Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Γλυκιά μου Τίνα * Ένας ανεκτίμητος θησαυρός * Σουπάι: Η καρδιά του δαίμονα * Όλα γίνονται για κάποιο λόγο * Αντίο κύριε εισαγγελέα... * Μακροβίπερα * Ο ήχος των ορίων * Μην ξεχάσεις να αγαπάς * Προσπέρνα και ζήσε * Λύκοι στην πόλη * Όρκος στις φλόγες * Ο κατηραμένος όφις * Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες * Η φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού * Χρυσό αίμα ** Νουβέλες: Ο Σπινέλλι στον Κάμπο * Δυο νουβέλες: Το μαρμάρινο τραπέζι και Ο Μάικ ανακαλύπτει την Αμερική ** Ποίηση: Μετάβαση * Ειρμός Αιτιών * Ηχώ του όχι: Μες στον λαβύρινθο * Νότες Νοσταλγίας * Lacrimosa * Είναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα * Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο * Η γάτα του Σρέντινγκερ * Δρομείς χρωμάτων ** Άλλα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος * Ο Κεκλημένος ** Διηγήματα: Πουλιά κι Ανεμώνες * Το τραγούδι των Ινουίτ * Όταν κλείνω τα μάτια ** Παιδικά: Το μαγικό δάσος * Η μάγισσα Πολύχρωμη και ο μικρός ζωγράφος * Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι ** Βιογραφία και Τέχνη: Ο Δάσκαλος Σταύρος Μεταλληνός: Θα επικρατήσει το φως και Η τέχνη της προσωπογραφίας

Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2019

Ο ένοικος

Η Μαρία και η Στέλλα είναι αδελφές. Και οι δύο είναι γύρω στα πενήντα και ζούνε μαζί. Η Μαρία δεν παντρεύτηκε ποτέ. Η Στέλλα έκανε δυο αποτυχημένους γάμους. Καμία από τις δύο δεν έχει παιδιά. Κανένας άλλος εν ζωή στενός συγγενής δεν υπάρχει αλλά ούτε και στενός φίλος. Η Μαρία και η Στέλλα δεν εργάζονται. Προφανώς βιοπορίζονται από συντάξεις ή από κάποια πενιχρά εισοδήματα. Δεν έχουν μεγάλη οικονομική ευμάρεια. Η ζωή τους κυλά μονότονα: καφές το πρωί, μεσημεριανό, λίγη κουβέντα μεταξύ τους. Και έτσι περνάνε οι μέρες τους. Δεν έχουν τίποτα να περιμένουν παρά μόνο τον θάνατό τους. Η μόνη χαρά και ευτυχία τους είναι ο νεαρός νοικάρης τους, ο Μάρκος. Ο Μάρκος είναι επαρχιώτης φοιτητής που μένει σε ένα δώμα πάνω από το διαμέρισμά τους. Και οι δύο έχουν στρέψει όλο το ενδιαφέρον τους σε αυτόν.

Η Μαρία είναι η μεγαλύτερη από τις δύο, συνηθισμένη μια ζωή να έχει την ευθύνη της μικρότερης, είναι αυτή που αναλαμβάνει το νοικοκυριό. Προσπαθεί να ευχαριστήσει τον Μάρκο με τις περιποιήσεις της και με τη στοργή της. Θέλει να του ετοιμάζει γεύματα, προσπαθεί να δείχνει κατανόηση στα ξενύχτια του και αντιμετωπίζει τα φλερτ του ως φιλίες. Η Μαρία προσπαθεί να σαγηνεύσει τον Μάρκο όπως μας σαγήνευαν οι μαμάδες μας. Η Στέλλα έχει συνηθίσει να είναι το επίκεντρο της οικογένειάς της, έτσι αντιμετωπίζει τον Μάρκο ως άλλον έναν εραστή της και προσπαθεί να τον ευχαριστήσει με τα θέλγητρα μιας γυναίκας. Ντύνεται όμορφα και κομψά, του κάνει σκέρτσα. Και οι δύο όμως έχουν ως στόχο να ευχαριστήσουν και να ξελογιάσουν τον όμορφο ένοικο, τον Μάρκο. Μην βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα: οι δυο αδελφές δεν επιθυμούν πραγματικά να συνάψουν σχέση με τον νεαρό Μάρκο. Να αποκτήσουν ενδιαφέρον στην ανιαρή ζωή τους προσπαθούν. Έχουμε να κάνουμε με μια δυστυχώς, συνηθισμένη ιστορία: το τρένο έφυγε και αυτές έμειναν θεατές, τα χρόνια πέρασαν για τις δύο αδελφές ανεπιστρεπτί. Θα φτάσουν στο βαθμό να πούνε: δεν έχουμε άντρες, δεν έχουμε παιδιά, είμαστε ένα τίποτα. Και εδώ βέβαια, υπάρχει ο αντίλογος: μια γυναίκα που δεν παντρεύτηκε και που δεν έκανε παιδιά, είναι ένα τίποτα;

Το έργο δεν τοποθετείται χρονικά ακριβώς. Από τα σκηνικά όμως, που είναι ιδιαίτερα παλιομοδίτικα, καταλαβαίνουμε ότι οι πρωταγωνίστριες ζούνε σε κάποια παλιότερη εποχή. Εξάλλου, στην σημερινή εποχή είναι λιγάκι δύσκολο για δύο γυναίκες στα πενήντα τους να μην εργάζονται, να μην έχουν κανένα ενδιαφέρον, καμία κοινωνική επαφή και να πιστεύουν ακράδαντα ακόμα ότι χωρίς σύζυγο και τέκνα δεν μπορούν να νιώσουν πλήρεις.
Το έργο πάντως είναι ιδιαίτερα καλογραμμένο και θέτει κάποια σημαντικά θέματα όπως την αδυναμία κάποιων ανθρώπων να συμφωνούν πάντα με τα θέλω των άλλων είτε για να γίνονται αρεστοί είτε από αδυναμία. Αυτά τα συνεχή "ναι" που αναγκαζόμαστε να λέμε στις κοινωνικές ή επαγγελματικές συναναστροφές μας μάς οδηγούν στο να χάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Άλλη μια υπέροχη ιδέα που εκφράζεται είναι η πραγματικότητα: ζούμε 27.000 ημέρες και πεθαίνουμε μόνο μία. Αξίζει για αυτήν την μία ημέρα να αγωνιούμε συνέχεια; Να μην χαιρόμαστε τη ζωή μας; Γενικά σαν υπόθεση συμφωνώ και επαυξάνω όσον αφορά τη μοναξιά, το πέρασμα των χρόνων, τα γηρατειά που έρχονται, τα τόσα πράγματα που θέλαμε να κάνουμε και δεν προλάβαμε ή που δεν σκεφτήκαμε. Αλλά -λέω και εγώ ένα αλλά- δεν θα συμφωνήσω με την κοινωνική απαξίωση ενός ανθρώπου που δεν παντρεύτηκε και που δεν απέκτησε παιδιά.

Στο ρόλο της Μαρίας θα δείτε την Άννα Παντζέλη, η οποία έχει γράψει και το έργο και το έχει σκηνοθετήσει. Και στο ρόλο της Στέλλας θα δείτε την Λίνα Μαρκάκη. Και οι δυο μας δίνουν πολύ καλές ερμηνείες των δύο μοναχικών, δυστυχισμένων γυναικών που ξέμειναν σε ένα σπίτι και που αναπολούν τα νιάτα τους. Ο Μάρκος που είναι και το μήλον της έριδος, δεν εμφανίζεται ποτέ, ακούμε απλά τη φωνή του μέσα από τις τηλεφωνικές γραμμές.
Η σκηνοθεσία της Άννας Παντζέλη εκμεταλλεύεται τέλεια την μικρή σκηνή με τα λίγα έπιπλα και τις εξαίσιες ερμηνείες της ίδιας αλλά και της Λίνας Μαρκάκη.
Τα σκηνικά είναι του Γιάννη Μυρσιώτη: ένα σαλόνι παλιάς εποχής με ένα τραπέζι και δύο καρέκλες, ένα καναπεδάκι στην άκρη, δυο-τρία παλιά αντικείμενα που παραπέμπουν όλα στο παρελθόν, σε μια καλύτερη εποχή, σε πιο ευτυχιμένες αναμνήσεις.
Τα κουστούμια της Λένας Μηνά είναι πετυχημένα: ρόμπες στην αρχή του έργου όταν οι δύο πρωταγωνίστριες ξυπνάνε και μας συστήνονται, φορέματα με πέρλες και γενικά λίγο πιο εξεζητημένο ντύσιμο όταν περιμένουν την άφιξη του νεαρού.
Οι φωτισμοί του Τάκη Μπαρδάκου είναι πετυχημένοι. Δεν συνηθίζω να σχολιάζω τεχνικά ζητήματα συνήθως, γιατί δεν έχω την κατάλληλη ειδίκευση, αλλά στο συγκεκριμένο έργο, μου έκανε εντύπωση ο επιτυχημένος τρόπος χειρισμού των φωτισμών σε κάθε στιγμή της παράστασης, και για αυτό ήθελα να το τονίσω.
Στο τέλος του έργου θα μοιραστείτε την εμπειρία σας από όλο αυτό το ταξίδι αλλά και μια νόστιμη τούρτα!
Κλικ για περισσότερα της Εύης Ρούτουλα
Παίζουν: Άννα Παντζέλη και Λίνα Μαρκάκη
Σκηνικά: Γιάννης Μυρσιώτης
Κοστούμια: Λένα Μηνά
Μουσική: Χρίστος Τσαπάρας
Τραγούδι: Αθηνά Μπαρδάκου
Φωτισμοί: Τάκης Μπαρδάκος
Φωτογραφίες: Αντώνης Συμεωνάκης
Δημόσιες Σχέσεις - Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού

Θέατρο Αλκμήνη, 2103428650, Αλκμήνης 8-12 (στάση Μετρό Κεραμεικός)
Κάθε Κυριακή στις 18.30

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Όρκος στις φλόγες, Μαρίνα ΧρόνηΤέσσερις τίτλοι των εκδόσεων Θεοδόσης Αγγ. ΠαπαδημητρόπουλοςΛύκοι στην πόλη, Άννα ΜικροπούλουΔυο νουβέλες, Χρυσούλας Πατρώνου-ΠαπατέρπουΟ Σπινέλλι στον Κάμπο, Πάνος ΠαντελούκαςΤο τραγούδι των Ινουίτ, Λίλια ΤσούβαΟ ήχος των ορίων, Χρήστος Θ. Παπαδημητρίου
Πώς αγαπάν ένα χρυσόψαρο, Θάνος ΚαπλάνηςΕίναι αυτά τα τελευταία ποιήματα που γράφω για σήμερα, Θ. ΟρφανίδηςΚαραϊσκάκης: Ο παρεξηγημένος ήρωας, Γιάννης ΚωσταράςΠροσπέρνα και ζήσε, Φίλη ΝτόγκαΗ φωτεινή πλευρά ενός γκρι ουρανού, Νίκου ΑντωνίουΔρομείς χρωμάτων, Αναστασίας ΔούσηΜην ξεχάσεις να αγαπάς, Χαρά Ανδρέου
Γήινοι και εξωγήινοι και το σβηστό φεγγάρι, Ευαγγελίας ΤσαπατώραΧρυσό αίμα, Θεόφιλου Γιαννόπουλου
Ο άντρας που κατάλαβε τις γυναίκες, Στέργου ΚαλλιγάΟ κατηραμένος όφις, Πέτρος ΕυαγγελόπουλοςΟ Κεκλημένος, Ελένη ΣέννοιαΌταν κλείνω τα μάτια, Γιώργου ΜεσολογγίτηΗ γάτα του Σρέντινγκερ, Τζωρτζίνα Κουριαντάκη