ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 50% για όλες τις παραστάσεις του Πολυχώρου Αυλαία στον Πειραιά *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Από 1η Ιανουαρίου 2020 αλλάζουν οι όροι στις δωροθεσίες. Διαβάστε τους νέους όρους εδώ.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Ένγκαρ Χέβενσκαρ, Η επανάσταση * Η κατάρα του φεγγαριού * Άρωμα βροχής * Λίγες και μία νύχτες * Ροδάνθη * Ένας φάρος στην ψυχή μου * Το αγκάθινο στέμμα * Ισμήνη * 7 Καταραμένες ιστορίες * Τα διαμάντια της Δόμνας * Το εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου * Για μια σταγόνα ευτυχίας * Το τίμημα * Η θλίψη του αιώνιου στοχασμού * Σε περίμενα... * Ελεονόρα * Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά ** Νουβέλα: Ο γρίφος της Θεσσαλονίκης ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Η αγριόπαπια, Η γιορτή στο Σούλχαουγκ, Καταλίνας και Ο τάφος του πολεμιστή ** Διηγήματα: Πόσες είναι οι εποχές; * Με τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο * Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες * Μια στάλα λόγος * Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας...* Γράμματα ανεπίδοτα ** Πεζοποίηση: Σημειώσεις ενός αυτόχειρα ** Παιδικά: Μάρα Μαντάρα, μια μάγισσα κάπως ξεχασιάρα ** Ποίηση: 2ος Νόμος * Η γυναίκα του κόσμου * Πέρασε καιρός * Δαίμων εαυτού * Αποσιωπητικά ** Βιωματικά: Σκόρπιες μνήμες ** Λογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίες

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2019

Ο ένοικος

Η Μαρία και η Στέλλα είναι αδελφές. Και οι δύο είναι γύρω στα πενήντα και ζούνε μαζί. Η Μαρία δεν παντρεύτηκε ποτέ. Η Στέλλα έκανε δυο αποτυχημένους γάμους. Καμία από τις δύο δεν έχει παιδιά. Κανένας άλλος εν ζωή στενός συγγενής δεν υπάρχει αλλά ούτε και στενός φίλος. Η Μαρία και η Στέλλα δεν εργάζονται. Προφανώς βιοπορίζονται από συντάξεις ή από κάποια πενιχρά εισοδήματα. Δεν έχουν μεγάλη οικονομική ευμάρεια. Η ζωή τους κυλά μονότονα: καφές το πρωί, μεσημεριανό, λίγη κουβέντα μεταξύ τους. Και έτσι περνάνε οι μέρες τους. Δεν έχουν τίποτα να περιμένουν παρά μόνο τον θάνατό τους. Η μόνη χαρά και ευτυχία τους είναι ο νεαρός νοικάρης τους, ο Μάρκος. Ο Μάρκος είναι επαρχιώτης φοιτητής που μένει σε ένα δώμα πάνω από το διαμέρισμά τους. Και οι δύο έχουν στρέψει όλο το ενδιαφέρον τους σε αυτόν.

Η Μαρία είναι η μεγαλύτερη από τις δύο, συνηθισμένη μια ζωή να έχει την ευθύνη της μικρότερης, είναι αυτή που αναλαμβάνει το νοικοκυριό. Προσπαθεί να ευχαριστήσει τον Μάρκο με τις περιποιήσεις της και με τη στοργή της. Θέλει να του ετοιμάζει γεύματα, προσπαθεί να δείχνει κατανόηση στα ξενύχτια του και αντιμετωπίζει τα φλερτ του ως φιλίες. Η Μαρία προσπαθεί να σαγηνεύσει τον Μάρκο όπως μας σαγήνευαν οι μαμάδες μας. Η Στέλλα έχει συνηθίσει να είναι το επίκεντρο της οικογένειάς της, έτσι αντιμετωπίζει τον Μάρκο ως άλλον έναν εραστή της και προσπαθεί να τον ευχαριστήσει με τα θέλγητρα μιας γυναίκας. Ντύνεται όμορφα και κομψά, του κάνει σκέρτσα. Και οι δύο όμως έχουν ως στόχο να ευχαριστήσουν και να ξελογιάσουν τον όμορφο ένοικο, τον Μάρκο. Μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα: οι δυο αδελφές δεν επιθυμούν πραγματικά να συνάψουν σχέση με τον νεαρό Μάρκο. Να αποκτήσουν ενδιαφέρον στην ανιαρή ζωή τους προσπαθούν. Έχουμε να κάνουμε με μια δυστυχώς, συνηθισμένη ιστορία: το τρένο έφυγε και αυτές έμειναν θεατές, τα χρόνια πέρασαν για τις δύο αδελφές ανεπιστρεπτί. Θα φτάσουν στο βαθμό να πούνε: δεν έχουμε άντρες, δεν έχουμε παιδιά, είμαστε ένα τίποτα. Και εδώ βέβαια, υπάρχει ο αντίλογος: μια γυναίκα που δεν παντρεύτηκε και που δεν έκανε παιδιά, είναι ένα τίποτα;

Το έργο δεν τοποθετείται χρονικά ακριβώς. Από τα σκηνικά όμως, που είναι ιδιαίτερα παλιομοδίτικα, καταλαβαίνουμε ότι οι πρωταγωνίστριες ζούνε σε κάποια παλιότερη εποχή. Εξάλλου, στην σημερινή εποχή είναι λιγάκι δύσκολο για δύο γυναίκες στα πενήντα τους να μην εργάζονται, να μην έχουν κανένα ενδιαφέρον, καμία κοινωνική επαφή και να πιστεύουν ακράδαντα ακόμα ότι χωρίς σύζυγο και τέκνα δεν μπορούν να νιώσουν πλήρεις.
Το έργο πάντως είναι ιδιαίτερα καλογραμμένο και θέτει κάποια σημαντικά θέματα όπως την αδυναμία κάποιων ανθρώπων να συμφωνούν πάντα με τα θέλω των άλλων είτε για να γίνονται αρεστοί είτε από αδυναμία. Αυτά τα συνεχή "ναι" που αναγκαζόμαστε να λέμε στις κοινωνικές ή επαγγελματικές συναναστροφές μας μάς οδηγούν στο να χάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Άλλη μια υπέροχη ιδέα που εκφράζεται είναι η πραγματικότητα: ζούμε 27.000 ημέρες και πεθαίνουμε μόνο μία. Αξίζει για αυτήν την μία ημέρα να αγωνιούμε συνέχεια; Να μην χαιρόμαστε τη ζωή μας; Γενικά σαν υπόθεση συμφωνώ και επαυξάνω όσον αφορά τη μοναξιά, το πέρασμα των χρόνων, τα γηρατειά που έρχονται, τα τόσα πράγματα που θέλαμε να κάνουμε και δεν προλάβαμε ή που δεν σκεφτήκαμε. Αλλά -λέω και εγώ ένα αλλά- δεν θα συμφωνήσω με την κοινωνική απαξίωση ενός ανθρώπου που δεν παντρεύτηκε και που δεν απέκτησε παιδιά.

Στο ρόλο της Μαρίας θα δείτε την Άννα Παντζέλη, η οποία έχει γράψει και το έργο και το έχει σκηνοθετήσει. Και στο ρόλο της Στέλλας θα δείτε την Λίνα Μαρκάκη. Και οι δυο μας δίνουν πολύ καλές ερμηνείες των δύο μοναχικών, δυστυχισμένων γυναικών που ξέμειναν σε ένα σπίτι και που αναπολούν τα νιάτα τους. Ο Μάρκος που είναι και το μήλον της έριδος, δεν εμφανίζεται ποτέ, ακούμε απλά τη φωνή του μέσα από τις τηλεφωνικές γραμμές.
Η σκηνοθεσία της Άννας Παντζέλη εκμεταλλεύεται τέλεια την μικρή σκηνή με τα λίγα έπιπλα και τις εξαίσιες ερμηνείες της ίδιας αλλά και της Λίνας Μαρκάκη.
Τα σκηνικά είναι του Γιάννη Μυρσιώτη: ένα σαλόνι παλιάς εποχής με ένα τραπέζι και δύο καρέκλες, ένα καναπεδάκι στην άκρη, δυο-τρία παλιά αντικείμενα που παραπέμπουν όλα στο παρελθόν, σε μια καλύτερη εποχή, σε πιο ευτυχιμένες αναμνήσεις.
Τα κουστούμια της Λένας Μηνά είναι πετυχημένα: ρόμπες στην αρχή του έργου όταν οι δύο πρωταγωνίστριες ξυπνάνε και μας συστήνονται, φορέματα με πέρλες και γενικά λίγο πιο εξεζητημένο ντύσιμο όταν περιμένουν την άφιξη του νεαρού.
Οι φωτισμοί του Τάκη Μπαρδάκου είναι πετυχημένοι. Δεν συνηθίζω να σχολιάζω τεχνικά ζητήματα συνήθως, γιατί δεν έχω την κατάλληλη ειδίκευση, αλλά στο συγκεκριμένο έργο, μου έκανε εντύπωση ο επιτυχημένος τρόπος χειρισμού των φωτισμών σε κάθε στιγμή της παράστασης, και για αυτό ήθελα να το τονίσω.
Στο τέλος του έργου θα μοιραστείτε την εμπειρία σας από όλο αυτό το ταξίδι αλλά και μια νόστιμη τούρτα!
Κλικ για περισσότερα της Εύης Ρούτουλα
Παίζουν: Άννα Παντζέλη και Λίνα Μαρκάκη
Σκηνικά: Γιάννης Μυρσιώτης
Κοστούμια: Λένα Μηνά
Μουσική: Χρίστος Τσαπάρας
Τραγούδι: Αθηνά Μπαρδάκου
Φωτισμοί: Τάκης Μπαρδάκος
Φωτογραφίες: Αντώνης Συμεωνάκης
Δημόσιες Σχέσεις - Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού

Θέατρο Αλκμήνη, 2103428650, Αλκμήνης 8-12 (στάση Μετρό Κεραμεικός)
Κάθε Κυριακή στις 18.30

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Γράμματα ανεπίδοτα, Συλλογικό έργοΈνας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας..., ΣυλλογικόΤα διαμάντια της Δόμνας, Σ.ΠοιμενίδουΆρωμα βροχής, Τ. ΚοντοπούλουΜια στάλα λόγος, Γεωργία ΓιαννιούΣκόρπιες μνήμες, Περικλής Λεύκας7 Καταραμένες ιστορίες, Ε. Ιωσηφίδης
Ισμήνη, Μαρία ΛιβυκούΗ θλίψη του αιώνιου στοχασμού, Μ.ΚιβιδιώτουΤο εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου, Φ.ΚοσσυβάκηςΑποσιωπητικά, Γ.Μίχας-Νεονάκης (Dave)Ένας φάρος στην ψυχή μου, Β. ΜακαρίουΡοδάνθη, Μ. ΠαπαπαναγιώτουΨευδάνθρακας και άλλες ιστορίες, Ε.Μακαριάδη
Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά, Δ.ΚοπαράνηςΣημειώσεις ενός αυτόχειρα, Γ. ΡόγγαςΛογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίεςΜε τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο, F,AmbrosoΕλεονόρα, Χάρης Γαντζούδης
Η κατάρα του φεγγαριού, Β. ΚοτλίτσαΓια μια σταγόνα ευτυχίας, Β. Προβίδα
4 χρόνια Παραμυθένιες σκέψειςΣε περίμενα..., Πόλυ Μίλτου
Το αγκάθινο στέμμα, Θ. ΓιαννόπουλοςΔαίμων εαυτού, Μ. ΠαπαδημητρίουΤέσσερις τίτλοι του Ερρίκου ΊψενΛίγες και μία νύχτες, Ι, ΖουργόςΟ γρίφος της Θεσσαλονίκης, Ε. Αντωνίου