άννας Γαλανού, που αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας της ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Με φόντο την βενετοκρατούμενη Κρήτη, κάπου στο 1551, η οποία τότε ήταν γνωστή ως «Regno di Candia» ή ως «Ducato di Candia», δηλαδή ως «Βασίλειο του Χάνδακα» ή «Δουκάτο της Κάντια», αντίστοιχα, η συγγραφέας Άννα Γαλανού μας εξιστορεί την συναρπαστική ιστορία της ζωής της έφηβης αρχοντοπούλας με το πάλλευκο δέρμα, με τα πυκνά καταπράσινα δάση να πλαισιώνουν τις κόρες των ματιών της και με τις φλογάτες μπούκλες της να στεφανώνουν ντελικάτα το νεανικό, αθώο πρόσωπο της. Το όνομα αυτής Ρούσσα!

Το προηγούμενο κορίτσι

2 γυναίκες: Έμα και Τζέιν.

Δύο γυναίκες νέες, που κουβαλούν τις δικές τους τραυματικές εμπειρίες και προσπαθούν να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή.

Προσπάθεια που θα επιχειρήσουν να πραγματοποιήσουν μέσω της διαδικασίας της μετακόμισης.

1 διαμέρισμα: αυτό του Αριθμού Ένα στην Οδό Φόλγκεϊτ.

Ένα ιδιαίτερα μοντέρνο και μινιμαλιστικό οίκημα, με εκπληκτικά έξυπνο σχεδιασμό.

Ένα διαμέρισμα εξοπλισμένο με μοναδικά τεχνολογικά μέσα, που όμως το «στοιχειώνει» το ίδιο του το παρελθόν.

Η μετακόμιση των δύο γυναικών σε αυτό, σε διαφορετικούς φυσικά χρόνους, θα σηματοδοτήσει την έναρξη μιας νέας ζωής.

Ζωής εγκλωβισμένης σε αμέτρητους κανόνες.

Κανόνες που επιβάλει το συμβόλαιο και κατ’ επέκταση ο γοητευτικός κι αρκετά μυστήριος αρχιτέκτονας του διαμερίσματος, η γνωριμία με τον οποίο θα σημαδέψει τις ζωές τους.

Μη θέλοντας να αποκαλύψω περισσότερα στοιχεία σχετικά με την υπόθεση του μυθιστορήματος «Το προηγούμενο κορίτσι» μιας και ανήκει στο είδος του ψυχολογικού θρίλερ και κάθε πληροφορία ίσως προδώσει σημεία-κλειδιά της πλοκής, θα προχωρήσω ευθύς αμέσως στη γεύση που μου άφησε το συγκεκριμένο πολυαναμενόμενο και πολυδιαφημιζόμενο απ’ τον εκδοτικό του λογοτεχνικό ανάγνωσμα.

Έθιμα ταφής

Τα Έθιμα Ταφής είναι το λογοτεχνικό πρωτόλειο της Αυστραλής συγγραφέως Hannah Kent. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το βιβλίο αναφέρεται στην τελευταία καταδίκη σε θάνατο που εφαρμόστηκε στην Ισλανδία τον 19ο αιώνα, την καταδίκη της Άγκνες Μάγκνουσντότιρ.

Με τον επίλογο του βιβλίου γραμμένο εξαρχής ο αναγνώστης βαραίνει απ’ το ασήκωτο φορτίο του επερχόμενου θανάτου, που αποτελεί μονόδρομο. Το στομάχι του δένεται σφιχτά κι ένα αίσθημα ανεξήγητο, κουβάρι μπερδεμένο, τον πλημμυρίζει.

Ένα αίσθημα λύπησης ή συμπόνιας, αναμεμιγμένο με αυτό της αντιπάθειας και του θυμού αναπτύσσεται, ίσως στην αρχή, για την κεντρική ηρωίδα του έργου Άγκνες Μάγκνουσντότιρ, που κατηγορείται για τους φόνους των Νάταν Κέτιλσον και Πέτουρ Γιόνσον, που πραγματοποιήθηκαν τη νύχτα της 13ης προς το ξημέρωμα της 14ης ημέρας του Μαρτίου, το 1828.

Της μύγας το παραμύθι

«ΤΗΣ ΜΥΓΑΣ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ» ΣΕ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ τιτλοφορείται το πρωτόλειο της συγγραφέως Σωτηρίας Ιωαννίδου που κυκλοφορεί από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή.

Πρόκειται για μία συλλογή 26 διηγημάτων, η αφήγηση των οποίων ξεκινά κάπως παράδοξα, μα τόσο οικεία για πολλούς από εμάς τους αναγνώστες, καθώς μας θυμίζει έντονα την Μεταμόρφωση του Franz Kafka.

Κι αυτό γιατί η συγγραφέας μεταμορφώνει στις πρώτες κιόλας σελίδες του έργου της την μικρή, ανυπόμονη πρωταγωνίστρια της, που ‘χει το όνομα Νικολέτα, σε μια λιλιπούτεια μύγα.

Ένα πλάσμα τοσοδούλικο, σχεδόν αόρατο, η παρουσία του οποίου περνά πολλές φορές απαρατήρητη κι ας ζουζουνίζει γύρω μας.

Η μεταμόρφωση αυτή θα πυροδοτήσει την έναρξη ενός ταξιδιού στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Ένα ταξίδι στον πραγματικό κόσμο, μα και στον κόσμο της φαντασίας.

Ένα ταξίδι αμφιταλαντευόμενο ανάμεσα στο φως του ονείρου και το σκοτάδι του εφιάλτη.

Να ονειρευτώ ξανά

«Να ονειρευτώ ξανά» ονομάζεται το νέο μυθιστόρημα και τέταρτο κατά σειρά, της συγγραφέως Ιφιγένειας Τέκου, που κυκλοφόρησε μέσα στο 2016 από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Όπως μαρτυρά και ο έντονα συναισθηματικά φορτισμένος τίτλος του, πρόκειται για ένα καθαρόαιμο αισθηματικό μυθιστόρημα με κάποιες αποχρώσεις κοινωνικού μυθιστορήματος, που αποπνέει αρώματα φτιαγμένα με υλικά το όνειρο, την ελπίδα και την αισιοδοξία.

Ένας τίτλος πολλά υποσχόμενος για ένα λογοτεχνικό ταξίδι σε θάλασσες άπειρων συναισθημάτων.

Δυστυχώς όμως, για μένα το ταξίδι αυτό ναυάγησε αρκετά νωρίς…

Η ιστορία του βιβλίου διαδραματίζεται στην Κέρκυρα με φόντο την κατοχική Ελλάδα όπου δύο νέοι άνθρωποι, η Μαργαρίτα και ο Γιάννης συναντιούνται αναπάντεχα κάτω από αρκετά δυσμενείς συνθήκες και πυροδοτείται η απαρχή ενός μεγάλου έρωτα, που τους παρασύρει στη δίνη του.

Οι δύο νέοι θα ξεκινήσουν τη νέα τους ζωή τοποθετώντας την σε όνειρα χτισμένα από άμμο.

Μικρό Λευκό Κοχύλι

Με τσάκισε.

Η χρήση αυτής της φράσης νομίζω είναι αρκετή για να περιγράψει την αναγνωστική μου εμπειρία με το «Μικρό Λευκό Κοχύλι» της συγγραφέως Κατερίνας Χλωροκώστα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Ένα βιβλίο μικρής έκτασης, μόλις 119 σελίδων, που όμως ο εσωτερικός του όγκος, ασήκωτος, λύγισε την αναγνωστική μου υπόσταση, καθώς σεργιάνησα στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού αυτής της μάνας.

Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων

Το μουσείο των αποξηραμένων συναισθημάτων τιτλοφορείται το νέο λογοτεχνικό πόνημα του συγγραφέα Θοδωρή Κούκια. Είναι το 2ο του μυθιστόρημα του συγγραφέα. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος και ανήκει στη σειρά «Big Bang Books». Πρόκειται για ένα κατά κύριο λόγο εφηβικό μυθιστόρημα. Μυθιστόρημα όμως που διαβάζεται απνευστί με αμείωτο ενδιαφέρον και τεράστια άνεση από κάθε αναγνώστη ανεξαρτήτου ηλικίας, γιατί όλοι μας κρύβουμε βαθιά μέσα μας ένα παιδί.

Προσωπικά, ξεκίνησα το συγκεκριμένο βιβλίο με όρεξη κι ανυπομονησία να συναντήσω μέσα στις σελίδες του τους ήρωες που αναφέρονται έξυπνα στο οπισθόφυλλο του!

Σκόρπιες μνήμες

Τρεις νεαρές γυναίκες.

Αντιγόνη... Ηλέκτρα... Ηρώ...

Τρεις σύντομες ιστορίες ζωής.

Τρεις ζωές όπου πρωταγωνιστεί ο Έρωτας και... οι «Σκόρπιες Μνήμες».

Ένα βιβλίο γλυκό, τρυφερό, ανθρώπινο.

Ένα βιβλίο που ακολουθεί μία απλοϊκή γραμμή σχετικά με τον τρόπο όχι μόνο που είναι δομημένο αλλά και με αυτόν που εξελίσσεται η πλοκή του.

Ένα βιβλίο όμως ιδιαίτερα πολυσύνθετο όσον αφορά τα νοήματα, τους προβληματισμούς και τα διδάγματα ζωής που με πολύ μεγάλη επιτυχία η συγγραφέας, κυρία Ηλιάδα Γκανά, κρύβει καμουφλάροντας τα πίσω από την απλοϊκή της γραφή.

Ο λόγος της κυρία Γκανά είναι στρωτός, άμεσος, φωτεινός.

Είναι χρωματισμένος με μία θεραπευτική θα τολμούσα να πω απόχρωση που σε αρκετά σημεία μου έφερε στην επιφάνεια αναμνήσεις από αγαπημένα αναγνώσματα του Χόρχε Μπουκάι και του Λέο Μπουσκάλια.

Επτά αποστάγματα από τις επτά περιπέτειες του Χάρι Πότερ

Ήμουν περίπου 10 χρονών. Ήταν μία καυτή καλοκαιρινή βραδιά. Αέρας ζεστός ανάσαινε στο πρόσωπο μου κι εγώ παιδάκι ακόμη κρατώντας σφιχτά τα χέρια των γονιών μου παρατηρούσα μαγεμένος τα πολύχρωμα εξώφυλλα παιδικών παραμυθιών σε μία υπαίθρια έκθεση βιβλίων.

Και κάπου εκεί ανάμεσα στα στοιβαγμένα βιβλία που στριμωγμένα το ένα δίπλα στ' άλλο στέκονταν περήφανα λουσμένα στο φως των φθηνών λαμπτήρων παρατηρώ ένα εξώφυλλο με έναν δράκο που ξέρναγε φωτιές κι ένα νεαρό αγόρι με γυαλιά να προσπαθεί να τον αποφύγει. Ακριβώς από πάνω με μεγάλα γράμματα που χρύσιζαν έγραφε: Χάρι Πότερ.

Οι γονείς μου έχοντας αντιληφθεί πως κάποιο βιβλίο μου προξένησε το ενδιαφέρον σταμάτησαν το βήμα τους κι αμέσως με ρώτησαν ποιο βιβλίο θέλω. Δίχως να διστάσω στιγμή απλώνω το χέρι και δείχνω το βιβλίο που είχε τίτλο «Ο Χάρι Πότερ και το Κύπελλο της φωτιάς».

Και κάπως έτσι λιγάκι ανορθόδοξα, δίχως σωστή σειρά, σχεδόν όμως καρμικά ξεκίνησε μία σχέση αγάπης με την επταλογία της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, σχέση η οποία με την πάροδο των χρόνων μεστώνει, συσφίγγεται και αποκτά όλο και μεγαλύτερη ισχύ.

Τα ψέματα ανθίζουν στην άμμο

Τα ψέματα ανθίζουν στην άμμο είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του πολυγραφότατου συγγραφέα Νίκου Διακογιάννη που κυκλοφορεί από τις νεοσύστατες εκδόσεις Πνοή.

Στο 5ο κατά σειρά βιβλίο του ο κύριος Διακογιάννης επιλέγει να διηγηθεί στο αναγνωστικό κοινό του μία απόλυτα αληθινή ιστορία δημιουργώντας ένα εξαιρετικό κοινωνικό, με κάποιες νότες αισθηματικού, μυθιστόρημα.

Στο επίκεντρο του βιβλίο του βρίσκονται οι ανθρώπινες σχέσεις σήμερα και πως αυτές μπορούν να αναπτυχθούν μέσω διαδικτύου, σε ένα εικονικό περιβάλλον όπου τα ψέματα ανθίζουν κι αλήθειες κρύβονται με μεγάλη ευκολία...

Αλέξ

Πρωτότυπο, ανατρεπτικό, ατμοσφαιρικό είναι κάποιες από τις λέξεις που μου έρχονται σκεπτόμενος το αστυνομικό μυθιστόρημα Αλέξ του Γάλλου συγγραφέα Πιερ Λεμέτρ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.

Αν και δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τα αστυνομικά μυθιστορήματα επειδή ακολουθούν μία πολύ συγκεκριμένη πορεία και νομίζω πως κάπου εκεί χάνεται η έμπνευση κι η συγγραφική πρωτοτυπία, το «Αλέξ» αν και ξεκίνησε όπως χιλιάδες άλλα αστυνομικά μυθιστορήματα κατάφερε να με κάνει να εθιστώ στην ανάγνωση του. Κι αυτό συνέβη γιατί ο συγγραφέας ενώ προφανώς βασίστηκε στους κανόνες και τα βήματα που διέπουν την δημιουργία ενός αστυνομικού αναγνώσματος, κατάφερε στην πορεία να το εξελίξει, να πρωτοτυπήσει και να αφήσει το δικό του προσωπικό στίγμα.

Λόγω της φύσης του αναγνώσματος θα ήθελα να κρατήσω μία αρκετά φειδωλή στάση απέναντι στην υπόθεση του βιβλίου, ώστε κάθε αναγνώστης να έχει την αποκλειστική χαρά να ζήσει την έκπληξη των αποκαλύψεων.

Έτσι το μόνο που θα πω είναι πως το συγκεκριμένο μυθιστόρημα μας αφηγείται την ιστορία της Αλέξ, μιας νεαρής κοπέλας που πέφτει θύμα απαγωγής. Την διαλεύκανση της υπόθεσης αυτής αναλαμβάνει ο αστυνομικός Καμίγ Βεροβέν. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια διεξαγωγής της άκαρπης έρευνας σχετικά με την απαγωγή της Αλέξ θα έρθουν στο φως, αν και ελάχιστα, στοιχεία που θα δημιουργήσουν πολλά ερωτήματα και θα διεγείρουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Νεαρό άσπρο ελάφι

Ο Μηνάς Αβλάμης είναι ένας πρώην συγγραφέας όπως ο ίδιος συστήνεται, αυτοεξόριστος στο νησί της Κέρκυρας ύστερα από ένα έντονα ψυχοπιεστικό γεγονός που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πορεία της ζωής του.

Ζώντας μια βαλτωμένη σε άνευρες ρουτίνες καθημερινότητα πιστεύοντας πως το όνομα κι η συγγραφική του πορεία έχουν λησμονηθεί, ο Μηνάς Αβλάμης λαμβάνει ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα-πρόσκληση για να επισκεφθεί την πόλη της Κυδωνίας όπου οι κάτοικοι της έχουν διοργανώσει μία τιμητική βραδιά για το συγγραφικό του έργο το οποίο και θαυμάζουν.

Η αναπάντεχη αυτή πρόσκληση γεννά στον πρώην συγγραφέα πολλές αμφιβολίες και αντιστάσεις τις οποίες καταφέρνει να κάμψει η Γιάννα Μηλιώνη δίνοντας του την υπόσχεση πως στην Κυδωνία θα έχει την ευκαιρία να γευτεί την τρυφερή σάρκα ενός νεαρού άσπρου ελαφιού.

Έτσι ξεκινά το ταξίδι του Αβλάμη με προορισμό μια άγνωστη πόλη της δυτικής Μακεδονίας.

Ένα ταξίδι πασπαλισμένο με αρκετό μυστήριο που θα φέρει τον συγγραφέα αντιμέτωπο με το παρελθόν του.

Πρόσωπα αγαπημένα, στιγμές έντονες και σχέσεις που τον σημάδεψαν θα έρθουν ξανά στο προσκήνιο.

Ένα δείπνο-δικαστήριο θα στηθεί για χάρη του.

Θα καταφέρουν να τον συγχωρήσουν; Ή θα τον καταδικάσουν για τα λάθη του παρελθόντος;

Το Νεαρό Άσπρο Ελάφι είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα Χ.Α. Χωμενίδη που διάβασα και πραγματικά ενθουσιάστηκα τόσο με την πρωτότυπη τουλάχιστον για μένα πλοκή, όσο και με τον ανεπιτήδευτο χιουμοριστικό χαρακτήρα του βιβλίου, δίχως αυτό να το καθιστά απαραίτητα ένα ρηχό ανάγνωσμα.

Κάθε 29 του Φλεβάρη

29 Φλεβάρη 1972.

Δύο νεαρά παιδιά, ο Πάρης κι η Ελένη δίνουν την πρώτη τους αγκαλιά στη μέση του δρόμου για να προστατευτούν από τον όχλο των αστυνομικών που κυνηγά μία ομάδα νεαρών ταραχοποιών.

Η αναπάντεχη αυτή σωματική επαφή θα αποτελέσει το έναυσμα για την αποκάλυψη ανείπωτων συναισθημάτων αλλά και το θεμέλιο για την οικοδόμηση μιας αμφίπλευρης ερωτικής σχέσης.

Σχέση, η οποία θα διαβεί δύσβατα μονοπάτια, μονοπάτια διάσπαρτα με κοινωνικά κυρίως εμπόδια, μιας και μέσα απ' αυτά οι δυο ήρωες θα έρθουν αντιμέτωποι με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης...

Οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια έρχονται και φεύγουν, ο Πάρης κι η Ελένη όμως ακλόνητοι φροντίζουν για τη διατήρηση της σχέσης τους με κάθε δυνατό τρόπο.

Μέχρι τη στιγμή εκείνη που οι δρόμοι τους θα χωρίσουν αναπάντεχα.

Μα πριν συμβεί αυτό θα κάνουν μία συμφωνία...

Κάθε τέσσερα χρόνια, κάθε δηλαδή 29 Φλεβάρη, ημερομηνία που τους σημάδεψε κι άλλαξε ολοκληρωτικά τις ζωές τους θα δίνουν ραντεβού στο ίδιο μέρος και θα αναβιώνουν μαζί κάθε στιγμή της πρώτης τους συνάντησης...

Θα καταφέρουν άραγε να κρατήσουν την υπόσχεση τους;

Τι θα γίνει τη χρόνια του 2000;

Θα καταφέρει η Ελένη να παραστεί στο ραντεβού τους;

Το Κάθε 29 του Φλεβάρη όπως αντιλαμβάνεται κανείς από την παραπάνω περιγραφή είναι ένα αισθηματικό ελληνικό μυθιστόρημα, μυθιστόρημα ωστόσο που διέπεται από αρκετές κοινωνικές προεκτάσεις, μιας και μεγάλο μέρος της πλοκής του εκτυλίσσεται την εποχή της Χούντας και του Πολυτεχνείου. 

Αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα Αλέξανδρου Νίκα που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ το 2012 και επανεκδόθηκε το 2016.

Ο συγγραφέας λοιπόν με απλοϊκό, βραχυπερίοδο λόγο, λόγο έντονα προφορικό, αφού το κείμενο είναι διαποτισμένο με πολλούς διαλόγους μεταξύ των ηρώων, πλάθει μία ιστορία ανθρώπινη και τρυφερή, με χαρακτήρες τόσο αληθινούς που σίγουρα θα μπορούσε κανείς να τους αναζητήσει στην πραγματική του ζωή. 

Ιστορία ωστόσο που δεν κατάφερε να καλύψει τις αναγνωστικές μου ανάγκες...

Δεν μπορώ να πω ότι διάβασα το βιβλίο με δυσκολία, αλλά ούτε πως με κούρασε καθώς τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο, δίχως ο συγγραφέας να γίνεται πληκτικός ή ιδιαίτερα αναλυτικός σε σημείο που να δημιουργεί εμπόδια στη ροή της πλοκής, και σε αυτό συμβάλλουν κυρίως τα σύντομα σε έκταση κεφάλαια που το αποτελούν.

Μπορώ να πω όμως, πως διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο πως εντόπισα ένα μεγάλο κενό στο συναισθηματικό του κομμάτι...

Πιστεύω δηλαδή πως ο συγγραφέας δεν κατάφερε τουλάχιστον για τα δικά μου αναγνωστικά γούστα να δώσει πνοή στα συναισθήματα που υπέβοσκαν τόσο κατά την περιγραφή των γεγονότων, όσο και κατά την αφήγηση των σκέψεων, των προβληματισμών και των συναισθηματικών διλημμάτων των ηρώων.

Συγκεκριμένα, μου έλειψε η τρυφερότητα στον λόγο του κατά τη διάρκεια περιγραφής γλυκών στιγμών μεταξύ του ζευγαριού, καθώς κι η ωμότητα, η σκληρότητα, αλλά και η ασθματική αίσθηση, στοιχεία τα οποία σε συνδυασμό με την γρήγορη εξέλιξη της πλοκής και τον κοφτό, στακάτο λόγο του συγγραφέα θα μπορούσαν κατά τη γνώμη μου να δημιουργήσουν έντονο χτυποκάρδι και αίσθημα αγωνίας απογειώνοντας έτσι την αφήγηση των γεγονότων που έλαβαν χώρα τις μέρες του Πολυτεχνείου...

Το ύφος του κειμένου τέλος, θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω αρκετά ξύλινο και δημοσιογραφικό, αποστειρωμένο από κάθε είδους συναίσθημα, δίχως αυτό βέβαια να κάνει το κλίμα μεταξύ αναγνώστη και ηρώων ανοίκειο και ψυχρό. Στην ενίσχυση αυτού του χαρακτηρισμού, ίσως διαδραμάτισε τον σημαντικό ρόλο η απουσία λυρισμού, η οποία φέρει από μόνη της μεγάλο συναισθηματικό όγκο, την παρουσία της οποίας χαίρομαι να εντοπίζω κατά τη διάρκεια ανάγνωσης ενός βιβλίου, γιατί θεωρώ πως είναι σημαντική για την δημιουργία συναισθημάτων που μέσω της αμεσότητας του λόγου του συγγραφέα θα περάσουν και θα γίνουν κτήμα του αναγνώστη.

Ολοκληρώνοντας, μπορεί να μην κατάφερε το συγκεκριμένο βιβλίο να με κερδίσει, όμως δεν με κούρασε, με αποτέλεσμα να το διαβάσω ευχάριστα. Σίγουρα, κατάφερα να εντοπίσω μέσα στο κείμενο ποιότητες που διέπουν τον συγγραφικό ρόλο του κύριου Νίκα, με κυρίαρχη αυτής της αφηγηματικής άνεσης, οι οποίες αν αναπτυχθούν με διαφορετικό τρόπο στο επόμενο του μυθιστόρημα είμαι βέβαιος πως θα δημιουργήσουν ένα αξιέπαινο λογοτεχνικό πόνημα το οπόιο και θα καταφέρω να απολαύσω!

Γιάννης Ζαραμπούκας

Το δωμάτιο

Ο Τζακ είναι ένα πεντάχρονο αγόρι που γεννήθηκε και ζει στο Δωμάτιο.

Όλος του ο κόσμος είναι το Δωμάτιο... Ένας κόσμος ασφυκτικά μικρός, μιας και το Δωμάτιο είναι μία αποθήκη κήπου με έναν φεγγίτη, που όμως για τον Τζακ είναι αρκετός...

Στο Δωμάτιο λοιπόν, που αποτελείται από το Κρεβάτι, την Ντουλάπα, το Κάτω Από Το Κρεβάτι, την Μπανιέρα, τον Νεροχύτη... ο Τζακ περνά κάθε του μέρα συντροφιά αποκλειστικά με την μητέρα του, όντας αποδέκτης της αμέτρητης αγάπης της, κάνοντας διάφορες δημιουργικές δραστηριότητες μαζί της, ώστε να γεμίσει τις δύσκολες ώρες του χρόνιου εγκλεισμού τους...

Εκτός όμως, από τα βραδιά που κρύβεται στην Ντουλάπα, αφού το Δωμάτιο επισκέπτεται ο ΣαταΝίκ, και ξαπλώνει κάνοντας ησυχία και παράλληλα μετρώντας τα “κράκ-κράκ”, ήχους που βγάζει το Κρεβάτι της μητέρας του μέχρι τη στιγμή που θα τον πάρει ο ύπνος...

Οι ώρες, οι μέρες, οι βδομάδες κι οι μήνες περνούν...

Οι αντοχές και τα όρια της μητέρας στερεύουν...

Κι έτσι, έρχεται εκείνη η στιγμή των αποκαλύψεων, η στιγμή που αρχίζουν τα ξεψέματα κι ο Τζακ θα μάθει επιτέλους πως όλα αυτά που βλέπει στην Τηλεόραση και αποτελούν το “Έξω” είναι πραγματικά...

Το Δωμάτιο είναι ένα ευφυές κοινωνικό μυθιστόρημα.

Ένα μυθιστόρημα καθηλωτικό, που συναρπάζει τον αναγνώστη και τον κρατά σε εγρήγορση με τις χορδές των συναισθημάτων του τεντωμένες επικίνδυνα...

Είναι ένα μυθιστόρημα «γροθιά στο αναγνωστικό στομάχι» που μιλά με τρόπο άμεσο για περιστατικά σωματικής και ψυχολογικής βίας, περιστατικά δουλείας και εκβιασμού, που συμβαίνουν γύρω μας τόσο συχνά μα αδυνατούμε πολλές φορές να τα αντιληφθούμε, μέχρι τη στιγμή εκείνη που έρχονται με κάποιον τρόπο στο φως και συγκλονίζουν την κοινή γνώμη του δυτικού κόσμου.

Είναι ένα βιβλίο τόσο σκληρό μα και τρυφερό συνάμα, μιας και όλη αυτή η νοσηρή κατάσταση είναι δοσμένη μέσα από τα παιδικά μάτια του πεντάχρονου Τζακ, τον οποίο νομίζω κανένας αναγνώστης δεν μπορεί να μην αγαπήσει!

Η συγγραφέας πολύ έξυπνα επιλέγει η αφηγηματική της φωνή να είναι ένα μικρό αγόρι.

Έτσι η αφήγηση της, παρά το στενάχωρο, βαρύ κι ίσως αγχωτικό κλίμα που μπορεί να επικρατεί μέσα στις σελίδες του βιβλίου της, είναι γλυκιά, κατά τόπους δροσερή και διανθισμένη με αρκετές δόσεις χιούμορ, μιας και η συγγραφέας εκτός από την περιγραφή της καθημερινότητας τους, μας δίνει και τις εύλογες απορίες και έξυπνες κι αστείες κάποιες φορές σκέψεις του μικρού Τζακ που αποφορτίζουν λιγάκι το συναισθηματικό όγκο του αναγνώσματος προσδίδοντας στην ανάγνωση μία ευχάριστη νότα, κάνοντας το κείμενο να κυλά ανεμπόδιστα, με ρυθμό γρήγορο, παρασύροντας τον σε ένα ασύλληπτο ταξίδι!

Κλείνοντας, Το Δωμάτιο είναι ένα μυθιστόρημα ύμνος στην αγάπη και συγκεκριμένα την μητρική αγάπη. Την αγάπη εκείνη που είναι αρκετή για να χρωματίσει με τις δικές της φωτεινές μπογιές μια σκοτεινή πραγματικότητα, καλύπτοντας έτσι όλη την ασκήμια του κόσμου, αμβλύνοντας την σκληρότητα μιας δύσκολης πραγματικότητας, κάνοντας την αρκετά πιο υποφερτή, μα και προσδίδοντας της κάποιο νόημα, ώστε το παιδί να έχει λόγο ύπαρξης μα και μία όσο το δυνατόν πιο φυσιολογική ανατροφή και καθημερινότητα.

Κι όλα αυτά γιατί η μάνα πάνω από όλους και από όλα, πάνω ακόμα και από τις δικές της ανάγκες και επιθυμίες βάζει πάντα το παιδί της κι είναι έτοιμη να θυσιαστεί γι' αυτό...

Γιάννης Ζαραμπούκας

Το μυθιστόρημα της Έμα Ντόναχιου, Το δωμάτιο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Στο οπισθόφυλλο γράφει...

Για τον πεντάχρονο Τζακ το Δωμάτιο είναι ο κόσμος.

Εκεί γεννήθηκε, εκεί τρώει, εκεί κοιμάται, εκεί παίζει και μαθαίνει μαζί με τη Μαμά του. Γι’ αυτόν, το Δωμάτιο κρύβει αμέτρητα θαύματα, πλούσια και ανεξάντλητη τροφή για τη φαντασία του: ο Αυγοφίδης στο Κάτω Από το Κρεβάτι, φτιαγμένος από τσόφλια αυγών, ο φανταστικός κόσμος της Τηλεόρασης, η παρηγορητική ζεστασιά της Ντουλάπας, κάτω από τα κρεμασμένα ρούχα, εκεί όπου η Μαμά τον ασφαλίζει τα βράδια, για την περίπτωση που ο ΣαταΝίκ τούς επισκεφθεί.

Το Δωμάτιο είναι σπίτι για τον Τζακ, για τη Μαμά όμως δεν είναι παρά η φυλακή όπου είναι κλεισμένη από τα δεκαεννιά της – εφτά χρόνια τώρα. Με οδηγό την αδιαπραγμάτευτη αγάπη της για το γιο της, η Μαμά έχει δημιουργήσει για χάρη του μια ολόκληρη ζωή σ’ ένα χώρο μόλις έντεκα τετραγωνικών. Όσο όμως μεγαλώνει η λαχτάρα του Τζακ να γνωρίσει τον κόσμο του, τόσο γιγαντώνεται και η απελπισία της Μαμάς.

Το Δωμάτιο είναι η ιστορία της ακαταδάμαστης αγάπης που ανθεί κάτω από τις πιο οδυνηρές συνθήκες. του ακριβού σαν διαμάντι δεσμού ανάμεσα σε μητέρα και παιδί. Πρόκειται για ένα καθηλωτικό, εξυψωτικό και συνάμα σοκαριστικό μυθιστόρημα, μια ιστορία βαθιά ανθρώπινη και αβάσταχτα συγκινητική.

Το Δωμάτιο είναι ένα μέρος που δε θα ξεχάσετε ποτέ.

Η Έμα Ντόναχιου γεννήθηκε στο Δουβλίνο το 1969 και είναι η μικρότερη σε μια οικογένεια με οχτώ παιδιά. Ο πατέρας της ήταν κριτικός λογοτεχνίας ενώ η ίδια πήρε με διάκριση το πτυχίο της στις τέχνες από το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου, ολοκληρώνοντας τις σπουδές της με διδακτορική διατριβή στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Το 1998 μετακόμισε στον Καναδά και πήρε την καναδική υπηκοότητα το 2004. Σήμερα ζει στο Οντάριο με την οικογένειά της. Έχει γράψει οχτώ μυθιστορήματα, τα οποία έχουν λάβει διάφορες τιμητικές διακρίσεις και βραβεία. Επίσης, έχει γράψει θεατρικά έργα, συλλογές διηγημάτων, λογοτεχνικά δοκίμια κ.ά. Το μυθιστόρημα ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ έχει τιμηθεί με το Bραβείο Rogers Writers’ Trust και ήταν στη βραχεία λίστα του Bραβείου Booker το 2010 ενώ έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο.

Το αηδόνι

Βιαν κι Ιζαμπέλ.

Δύο αδερφές, που αναγκάζονται από σχετικά μικρή ηλικία να ζήσουν συντροφιά με την αβάσταχτη απουσία της μητέρας τους...

Η πρώτη συνεσταλμένη, σοβαρή και αρκετά συγκρατημένη, δίχως αποθέματα ψυχικής δύναμης να συνεχίσει μόνη στη ζωή, ερωτεύεται, παντρεύεται και δημιουργεί οικογένεια με τον Αντουάν.

Η δεύτερη πλάσμα ανήσυχο και επαναστατικό, πλάσμα φαινομενικά άτρωτο, που ζητά κάποιον να την αγαπήσει πραγματικά, βρίσκεται εσώκλειστη σε διάφορα σχολεία, που συνεχώς την αποβάλλουν.

Οι ζωές των δύο αδερφών κινούνται παράλληλα και κυλούν ασφαλείς παρασυρόμενες από τα ρεύματα της καθημερινής ρουτίνας, μέχρι κάπου στο 1939, που οι Γερμανοί εισβάλλουν στη Γαλλία.

Τότε, ο Αντουάν εγκαταλείπει την οικογενειακή εστία για να υπερασπίσει την πατρίδα του, εναποθέτοντας όλα τα οικογενειακά βάρη στους αδύναμους ώμους της Βιαν, η οποία πρέπει να φροντίσει πια για την επιβίωση τη δική της, μα και της οκτάχρονης κόρης τους, Σοφί.

Αντίθετα, η Ιζαμπέλ ως ασυμβίβαστο και παρορμητικό πνεύμα, πνεύμα ελεύθερο, διαποτισμένο έντονα με αισθήματα πατριωτισμού αποφασίζει να αγωνιστεί με όλες τις δυνάμεις, αψηφώντας τον κίνδυνο στον οποίο εκθέτει τον ίδιο της τον εαυτό. Κι όταν έρθει εκείνη η στιγμή της συνειδητοποίησης του κινδύνου, αντί η Ιζαμπέλ να προστατέψει τον εαυτό της, θα σταθεί περήφανη και θαρραλέα πιστή στις ιδέες της για μια ελεύθερη Γαλλία και θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να προσφέρει αυτό που της αναλογεί σε αυτόν τον πόλεμο...

Το Αηδόνι, είναι ένα μυθιστόρημα ύμνος για τις γυναίκες-ηρωίδες της εποχής εκείνης. Ηρωίδες αφανείς που κατάφεραν μέσα από τον δικό τους προσωπικό αγώνα να συνδράμουν στην Αντίσταση, μα και να κρατήσουν όρθιες τις οικογένειες τους σε έναν κόσμο σκληρό, πλημμυρισμένο στο αίμα αμέτρητων αθώων ψυχών, κόσμο παγωμένου απ' το κρύο άγγιγμα του θανάτου, κόσμου που στάλαζε ανείπωτη θλίψη και δυστυχία...

Η συγγραφέας του βιβλίου Kristin Hannah καταφέρνει μέσα από την γλαφυρότητα και την τρεχούμενη ροή του λόγου της να οικοδομήσει έναν ολοζώντανο κόσμο, άλλοτε φωτεινό αποδίδοντας τον με τρυφερότητα, λυρικότητα και λεπτομερείς περιγραφές γεμάτες χρώματα και ζωντάνια, κι άλλοτε σκοτεινό μιλώντας γι' αυτόν ωμά, ρεαλιστικά, απογυμνωμένα όπως του ταιριάζει.

Ο αναγνώστης από τις πρώτες κιόλας σελίδες λόγω της αμεσότητας του κειμένου και του θερμού κλίματος μεταξύ αυτού και του βιβλίου, που επιτυχώς δημιουργεί η συγγραφέας, κατορθώνει να ντύσει την αναγνωστική του υπόσταση με τα ρούχα ψυχής των δύο κεντρικών ηρωίδων, να οικειοποιηθεί τις σκέψεις, τις ανησυχίες και τα συναισθήματα τους και να βιώσει μαζί τους κάθε δύσκολη κι απάνθρωπη στιγμή, στιγμή που αναβλύζει πόνο και ζέχνει από τις μυρωδιές του πολέμου και του θανάτου.

Η συγγραφέας πλέκει αριστοτεχνικά τις ζωές των δύο αδερφών που ξετυλίγονται παράλληλα, σε ρυθμούς πότε γρήγορους, και πότε σχετικά αργούς, δίχως υπερβολές, μελοδραματισμούς και επιτηδευμένες εξελίξεις πλοκής, μα με λεπτή ισορροπία και φυσικότητα στην αλληλουχία των γεγονότων, γεγονότων που πλάθουν συναισθήματα βαθιά, συναισθήματα αυθεντικά, δοσμένα σε ισομετρικές ποσότητες. Τα γεγονότα έρχονται σαν φυσικό επακόλουθο των επιλογών των ηρωίδων, ενώ κάποια απ' αυτά όπως μερικές καθημερινές συνήθειες της Βιαν και της μικρής Σοφί, που εμφανίζουν μία περιοδικότητα στο κείμενο, δεν κουράζουν και δεν βαλτώνουν το ενδιαφέρον και τη διάθεση του αναγνώστη.

Αντίθετα του δημιουργούν ένα αίσθημα θαλπωρής κι ασφάλειας που τον αγκαλιάζει γλυκά και τον προστατεύει, αφήνοντας τον όμως ελεύθερο να περιπλανηθεί στα μονοπάτια της ιστορίας και να ζήσει από κοντά την σωματική και ψυχολογική βία των καιρών εκείνων, την εξαθλίωση, την πείνα και την φτώχεια, τις δυσκολίες διαβίωσης κατά τη διάρκεια των παγωμένων χειμώνων, το μίσος των κατακτητών αλλά και γενικότερα τις συνέπειες του πολέμου.

Το Αηδόνι λοιπόν, είναι ένα γοητευτικό ιστορικό μυθιστόρημα, διαποτισμένο με αρώματα μεθυστικά, αρώματα ρομαντισμού, νοσταλγίας, μα και κάποιας μελαγχολίας... Είναι ένα βιβλίο που υμνεί το μεγαλείο ψυχής όλων εκείνων των γνωστών και άγνωστων γυναικών, που στάθηκαν με το κεφάλι στητό κοιτώντας θαρραλέα τον εχθρό στα μάτια... Είναι μία παλέτα άπειρων συναισθημάτων-χρωμάτων, με αυτό της αισιοδοξίας να επικρατεί στο τέλος...

Είναι μια γλυκιά μελωδία, αυτή των αηδονιών, που τελικά δεν είναι μονάχα ένα, που ηχεί δυνατά, λυτρωτικά κι ελπιδοφόρα...

Γιάννης Ζαραμπούκας
Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

ΑΛΜΑΝΑΚ

Σε μια μικρή μινιμαλιστική σκηνή, στο studio Μαυρομιχάλη, κάπου στα Εξάρχεια, ο θίασος εν Εξάλλω, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κωσταντή Μπαρμπούρη ανεβάζει την θεατρική παράσταση ΑΛΜΑΝΑΚ, που αποτελεί έργο της ηθοποιού-σκηνοθέτη Μαριάννας Κάλμπαρη.

Όπως αναφέρεται και στο δελτίο τύπου της παράστασης, Αλμανάκ είναι ένα βιβλίο αναμνήσεων, μια καταγραφή ημερομηνιών που αξίζει να μείνουν στην ιστορία, το οποίο με πολύ έξυπνο τρόπο χρησιμοποιούν οι ηθοποιοί της παράστασης για να αναφερθούν σε σημαντικά γεγονότα, γεγονότα ιστορικά και όχι μόνο, γεγονότα που σημάδεψαν την εξέλιξη της πορείας του ανθρώπου, γεγονότα του παρελθόντος μα και γεγονότα σχετικά πρόσφατα που αφορούν την Ελλάδα και την κατάσταση την οποία βιώνει...

Ερωτικό παραλήρημα

Με τα ακουστικά του γουόκμαν σφηνωμένα στ' αφτιά, να παίζουν στο τέρμα τα τραγούδια της αγαπημένης, Βρετανίδας τραγουδίστριας Adele, αποκομμένος από την πραγματικότητα γύρω μου, κρατώ στα χέρια μου το πρώτο λογοτέχνημα του κύριου Ιορδάνη Κουμασίδη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις λογεῖον, με τίτλο “ερωτικό παραλήρημα” και με καράβια τις λέξεις του, ξεκινώ ένα ταξίδι σε θάλασσες απέραντων συναισθημάτων, θάλασσες πότε ήρεμες και πότε φουρτουνιασμένες, συντροφιά με την μεστή, μελαγχολική φωνή της αγαπημένης μου καλλιτέχνιδας...

Ένα ταξίδι στον κόσμο των ερώτων και των αντί-ερώτων, όπως αναφέρει ο ίδιος ο συγγραφέας, ένα ταξίδι μοναδικά απολαυστικό που σου κρατάει όμορφη συντροφιά, ειδικά ένα φθινοπωρινό απόγευμα που σταλάζει θλίψη.

Πρόκειται για ένα βιβλίο, που αν και δεν είναι μυθιστόρημα διαβάζεται απνευστί και με μεγάλη ευχαρίστηση, λόγω του μικρού του όγκου σε σελίδες, παρά τον όγκο των φιλοσοφικών σκέψεων και προβληματισμών του συγγραφέα, που είναι αρκετά μεγάλος.

Αρκεί, σαν αναγνώστης να έχεις τους λογοτεχνικούς σου ορίζοντες ανοιχτούς και να διακατέχεσαι από την διάθεση να ανακαλύψεις ένα ανάγνωσμα που έχει κάτι το "διαφορετικό". Τότε σίγουρα το συγκεκριμένο βιβλίο θα σε οδηγήσει σε ένα συναρπαστικό και γευστικό αναγνωστικό ταξίδι!

Το Ερωτικό παραλήρημα λοιπόν, είναι ένα βιβλίο παραληρηματικό, όπως καταδεικνύει κι ο τίτλος του, βιβλίο έντονα ποιητικό, που μιλά για τον έρωτα, τον ιδανικό έρωτα, τον έρωτα που πολλές φορές καταλήγει να μένει ανεκπλήρωτος...

Είναι ένα βιβλίο με ύφος άκρως εξομολογητικό, ένα βιβλίο μέσα από το οποίο ο συγγραφέας προβληματίζεται με τον εαυτό του, θέτοντας του φιλοσοφικά θα έλεγε κανείς ερωτήματα που αφορούν τον έρωτα. Ερωτήματα, στα οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να δώσει μία απάντηση καταθέτοντας σκέψεις, συναισθήματα και στιγμές απ' την καθημερινότητα του.

Προσωπικά, το συγκεκριμένο βιβλίο με άγγιξε. Κι αυτό γιατί, μέσα από το ειλικρινές του περιεχόμενο, περιεχόμενο πασπαλισμένο με αρκετές δόσεις ονείρου και μαγείας, περιεχόμενο διαποτισμένο με τα μεθυστικά αρώματα της μελαγχολίας, κατάφερα να διακρίνω ένα κομμάτι του δικού μου εαυτού, πεμπτουσιωμένο σε κάποιο σημείο του συγκεκριμένου λογοτεχνικού αναγνώσματος και να ταυτιστώ απόλυτα με τους προβληματισμούς και τις σκέψεις του συγγραφέα, ζώντας στο πλευρό του κάθε στιγμή που εξιστορεί, γευόμενος άλλοτε τη γλυκιά, εθιστική γεύση του έρωτα και της ολοκλήρωσης, κι άλλοτε την στυφάδα και την πίκρα της απόρριψης και της επιστροφής στη σκληρή πραγματικότητα, μακριά από τον εξιδανικευμένο, αλληλοτροφοδοτούμενο έρωτα, στο κυνήγι του οποίου επιδίδονταν κάθε τόσο ο συγγραφέας...

Πραγματικά, το ερωτικό παραλήρημα του κύριου Κουμασίδη ήταν για μένα η ιδανική συντροφιά για να βάψω με φωτεινά, ερωτικά χρώματα την γκρίζα φθινοπωρινή θαμπάδα!

Πρόκειται για ένα εξαιρετικό πρωτόλειο, που καταδεικνύει γενναιόδωρα το συγγραφικό ταλέντο του δημιουργού, ο οποίος σίγουρα θα μας απασχολήσει μελλοντικά με τα νέα λογοτεχνήματα του...

Γιάννης Ζαραμπούκας

Το αφήγημα του Ιορδάνη Κουμασίδη περί ερώτων και αντι-ερώτων κυκλοφορεί από τις εκδόσεις λογεῖον.

Να ζήσουμε ιπτάμενες ζωές, να κυλιστούμε στα χώματα, να τρέξουμε προς τη θάλασσα, να ρουφήξουμε στιγμές, ν' αδειάσουμε από θλίψη, να λησμονήσουμε τον πόνο, να κάψουμε τις ενοχές, να πετάξουμε τα ρούχα μας, να σκίσουμε τα επαγγελματικά προσόντα και credits, να σηκώσουμε σημαία ολόλευκη και την άλλη στιγμή με παιδικά χρώματα να θάψουμε τα όπλα και τις τύψεις μας. Πότε πρόλαβες και μου τα είπες όλα αυτά με ένα βλέμμα;

Χάθηκες πάλι... Κι εγώ που κατέβηκα στην Αθήνα με τα πόδια, με μια λάμψη του ιδανικού στα μάτια και δυο τεράστια χέρια μέχρι τον ουρανό να σε φυλάνε απ' τις βροχές... Κι έφτασα αποκαμωμένος, για να συναντήσω τις σιωπές και όλα τα ένοχα μικρά σου μυστικά. Πάντα φεύγεις... Δεν θα συναντηθούμε ποτέ...

Ο Ιορδάνης Κουμασίδης γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη. Eίναι διδάκτωρ φιλοσοφίας του Α.Π.Θ. και συγγραφέας. Έχει δημοσιεύσει τέσσερα βιβλία, ενώ τρία κείμενά του έχουν μεταφερθεί στο θέατρο. Ασχολείται με τη μετάφραση, επιμέλεια και κριτική λογοτεχνίας και φιλοσοφίας. Συνεργάζεται με τα περιοδικά "The Book's Journal", "Νέα Εστία" και την εφημερίδα "Μακεδονία". Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορεί το βιβλίο του Δώδεκα γραμματόσημα στον τοίχο.

Τα μάτια που νοστάλγησα

Ο Θεός κόρη μου, είναι πάνσοφος. Πριν μας στείλει το σταυρό που θα σηκώσουμε, τον ζυγίζει στα χέρια Του, υπολογίζει το θάρρος μας, τον ευλογεί κι ύστερα τον αποθέτει στους ώμους μας. Ποτέ δεν μας δίνει περισσότερο βάρος από αυτό που μπορούμε να σηκώσουμε, γι' αυτό μη φοβάσαι... ...να θυμάσαι ότι μετά από το Γολγοθά έρχεται η Ανάσταση. Όπως πάντα μετά την καταιγίδα βγαίνει το ουράνιο τόξο, να έχεις πίστη στον Θεό και να προσεύχεσαι. (σελ.385)

Έχοντας ως φυλαχτό καλά κρυμμένο στον κόρφο της τα λόγια του Γέροντα Συμεών, η Έρη πορεύεται στα κακοτράχαλα, ανηφορικά μονοπάτια της ζωής, μονοπάτια δύσβατα που γεμίζουν την ψυχή της πληγές, μονοπάτια όμως που η ίδια επέλεξε να διαβεί, πιστή πάντα στον όρκο σιωπής που είχε δώσει κάποτε στη δίδυμη αδερφή της, τη Χλόη...

Γυναίκες θάλασσες

Τρεις γυναίκες.

Η Θάλεια, η Αφροδίτη κι η Κατερίνα.

Τρία πανέμορφα ελληνικά νησιά.

Χίος, Νίσυρος και Σύρος.

Τρεις ζωές που εκτυλίσσονται η μία τόσο μακριά από την άλλη, μα που κάποια ανυποψίαστη στιγμή θα έρθουν πολύ κοντά.

Και πολλά καλά κρυμμένα μυστικά.

Μυστικά, διπλοκλειδωμένα, φυλαγμένα για χρόνια στα συρτάρια της λήθης, παραμένουν εκεί τυλιγμένα στο προστατευτικό σκοτάδι, μέχρι που η Μοίρα θα κινήσει ξανά τα νήματα της ζωής και θα τα φέρει μπροστά στο άπλετο φως της αλήθειας...

Πόσο έτοιμες είναι οι ηρωίδες του βιβλίου, καθώς και τα υπόλοιπα πρόσωπα που τις πλαισιώνουν να έρθουν καταπρόσωπο με τη σκληρή αλήθεια;

Θα καταφέρουν να την αποδεχτούν και να προχωρήσουν τη ζωή τους;

Ερωτήματα που ταλαιπωρούν τον αναγνώστη καθ' όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, μα έρχονται τα γεγονότα να μιλήσουν από μόνα τους και να δώσουν τη δική τους απάντηση.